نسخه ترمیمشده فیلم «ناخدا خورشید» برای نخستینبار در جشنواره جهانی فجر رونمایی شد؛ فیلمی که پس از سالها بسیاری از مخاطبان و سازندگان این اثر سینمایی را غافلگیر کرد؛ هرچند که این فیلم در غیاب سازندهاش، ناصر تقوایی، اکران شد و او ترجیح داد مخاطبان فیلم اثر مانای کارنامهاش را بدون او ببینند.
به گزارش سینماسینما، به بهانه نمایش این اثر سینمایی با داریوش ارجمند که برای بازی در این فیلم برنده تندیس سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد در پنجمین جشنواره فیلم فجر شد، گفتوگویی انجام شده است.
قطعا دیدن نسخه ترمیمشده «ناخداخورشید» در جشنواره جهانی برای شما حالوهوای دیگری داشت، نظر شما درباره رویکرد جشنواره جهانی به این بخش چیست؟
خوشحالم که جشنواره جهانی به شکلی که میبینیم برگزار میشود و نسخه ترمیمشده فیلم «ناخداخورشید» نیز در این جشنواره نمایش داده شد. بههرحال روال ترمیم فیلمهای قدیمی از اتفاقاتی است که در دنیا مرسوم و متداول است. بههرحال ترمیم فیلم کار آسانی نیست و هزینه کمی هم ندارد، اما با این کار میشود از فیلمهای مهم تاریخ سینما مراقبت کرد. لذت دیدن فیلم روی پرده سینما و بدون سانسورهایی که در تلویزیون روی این فیلم انجام میشود، برای من بیاندازه بود. خوشحالم که بسیاری از جوانهایی که شناخت دقیقی نسبت به سینمای دهه ۶۰، ۷۰ ندارند با دیدن فیلمهایی از جنس «ناخداخورشید» میبینند که چه فیلمهای درجهیکی ساخته میشد و چه بزرگانی در این سینما زحمت کشیدند. این سینما دیگر مثل گذشته نیست، همهچیز تغییر کرده است. همه کثرتگرا شدهاند؛ از تهیهکننده و کارگردان گرفته تا بازیگر و دیگر عوامل فیلمها. فیلمی که بیشتر میفروشد از دید عدهای فیلم موفقی است و حتما فیلم خوبی است! درصورتیکه در گذشته اینطور نبود. سینما در دهه ۶۰ طور دیگری بود و زحمت بیشتری برای تولید فیلمها کشیده میشد.
قطعا آثار ناصر تقوایی از فیلمهای ماندگار تاریخ سینمای ایران است و بههیچوجه نمیشود از سینمای او چشمپوشی کرد.
بله، دقیقا همینطور است. ناصر تقوایی یکی از سرمایههای سینمای ماست و تکرارنشدنی است و در تمامی زمینهها استعدادش را نشان داده؛ چه در ساخت مستند، چه فیلمهای مذهبی و چه آثار سینمایی و تلویزیونی درخشانی که کارگردانی کرده است. این مرد از ابتدای ورودش به هنر، یکی از موفقترین و مهمترین کارگردانهای این کشور بوده و هست که متأسفانه اینروزها در خلوت تنهایی خودش زندگی میکند و هیچکس به فکر او نیست که ببیند در سر این مرد چه میگذرد. در تمام دنیا بهگونهای دیگر از هنرمندان و بزرگان کشورشان تجلیل و سعی میکنند از تمام ظرفیتهای آنها استفاده کنند و افسوس که در کشور ما این اتفاق نمیافتد. متأسفم که عباس کیارستمی و علی حاتمی را خیلی راحت از دست دادیم، بهرام بیضایی عزیز دور از وطن زندگی میکند و ناصر تقوایی نیز خانهنشین شده است. ناصر تقوایی آدم خاصی است و متأسفم که سینمای ما از این مرد نازنین چشمپوشی کرده. تقوایی در بسیاری از حوزهها صاحب اندیشه و تفکر است؛ ادبیات میفهمد، شعر، سیاست و… و با بسیاری از مفاهیم آشناست. آدمی است که هیچگاه وقتش را به بطالت نگذرانده. «ناخداخورشید» یک فیلم استثنایی است.
در همه این سالها این فیلم در صدر آرای منتقدان قرار گرفته است و هیچگاه کهنه نمیشود. این فیلم نهتنها از نگاه مخاطبان ایرانی، بلکه از دیدگاه منتقدان و مخاطبان خارجی نیز فیلم درخشانی است. در بسیاری از محافل ادبی و هنری دنیا فیلم او را بسیار بزرگ و فراتر از زمانش توصیف میکنند. تقوایی به دلیل تسلطش به ادبیات ایران و جهان در بهروزکردن ادبیات غرب استعداد بینظیری دارد و توانست داستان زیبای همینگوی را به شیوه درخشانی ایرانی کند و مابازای درستی در کشور خودمان برایش پیدا کرد. او جنوب را آنقدر درست و عمیق میشناسد که هنوز هم تماشای فیلم حیرتانگیز است، به برخی مسائل اجتماعی چنان موشکافانه و دقیق نگاه کرده است که نمیتوان در داستان همینگوی آنها را دید.
بههرحال شما قهرمان داستان ناصر تقوایی بودید و «ناخداخورشید» یکی از درخشانترین نقشهای شماست. سالهاست از این نقش فاصله گرفتهاید، الان این شخصیت را چطور میبینید؟
ناخداخورشید را همیشه دوست داشتم و دارم. افتخار میکنم کار حرفهای در سینما را با ناصر تقوایی شروع کردم. قرار بود در سریال «کوچک جنگلی» همکاری کنیم که متأسفانه عدهای با توطئه این فیلم را از دست ناصر تقوایی درآوردند و طور دیگری ساخته شد. ناصر همیشه میگفت: «کوچک جنگلی وصیتنامه من است» و متأسفم که به سرانجام نرسید. قرار بود «زنگی و رومی» را بسازد یا «چای تلخ» که هرکدام از آنها شاهکار بودند. خوشحالم که «ای ایران» به نتیجه رسید و «کاغذ بیخط» که به نظر من ۲۰ سال جلوتر از زمانش ساخته شد. همیشه تقوایی از زمانش جلوتر بوده است. «کشتی یونانی» را ببینید که چه شاهکاری است یا تمرین آخر شاهکاری مسلم است. هیچکس در مورد تعزیه به زیبایی او فیلم نساخته است.
آرزو میکنم بار دیگر ناصر تقوایی را پشت دوربین ببینم و عاشقانه دوستش دارم. بههرحال خوشحالم که نسخه ترمیمشده فیلم «ناخداخورشید» را بسیاری بعد از سالها دیدند و بسیاری از جوانها برای نخستینبار مزه فیلم را چشیدند. وقتی با برخی از آنها صحبت میکردم، حیرت کرده بودند از اینکه در آن سالها به این شکل فیلمی ساخته شده و باعث افتخار است که من هم سهمی در این فیلم باارزش دارم.
منبع: شرق
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- واکنش تند حامد بهداد و اکتای براهنی/ ادعای داریوش ارجمند تکذیب شد؛ قرار نبود در «پیرپسر» بازی کنی
- داریوش ارجمند: نقش جدیدی پیشنهاد نشده که بپذیرم
- یاوری که با نامش غریبه بود
- اینک آخرالزمان
- حشمت در پوست یاور/ نگاهی به سریال «یاور»
- عکسی خاطرهانگیز که فریدون جیرانی منتشر کرد
- ناگفتههای «فریدون جیرانی» همزمان با زادروزش در موزه سینمای ایران
- تاملی بر بازیگران سنتی و مدرن در سینمای ایران/ بخش دوم
- انتقادات تند بهروز افخمی از داریوش ارجمند/ او بازیگران دیگر را تحقیر میکند
- «تیغ و ابریشم»/ نگاهی به سریال «ستایش»؛ لطفا به شعور مخاطب رحم کنید!
- داریوش ارجمند در یک برنامه تلویزیونی/ به آقای تقوایی در کوچک جنگلی خیلی ستم شد
- داریوش ارجمند:به هیچ وجه حاضر نیستم در فیلمهایی که شوخی جنسی دارند بازی کنم
- داریوش ارجمند:هر کس ویلایش زیباتر است، در نزد مردم احترام بیشتری دارد
- بخش دوم گفتوگو با محمد بیکزاده/ میخواستیم فردین مالک اشتر باشد و فائقه آتشین قطام، هدف هم داشتیم!
- فیلم/ واکنش غیرمنتظره مونا فرجاد به شکایت معصومه ابتکار
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
آخرین ها
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد





