محمدحسین فرحبخش، یکی از مالکان سینما عصر جدید میگوید: همه کسانی که از نوستالژی این سینما صحبت میکنند دروغ میگویند چون اگر اینطور بود در این سالها میآمدند و در عصر جدید فیلم میدیدند.
به گزارش سینماسینما ،ماجرای تعطیلی و تغییر کاربری سینما عصرجدید اسفندماه سال گذشته در ایسنا خبررسانی شد و عبدالله علیخانی – مدیر این سینما- ضمن تایید آن گفت: با وضعیت فعلی نمیدانیم باید چه کنیم و برای رسیدن به تصمیمی قطعی آن را تعطیل کردیم. او پس از انتشار عکسهایی از برداشتن صندلیهای سالن، در تماس اخیر ایسنا تاکید کرد که «فعلا منتظریم ارشاد تکلیف را مشخص کند». این در حالی است که پیگیریهای ایسنا نشان میدهد مجوز تغییر کاربری این سینما چند ماه قبل صادر شده است.
خبرهایی که درباره تغییر کاربری و تخریب سینما منتشر شده بحث نوستالژیک بودن این سینما و اینکه یکی از خاطرههای جمعی مردم تهران و اهالی سینماست در روزهای گذشته بسیار داغ بوده و در این باره محمد حسین فرحبخش که تقریبا اظهارنظر رسمی پیرامون سینما عصر جدید کمتر داشته صحبتهایی را مطرح کرد.
او که تاکید دارد مسائل مدیریتی و پیگیری از سوی ارشاد برعهده علیخانی دیگر مالک سینماست و خودش از جزئیات اطلاع دقیقی ندارد، در گفتوگویی با ایسنا نسبت به برخی اعتراضها برای تغییر کاربری سینما بیان کرد: من از آنهایی که درباره نوستالژی سینما عصر جدید صحبت می کنند – چه مردم و چه سینماگران – چند سوال دارم. خیلی از آنها ممکن است در سالهای گذشته یعنی یک سال، پنج سال، ۱۰ سال یا ۲۰ سال گذشته پدر و مادرهای خود را از دست داده باشند. به من بگویند که در این مدت چند بار بر سر مزار پدر و مادر خود رفتهاند؟ پدر و مادرشان نوستالژیکتر است یا سینما عصر جدید؟ اول تکلیف این را مشخص کنند بعد درباره مال و اموال مردم اظهار نظر کنند. اگر من این سوال را میپرسم، کسی هستم که بگوید؛ ۲۵ سال قبل مادرم به رحمت خدا رفته و هر هفته سر خاک او میروم. پدرم تا زمانی که در قید حیات بود ۶۰ سال از فوت مادرش میگذشت و جمعه به جمعه در تمام آن ۶۰ سال بر سر مزار مادرش رفت. اینها یعنی نوستالژی.
او افزود: سوال بعدی این است که آنهایی که درباره نوستالژی سینما عصرجدید صحبت می کنند چرا در این چند سال به این سینما نیامدند تا فیلم ببینند؟ خودشان پیش وجدانشان قضاوت کنند چرا در این سالها نیامدند؟ حالا الان در فضای مجازی حس نوستالژیک نسبت به سینما پیدا کردهاند؟ همه اینها حقه بازی و دروغ است، مثل بقیه چیزها.
این تهیهکننده سینما گفت: این همه سال بنده و آقای علیخانی خسارت دادیم اینها کجا بودند؟ این سینما هیچ چیزی برای ما نداشت و فقط از جیب برایش خرج کردیم. در همین سال قبل فقط ۲۵۰ میلیون تومان پول صرف کردیم. اما کسی سراغ سینما نیامد آن هم سینما عصر جدید که به همراه سینما قدس اصفهان تنها سینماهایی هستند که در تاریخ سینمای ایران زمانی که سهشنبه شب فیلمها عوض میشدند، چهارشنبه صبح پورسانت صاحب فیلم را پرداخت میکردند. مگر ما ضرر نمی کردیم؟ آن پورسانت را هم از جیب میدادیم و حالا الان سینما عصر جدید نوستالژی شده است. خیلی این حرفها را باور نکنید.
فرحبخش تاکید کرد: اگر سینما عصر جدید برای ما ارزشمند نبود جور دیگر رفتار میکردیم. همه پول خود را از سینما در آوردند و رفتند جای دیگر ملک خریدند ولی من ملکی را که در لواسان داشتم برای این سینما و آن هم ۲۰ درصد سینما فروختم. اما با چند برابر قیمت آن ملک هم دیگر نمیتوانم آن را بخرم. من و آقای علیخانی به سینما علاقه داشتیم که اینجا را خریدیم. سینما عصر جدید در تهران یک آدرس است و ما می توانستیم سینمای دیگری را بخریم اما سراغ اینجا آمدیم و برایش همه کار کردیم.
او در پاسخ به اینکه چه برنامهای برای سینما دارند؟ گفت: فعلا آقای علیخانی صندلیهایش را جمع کرده چون قابل استفاده نبودند. ما در کرونا بلاتکلیف شدیم و بین خوف و رجا ماندهایم.
به گزارش ایسنا، فعالیتهای ابتدایی در محل سینما عصر جدید فعلی به دهه ۱۳۲۰ برمیگردد و در مقطعی کاملا تخریب و بعد به شکل سینمای فعلی بازسازی شد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





