بررسی ارتباط فیلم آژانس شیشه ای در دوران اصلاحات و فیلم بادیگارد در دوران اعتدال می تواند مقایسه جالبی باشد اما بحث در مورد ریشه این فیلم ها می تواند فراتر از این مقایسه شود.
ابراهیم حاتمی کیا نشان داده که فردی ارزشی است که نمونه های قابل توجه ایثار و شهادت را دیده و ثبت کرده است. او در سال های گذشته به اشکال گوناگون تلاش کرده تا به بیان دغدغه های قهرمانان آن دوران بپردازد و آنچه آن ها در متن تحولات سال های بعد از دوران ایثار و شهادت تجربه کرده اند را به تصویر بکشد. او عملا با هنر فیلمسازی خودش به ثبت و تداوم این تجربه ها کمک می کند. این دغدغه در همه آثار حاتمی کیا موج می زند به همین دلیل باید آثار و دغدغه او را فراتر از قیاس دو مقطع زمانی ساخت آژانس شیشه ای و بادیگارد در دهه ۷۰ و ۹۰ دانست.
ابراهیم حاتمی کیا را فیلمساز موفقی می دانم که دغدغه های نابی دارد و میان این دغدغه ها و واقعیت های جامعه ایجاد رابطه می کند. هنر متعهد و هنری که فقط برای هنر نیست، همین مفهوم را دارد. فیلمسازی مانند حاتمی کیا با ارزش ها و باورهایش زندگی کرده و از زمانه خودش نیز عقب نمانده است تا بتواند متناسب با تحولات اجتماعی و پررنگ یا کمرنگ شدن آثار یک دوران حیات جامعه، به بیان تحولات بپردازد.
حاتمی کیا در فیلم بادیگارد سعی می کند از درون به دغدغه های فردی که با این ارزش ها زندگی کرده و با این ارزش ها زندگی اش را شکل داده بپردازد و او را با مخاطب آشنا کند. حاج حیدر ذبیحی در بادیگارد نمادی از بازماندگان عصر حاکمیت ارزش ها در جامعه است. به خصوص دورانی که در جریان دفاع از کشور، اسطوره های بی مثالی آفریده شدند. ابراهیم حاتمی کیا به دلیل اینکه در متن آن جریان ها زندگی کرده و به ثبت آن وقایع در دوران دفاع پرداخته است، تلاش می کند تا دغدغه ها و نگرانی های بازماندگان دوران ایثار و شهادت را با زبان روز و مطابق با واقعیت متن جامعه مطرح کند. این موضوع زمانی ارزش خود را بیشتر نشان می دهد که جامعه از آن دوران و ویژگی های آن زمان دور شده است و آن ارزش ها و باورها در متن تحولات عمیق جامعه در حال فراموشی است. فیلمساز می کوشد با بیان این دغدغه ها و به تصویر کشیدن تعارض ها، باورهای آن نسل را که در وانفسای تحولات سریع جامعه نشان بدهد. او در فیلم بادیگارد این ماموریت را به خوبی به سرانجام رسانده و موفق بوده است. در دورانی که بهره گیری سیاسی از ارزش ها و باورهای دوران ایثار و شهادت در کنش ها و رقابت ها، برجسته شده است، حاتمی کیا می کوشد تا به انتقال ارزش ها، فراتر از معادلات سیاسی، رقابت ها و کنش های موجود بپردازد. باید تاکید کرد که این کار را با استفاده از تکنیک های مناسب انجام داده تا به خوبی تصویر تحول اجتماعی و شخصیت ارزشمدار داستان را به تصویر بکشد.
تماشای فیلم بادیگارد برای کسانی که با آن ایام بیگانه هستند و تصویر درستی از نفوذ ارزش ها بر خلاف تحولات امروز ندارند، بسیار مفید خواهد بود. جوانان می توانند، فراتر از فضای سیاست زده این روزها، با واقعیت های یک نسل که توانست با انرژیِ اعتقاد، باور راسخ و شهادت، الگوهای بی نظیری از مقاومت و مبارزه را در تاریخ تحولات بشری به جای بگذارد، آشنا شوند. در حال حاضر به دلایل سیاسی این ایثارگری ها از اذهان فراموش شده است. نه تنها نسل جدید، بلکه افرادی که به همان دوران تعلق دارند نیز باید فراتر از ملاحظات و بهره برداری های سیاسی و به منظور بازیابی ارزش هایی که نباید بازیچه سیاست قرار بگیرند، نگاهی به این دوره و یادگاران آن داشته باشند.
منبع: مهرنامه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- حاتم بخشیهایی که ابراهیم را از سینمای ایران گرفت
- آیا فیلم حاتمیکیا به جشنواره فجر میرسد؟
- روایتی نوین از ابراهیم حاتمیکیا؛ پروژه «موسی کلیمالله» چگونه به ابراهیم حاتمیکیا رسید؟
- صداوسیما به از کرخه تا راین هم رحم نکرد!
- حاتمیکیا چرا ساخت سریال «موسی(ع)» را پذیرفت؟
- فاشیسم، آرمانگرایی و پایگاه امنِ ایدئولوژی
- یادداشت حاتمی کیا در پی درگذشت نادر طالب زاده
- چرخشهای ناگهانی/ کوتاه درباره فیلم «شب طلایی»
- قصهی خانه مادربزرگ/نگاهی به فیلم «شب طلایی»
- یک ریسک بزرگ/ نگاهی به فیلم «شب طلایی»
- تکرار کلیشهها/ نگاهی به فیلم «شب طلایی»
- رونمایی از لوگو و تیزر فیلم سینمایی «شب طلایی»
- نمایش ۱۰ فیلم مرمت شده از گنجینه سینمای ایران در چهلمین جشنواره فیلم فجر
- نام فیلم پسرحاتمیکیا تغییر کرد
- تعبیر یک رویا/ نگاهی به «خواب ابراهیم»
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد





