پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

احمد طالبی نژاد در اعتماد نوشت :

سینمای ایتالیا در دهه های ۶۰ و تا حدودی ۷۰ در اوج قدرت و تاثیرگذاری بود. علاوه بر فیلمسازان بزرگی مانند فلینی، آنتونیونی، دسیکا و ویسکونتی چند ستاره بزرگ در سینمای ایتالیا متولد شدند که در دوره خود و پس از آن در سطح جهانی ابرستاره بودند: جینالو لو برجیدا با جذابیت های ظاهری و سوفیا لورن و مارچلو ماسترویانی به خاطر جذابیت های ظاهری و بازی های هنرمندانه شان.
نام مارچلو ماسترویانی و سوفیا لورن در هم تنیده شده است، آنها در فیلم های زیادی همبازی بودند که درخشان ترین شان «گل آفتابگردان» و «دیروز، امروز، فردا» به کارگردانی ویتوریو دسیکا، «یک روز به خصوص» به کارگردانی «اتوره اسکولا» بود. این فیلم یک ملودرام عاشقانه در زمان جنگ جهانی دوم است و داستان تلخ جنگ و تبعات آن را نشان می دهد.
مارچلو ماستریانی نشانه ای از مردانگی در سینمای ایتالیا و جهان است. او از چنان شهرتی در زمان خود برخوردار شد که ستاره های امریکا هم در کارهای خود از او متاثر و مارلون براندو بارها در وصف او سخن گفته بود.
این بازیگر ایتالیایی در فیلم ها به شیوه مرسوم بازی نمی کرد و تکنیک بازیگری او به گونه ای بود که نشانه ای از بازیگری به مفهوم متعارف را نداشت. اصطلاح بازی زیرپوستی که بعدها در سینما متداول شد درباره ماسترویانی مصداق دارد: چون او نماینده این گونه بازیگری در سینما بود. در چهره و رفتار چنان خونسرد بود که مخاطب گمان می برد با یک انسان واقعی طرف است، نه یک بازیگر و ستاره. ماسترویانی در هر نقشی که داشت چنان در آن فرو می رفت که نقش را از آن خود می کرد. فراموش نکنیم بازی درخشان او را در فیلم «هشت و نیم» فلینی که عده ای آن را اوج بازیگری مارچلو و بهترین اثر سازنده اش می دانند. فیلم های درخشان دیگری نیز از او دیده ایم از جمله «زندگی شیرین» فلینی، «طلاق به سبک ایتالیایی» پیترو گِرمی «شب» اثر آنتونیونی، «مکانی برای عشاق» ویتوریو دسیکا، «پرورش دهنده زنبور عسل» و «گام معلق لک لک» اثر تئو آنجلوپلوس، «جینگر و فرد» فلینی و انبوهی فیلم دیگر که هرگز از یاد عشاق قدیمی سینما نمی رود.
ماسترویانی بازیگر بزرگ و ارزشمندی بود و گمان نمی کنم هنرمندی به اندازه و قدرت او و سوفیا لورن در سینمای ایتالیا داشته باشیم: لورن و ماسترویانی علاوه بر ستاره، هنرپیشه و هنرمند بزرگی هم بودند.
از میان فیلم های زیادی که ماسترویانی بازی کرده است، شخصا «هشت و نیم»، «گل آفتابگردان» و «یک روز به خصوص» را بیشتر دوست دارم. «یک روز به خصوص» به کارگردانی «اتوره اسکولا » در مقایسه با گل آفتابگردان وجه هنری بیشتری دارد، او از نسل کارگردان پس از نئورئالیسم و ادامه دهنده راه فلینی، دسیکا و ویسکونتی بود.