گاهی فکر میکنم چه اتفاقی میافتد که بعضی همکاران ما در برخی رسانهها تا این اندازه با موضعی خصمانه و منفی از هیچ تلاشی برای تخطئه یک رویداد مهم بینالمللی که در کشور خودمان برگزار میشود، دریغ نمیکنند. چرا دلمان نمیخواهد یک جشنواره آبرومند در کشورمان داشته باشیم؟ چرا کمک نمیکنیم این جشنواره مسیر بهترشدن را طی کند؟ گاه طوری برخورد میشود که انگار این جشنواره در یک کشور دشمن برگزار میشود و ما موظفیم به هر قیمتی علیه آن بنویسیم، سرکوبش کنیم و حتی بهدروغ کمرونق جلوهاش دهیم. گاهی در تمایلات ملی آدمها میشود شک کرد و میشود از این میزان حقد و حسد شگفتزده شد. جشنواره جهانی فیلم فجر این روزها در تهران در حال برگزاری است. روزانه بالغ بر چهارهزارنفر در پردیس چارسو در رفتوآمدند، غالب آثار ایرانی که برای نخستینبار به نمایش درمیآیند بین ۸۰ تا صددرصد ظرفیتشان پر شدهاند، بیش از ۱۰ فیلم خارجی بدون حتی یک صندلی خالی روی پرده رفتهاند، بارهاوبارها مسئولان چارسو ناچار شدند صندلیهای پرتابل وارد سالن کنند تا تعداد بیشتری از علاقهمندان بتوانند از فیلمها استفاده کنند، چندین سئانس فوقالعاده داشتهایم و همه اینها در حالی است که داریم درباره فیلمهای خارجی حرف میزنیم. این استقبال از فیلمهایی که بهراحتی در شبکه غیررسمی میتوانند در دسترس قرار گیرند، برای جشنوارهای بینالمللی بسیار جالب توجه است. دوستانی که تنها در کار شمردن صندلیهای خالی هستند، چرا درباره سالنهای پر و صندلیهای اضافه حرف نمیزنند؟ چرا درباره ورکشاپهای پروپیمان و درجهیک حرف نمیزنند که با ازدحام بیسابقه و کیفیت بالا برگزار میشوند؟ چرا درباره پیوند جشنواره با دانشگاه سخنی نمیگویند؟ چرا درباره اینکه در روز بالغ بر پنجهزارنفر به کاخ وارد میشوند چیزی نمیگویند؟ چرا سینماگران مطرح و طراز اولی که در کاخ حاضر میشوند و از شیوه و کیفیت برگزاری اظهار شگفتی میکنند را نادیده میگیرند؟ چرا سوابق میهمانان خارجی جشنواره را انکار میکنند؟ چطور برنامهریزی استفاده حداکثری از حضور میهمانان خارجی را نمیبینند؟ چرا با ادبیاتی سخیف، زیر پونز نقشه بهدنبال چین و آمریکا و آلمان و ایتالیا و فرانسه و هند و دهها کشور دیگر میگردند؟ چطور ازدحام و استقبالها را نمیبینند؟ اصلا چرا همه عادت کردهایم با ازدحام و زیر دستوپاماندن فیلم ببینیم تا اسم جشنواره را بگذاریم پرشور؟ اگر با آرامش و احترام و نظم فیلم ببینیم و از برنامهها استفاده کنیم بهمان نمیچسبد؟ اگر حاشیه و جنجال مزاحم دورمان نباشد، معذب میشویم؟ سیوچهارمین جشنواره فیلم فجر به گواه آنها که انصاف را فراموش نکردهاند، اعم از اهل رسانه و هنرمندان و علاقهمندان، یک اتفاق غرورآمیز برای سینمای ماست. تلاش شده با ایجاد یک فضای مفید، آرام و توأم با احترام، از همه جهات استانداردهای یک جشنواره جهانی مراعات شود. بیشک کموکاستی هم دارد ولی این آغاز راه یک جشنواره درستودرمان در ایران است؛ جشنوارهای که بشود به آن بالید حتی اگر حاشیهسازان و کارشکنان نخواهند.
منبع: شرق
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- فیلم کوتاه «شامیر» نامزد بهترین فیلمبرداری جشنواره امریکایی شد
- جایزهای فراتر از پناهی و فیلمش
- طبقه فرودست، اخلاق و مسالهی انتخاب
- یک یادداشت در هفت پرده
- آنها که «علت مرگ: نامعلوم» را توقیف کردند باید پاسخگو باشند!
- چند کلمه دربارهی فساد و فحشا و ابتذال و «کیک محبوب من»
- به بهانه تغییر رییس سازمان سینمایی/ باید مدیران را پاسخگو کنیم
- جشنواره اسپانیایی به «دوربین فرانسوی» جایزه طلایی داد
- «شامیر» به سیبری میرود
- بررسی مشکلات فیلمنامهنویسی درگفتوگوی کیوان کثیریان با شادمهر راستین و مهران کاشانی/ سانسور مشکل اساسی سینمای ایران
- سینمای مستقل و آینده سینمای ایران بررسی شد؛ سینمای مستقل آزادی، سلطه ناپذیری، عشق و ارزش زن را بازتاب میدهد
- ضرورت توجه به سینما مستقل در ایران بررسی میشود
- یادداشت کیوان کثیریان؛ کلی آیهی یأس و یک آرزو/ درباره انتخاب وزیر ارشاد دولت چهاردهم
- صدداستان ۳؛ انتشار ۳ داستان کوتاه با صدای طوفان مهردادیان
- فرهنگ کجای زندگی نامزدهای انتخابات است؟
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «داستان اسباببازی ۵» بهترین ژوئن گیشه آمریکای شمالی از سال ۲۰۱۹ را رقم زد
- اولین واکنشها به «اودیسه»ی نولان/ تحسینآمیز و شگفتآور
- گدار و هنر ویرانگر تصویر
- از «هامون»، «تایتانیک» و «پیرپسر» تا «بدنام»
- شهرنوش پارسیپور؛ نویسندهای در مرز ادبیات، جامعه و کنشگری
- منوچهر فرید درگذشت
- شهرنوش پارسیپور درگذشت
- «تراست می!!!» در آمریکا روی صحنه میرود
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- ادامه موفقیت «نبرد دوگل»
- «دن کیشوتِ» اورسن ولز به پایان میرسد
- فرزاد جمشیدی درگذشت
- حامد بهداد؛ بازیگر مولف و قائم به انرژی
- جایزه معتبر جشنواره مونتکارلو به «یونیفرم» رسید
- «وظیفه»؛ آینهای روانکاوانه بر بحرانهای انسان معاصر
- «مایکل»، «اوپنهایمر» را پشت سر گذاشت
- «نبرد دوگل؛ نامت را مینویسم» و الگوی ساخت فیلمی درباره مصدق
- اجرای نمایش «نیمه تاریک ماه» آغاز شد/ سومین دور اجرای نمایش کودک «میخوام به دنیا بیام»
- «تلومر»؛ روایتی از فرسایش و بازآفرینی در دل بیزمانی
- فیلم کوتاه «نفر ۱۶۹» آماده نمایش شد/ فیلمبرداری «نفس کشیدن زیر آب» به پایان رسید
- چرا خودمان را مقید به قانونی کنیم که مربوط به ۴۰ سال گذشته است؟/ درباره دو قطبی خطرناک در سینمای ایران
- شصتمین جشنواره فیلم کارلووی واری؛ فیلم عباس کیارستمی نمایش داده میشود/ اهدای سه جایزه و یک تجلیل
- دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ ۱۱ سینماگر ایرانی عضو آکادمی اسکار میشوند
- پس از دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ نادر ساعیور عضویت در آکادمی اسکار را نپذیرفت
- نقدی بر فیلم «دراما»/ کالبدشکافی یک فروپاشی: معماریِ تروما و روانرنجوری مدرن
- درباره «زن و بچه»/ زنی در میانه خشم و خروش و بخشش
- داوری آزاده بیزارگیتی در جشنواره ایتالیایی
- محمود کلاری رییس هییت داورانِ جشنواره زردآلوی طلایی شد
- ابتکار کیت بلانشت برای حمایت از هنرمندان مقابل هوش مصنوعی
- دلاور دوستانیان درگذشت
