دنیای اقتصاد نوشت : امین حیایی ۵۱ ساله شده درحالی که ۳۰ سال از عمرش را در سینما و تئاتر و تلویزیون گذرانده است. دستاورد ۳۰ سال کارهنری اش این است که اکنون یکی از بازیگران محبوب ایران به حساب می آید و حضورش در یک اثر می تواند موفقیت کار را تضمین کند. کارنامه حیایی پر و پیمان است.ده ها فیلم بد در کارنامه اش وجود دارد و ده ها فیلم خوب. زندگی اش برآیند خوب ها و بدهاست.
البته در سال های اخیر تلاش کرده در فیلم هایی بازی کند که ارزش هنری دارند و در این زمینه موفق هم بوده است. حیایی حدود ۷۶ فیلم سینمایی و ۲۵ سریال بازی کرده که برای خودش رکورد قابل توجهی است. سال ها پیش ثریا قاسمی برای یک نمایش کودک که خودش کارگردانی می کرد دنبال بازیگر می گشت و دوستی امین حیایی را به او معرفی کرد.همکاری آنها در آن نمایش راه را برای حیایی جوان باز کرد و او خیلی زود توانست به سینما ورود کند. سرمشق او در سینما جمشید هاشم پور است و می گوید این بازیگر هنوز در این سن و سال فیزیک بدنی نرم و پرانعطافی دارد. درباره ورودش به عرصه هنر گفته است:«هنر خود را مدیون آقای اصغر هاشمی و همایون اسعدیان می دانم اما بعد از سریال «آپارتمان» دیده شدم و مردم من را شناختند. خب در این فیلم موهای من هم بلند بود و آن زمان موی بلند عجیب و جرم بود و دستگیر می کردند! حتی یک بار در درکه من را گرفتند و گفتند چرا موهایت بلند است!»
حیایی غیر از بازیگری تجربه هایی در موسیقی هم داشته است. در کل آدمی است که فراز و نشیب ها را دوست دارد. در جایی درباره زندگی شخصی خودش و نیلوفر خوش خلق همسرش گفته است: «هر دوی ما خردادی هستیم. اصلا یکنواختی را دوست نداریم، مثل الاکلنگیم. وقت هایی که من بالایم، نیلوفر پایین است. وقتی نیلوفر بالاست، من پایینم. گاهی هم هر دو وسط ایستاده ایم. به همین راحتی زندگی مان الاکلنگی است.»
نیلوفر خوش خلق همسر امین حیایی هم گفته است: «خیلی ها تصور می کنند که پیوند من و امین به خاطر سینما بود، اما معرفت و منش و اخلاق امین مرا جذب کرد. امین انسان بسیار باگذشتی است و طی این سال ها، بارها این ویژگی اش را به من ثابت کرده است. ما سال ها روزگار خوشی را کنار هم می گذرانیم و امیدواریم این روند ادامه داشته باشد، چراکه اصولا من و امین چه در زندگی شخصی و چه در زندگی کاری به آینده خوش بین هستیم و دلمان می خواهد زندگی با آرامش را تجربه کنیم.»
حیایی در سال های اخیر اما با بازی در «شعله ور» ساخته حمید نعمت الله چهره متفاوتی از خود به نمایش گذاشت.چهره ای از یک بازیگر پخته با انتخاب های درست. در فیلم های «درخونگاه» و «دارکوب» هم نقش های درخشانی را ایفا کرد و ثابت کرد می خواهد راه دیگری را تجربه کند. از تکراری بودن فرار می کند و زمانی که ببیند نقشش به تکرار افتاده از کارگردان می خواهد عوض کند. در این رابطه گفته است: «تمام تلاشم این است که در هر ژانری بازی کنم.حتی با دستمزد کمتر قبول کردم یکسری کارها را بازی کنم، چون احساس کردم ارزش هنری اش خیلی بالاست و این برای من ارزشمند است. البته اول از همه خواستم کارنامه خودم را با دو کار متفاوت زرین کنم و با کارگردان های بنام و دوست داشتنی و حرفه ای کار کنم و بعد هم نظر منتقدان را به خودم جلب کنم و خوشبختانه این اتفاق افتاد.هر بازیگری دوست دارد کارنامه کاری اش ارزش هنری داشته باشد؛ ولی مردم همه چیز را مشخص می کنند. مردم با نگاه کردن به فیلم ها و توجه به یکسری از آنها، مسیر سینما را مشخص می کنند؛ مثلا زمانی ژانر عاشقانه را می پسندند، زمانی ژانر کمدی و زمانی دیگر ژانر اکشن و جنگی و در هر مرحله ای از سینما یکسری از بازیگران استار شدند.»
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «استخر»؛ روایتی درام در پوستهای سورئال با درونمایه فلسفی
- «غریزه»؛ عشق پرشور نوجوانی، عبور از ممنوعهها
- «غریزه»؛ شکوهِ سینمای ناب
- امین حیایی در «استخر» جلوی دوربین رفت
- «زیبا صدایم کن»؛ بذرِ امید
- در آستانه اکران؛ تیزر و پوستر «کوکتل مولوتف» رونمایی شد
- «زیبا صدایم کن»؛ ملودرامی احساسی
- من را خسرو پدر زیبا صدایم کنید…
- «زیبا صدایم کن»؛ یک رابطه پدر و دختری لطیف و انسانی
- پس از ۳ سال؛ «برف آخرِ» امین حیایی به سینماها میآید
- دارا حیایی: پدرم تا کی میتواند نقش یک پسر جوان را بازی کند؟
- «کوکتل مولوتف» آماده نمایش شد
- امین حیایی و امیر جعفری با یک کمدی به سینماها میآیند
- فیلمبرداری «کوکتل مولوتف» به پایان رسید
- «رقصنده» با حیایى و جعفرى غافلگیرى جدید گیشه
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد






