پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

این روزها بحث بر سر سریال «نفس» به کارگردانی جلیل سامان بالا گرفته است؛ دلیلش هم کلاه‌گیس زنان بازیگر سریال است.

حالا هم عیاری می‌خواهد به واقعیت صرف وفادار بماند. جالب است او در گفت‌وگوی اختصاصی خود با «شرق» که در سالنامه ۱۳۹۵ چاپ شده است، در برابر این سؤال که «کاملا مشخص است سادگی فیلم آگاهانه است. هرچه هنر کامل‌تر باشد به موجزترین شکل بیان می‌شود. آن‌قدر علاقه و پایبندی‌تان به واقعیت در شما قوی بود که از کلاه‌گیس برای موهای زنان استفاده کردید. به نظرم آن‌قدر این ایده عجیب است که حتی در ذهن آدم هم تصور ساخت چنین فیلمی خطور نمی‌کند؛ چون تابویی قوی است. با شرایط فیلم‌سازی‌‌ای که در ایران داریم، چطور از این مرحله گذشتید و حتی به مرحله اجرا رسیدید؟»، پاسخ داد: «وقتی فیلم «تنوره دیو» را سال ۱۳۶۳ می‌ساختم، حتی قبل از آن در فیلم‌های دیگری که می‌دیدم که بازیگر در خلوت نزد محارمش هم روسری به سر دارد، دچار انزجار می‌شدم و فکر می‌کردم وقتی قدم اول را غیر‌واقعی شروع می‌کنیم، چطور می‌توانیم مدعی باشیم در قدم‌های بعدی فیلمی رئالیستی می‌سازیم که متکی بر راست‌گویی و حقیقت‌گویی باشد. به نظرم همه اینها جعلی بود. عاقبت «تنوره دیو» ساخته شد. کیانوش عیاری در باره ساخت فیلم‌های پیشینش و استفاده از حجاب در فیلم گفت در فیلم «آن سوی آتش»، عاطفه رضوی دختری از عشایر عرب است. طبیعی است که اینها مدام روسری به سر داشته باشند. این فیلم هم به یمن شرایط داستان، مشکلی در این زمینه نداشت؛ اما وقتی نوبت به فیلم‌های بعدی من رسید، خفت و خواری برای من شروع شد تا زمانی که سریال «روزگار قریب» ساخته می‌شد و من فرح، شمس و پرستاران بیمارستان در سال ۱۳۵۱ را با روسری نمایش می‌دادم. از این غیر‌واقعی‌تر؟ حتی از کسانی که برای من سر صحنه چای می‌آوردند هم خجالت می‌کشیدم که فرح پهلوی را با روسری نشان می‌دهیم. جالب است همکار بسیار عزیزی انتقاد کرده بود که چرا باید این کار را کرد. شنیدن این حرف از تماشاگر ایرانی که پذیرفته این یعنی واقعیت، عجیب است. چرا این یعنی واقعیت؟ این عادت بخش نادرستی از زندگی ماست. من اگر در خانه‌ام پرده‌های مندرسی داشته باشم؛ اما خودم به آنها عادت کرده باشم، میهمانی که به منزل من می‌آید، بلافاصله توجهش به پرده‌های مندرس منزلم جلب می‌شود. آیا این عادت را باید تحسین کنیم؟ پس نگاه بقیه چه می‌شود؟