گاهی فکر میکنم چه اتفاقی میافتد که بعضی همکاران ما در برخی رسانهها تا این اندازه با موضعی خصمانه و منفی از هیچ تلاشی برای تخطئه یک رویداد مهم بینالمللی که در کشور خودمان برگزار میشود، دریغ نمیکنند. چرا دلمان نمیخواهد یک جشنواره آبرومند در کشورمان داشته باشیم؟ چرا کمک نمیکنیم این جشنواره مسیر بهترشدن را طی کند؟ گاه طوری برخورد میشود که انگار این جشنواره در یک کشور دشمن برگزار میشود و ما موظفیم به هر قیمتی علیه آن بنویسیم، سرکوبش کنیم و حتی بهدروغ کمرونق جلوهاش دهیم. گاهی در تمایلات ملی آدمها میشود شک کرد و میشود از این میزان حقد و حسد شگفتزده شد. جشنواره جهانی فیلم فجر این روزها در تهران در حال برگزاری است. روزانه بالغ بر چهارهزارنفر در پردیس چارسو در رفتوآمدند، غالب آثار ایرانی که برای نخستینبار به نمایش درمیآیند بین ۸۰ تا صددرصد ظرفیتشان پر شدهاند، بیش از ۱۰ فیلم خارجی بدون حتی یک صندلی خالی روی پرده رفتهاند، بارهاوبارها مسئولان چارسو ناچار شدند صندلیهای پرتابل وارد سالن کنند تا تعداد بیشتری از علاقهمندان بتوانند از فیلمها استفاده کنند، چندین سئانس فوقالعاده داشتهایم و همه اینها در حالی است که داریم درباره فیلمهای خارجی حرف میزنیم. این استقبال از فیلمهایی که بهراحتی در شبکه غیررسمی میتوانند در دسترس قرار گیرند، برای جشنوارهای بینالمللی بسیار جالب توجه است. دوستانی که تنها در کار شمردن صندلیهای خالی هستند، چرا درباره سالنهای پر و صندلیهای اضافه حرف نمیزنند؟ چرا درباره ورکشاپهای پروپیمان و درجهیک حرف نمیزنند که با ازدحام بیسابقه و کیفیت بالا برگزار میشوند؟ چرا درباره پیوند جشنواره با دانشگاه سخنی نمیگویند؟ چرا درباره اینکه در روز بالغ بر پنجهزارنفر به کاخ وارد میشوند چیزی نمیگویند؟ چرا سینماگران مطرح و طراز اولی که در کاخ حاضر میشوند و از شیوه و کیفیت برگزاری اظهار شگفتی میکنند را نادیده میگیرند؟ چرا سوابق میهمانان خارجی جشنواره را انکار میکنند؟ چطور برنامهریزی استفاده حداکثری از حضور میهمانان خارجی را نمیبینند؟ چرا با ادبیاتی سخیف، زیر پونز نقشه بهدنبال چین و آمریکا و آلمان و ایتالیا و فرانسه و هند و دهها کشور دیگر میگردند؟ چطور ازدحام و استقبالها را نمیبینند؟ اصلا چرا همه عادت کردهایم با ازدحام و زیر دستوپاماندن فیلم ببینیم تا اسم جشنواره را بگذاریم پرشور؟ اگر با آرامش و احترام و نظم فیلم ببینیم و از برنامهها استفاده کنیم بهمان نمیچسبد؟ اگر حاشیه و جنجال مزاحم دورمان نباشد، معذب میشویم؟ سیوچهارمین جشنواره فیلم فجر به گواه آنها که انصاف را فراموش نکردهاند، اعم از اهل رسانه و هنرمندان و علاقهمندان، یک اتفاق غرورآمیز برای سینمای ماست. تلاش شده با ایجاد یک فضای مفید، آرام و توأم با احترام، از همه جهات استانداردهای یک جشنواره جهانی مراعات شود. بیشک کموکاستی هم دارد ولی این آغاز راه یک جشنواره درستودرمان در ایران است؛ جشنوارهای که بشود به آن بالید حتی اگر حاشیهسازان و کارشکنان نخواهند.
منبع: شرق
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- نگاهی به اجرای «کارنامهی بندار بیدخش»؛ داستان کبوتری که نرسید و پیکی که در نکوفت
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- یادداشتی بر برخوانی نمایشنامه «آرش»؛ از ستوربانی تا کمانداری، از حماسه تا تراژدی
- اجراهای تازه از پروژه «بیضائیخوانی»؛ «آرش» و «اژدهاک» دوباره خوانده میشوند
- «آرش» در «بیضاییخوانی»
- فیلم کوتاه «شامیر» نامزد بهترین فیلمبرداری جشنواره امریکایی شد
- جایزهای فراتر از پناهی و فیلمش
- طبقه فرودست، اخلاق و مسالهی انتخاب
- یک یادداشت در هفت پرده
- آنها که «علت مرگ: نامعلوم» را توقیف کردند باید پاسخگو باشند!
- چند کلمه دربارهی فساد و فحشا و ابتذال و «کیک محبوب من»
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





