حضور مهناز افشار بر صحنه فراخی مانند صحنه تالار وحدت در نمایش «الیور توئیست»، به کارگردانی حسین پارسایی و همبازیشدن با بازیگرانی مانند آتیلا پسیانی، نوید محمدزاده، هوتن شکیبا، داریوش موفق، سعید چنگیزیان و… که اصالتی تئاتری دارند، برای او و مخاطب تجربه متفاوتی را رقم میزند. این بازیگر که بیشتر او را با نقشهای سینماییاش میشناسیم، در این نمایش موزیکال در نقش نانسی ظاهر میشود. با او درباره این تئاتر و نسبتش با تجربههای پیشین افشار گپوگفت کردیم.
بهعنوان سوپراستار سینما، تجربه تئاتر و حضور روی صحنه برای شما چطور است؟ چه نسبتی هست بین بازی روی صحنه تئاتر و سینما؟
تجربهای ناب؛ یعنی در لحظه زندگیکردن مهمترین حسی است که این شبها تجربه میکنم. نسبت آن خلق صحنهای است که همه برای آن آماده شدیم و تفاوتش برای من فرصت جبران است که در صحنه تئاتر این فرصت نیست، پس واقعی زندگی میکنم و خلق میکنم و خلق میشوم.
پیش از این تجارب تئاتری شما در سالنهای بلکباکس اتفاق افتاده بود و اینبار با «الیور توئیست» بر صحنهای مثل تالار وحدت نقشآفرینی میکنید. برای شما حضور روی این صحنه چطور است و چه حسوحالی دارد؟
حضور بر صحنه تالار وحدت، برایم مثل بهشت میماند؛ بهشتی که مخاطبانش تو را با فاصله میبینند و نفسبهنفس با تو همراهاند.
بازی در یکی از متنهای مهم ادبیات جهان؛ یعنی
«الیور توئیست» چه گیراییای برای شما دارد؟ تا چه حد الیور توئیست میتواند در زمانه ما حرفی برای گفتن داشته باشد؟ ماجرای پسربچهای یتیم و از طبقه فرودست در تقابل با دزدان و دلالان عصر خودش؟
قطعا گیرایی زیادی دارد. این متن آشنا بارها به تصویر کشیده شده؛ چه به شکل فیلم و چه تئاتر. به همین دلیل اکثرا با الیور توئیست آشنا هستیم. در این اجرا و این ساختار، فضیلت متن، قربانیشدن آدمهاست در هر جایگاهی که هستند و در نهایت امیدی است برای آیندگان.
تئاتر موزیکال در جامعه ما چه جایگاهی میتواند داشته باشد؟ با توجه به اینکه خاستگاه این نوع تئاتر به غرب برمیگردد، آیا این ژانر در ایران اقبالی خواهد داشت و پس از الیور توئیست ادامه خواهد داشت؟
تئاتر موزیکال نیاز جامعه ماست، برای آشنایی بیشتر با موسیقی، حرکت و هماهنگی بین آنها. موسیقی و نمایش اینجا مکمل هم هستند. تفکیک آن به شکل اینکه غربی است خیلی مهم نیست، چون هر کاری که خوب باشد و از آن استقبال شود و مخاطب را راضی کند، این تفکیکها را از اهمیت خارج میکند.
نظر شما درباره انتقاداتی که به حضور بازیگران سینما و استارها در صحنه تئاتر مطرح است، چیست؟ فکر نمیکنید تئاتر حوزه تخصصی و متفاوتی است از سینما و سازوکار اقتصادی خاص خودش را دارد و شاید حضور بازیگران چهره به فروش آن کمک کند، اما تئاتر را از ذات خودش (که هنر روشنفکری است) جدا میکند؟
تفکیک روشنفکری و نگاه انحصاری نمیتواند مانع استقبال و توجه تماشاگر شود. هرکسی که هنر را تجربه و کار کرده، اجازه تجربه دارد و بعد از آزمون، تصمیم بگیرد بماند یا خیر. هنر تئاتر ارزش والایی دارد، پس با نگاه کوچک آن را سطحی نکنیم.
در نهایت حضور در تئاتری مثل الیور توئیست با دغدغههای اجتماعی شما مثلا حضور در کمپین «بدسرپرستی تنهاتر است» چه نسبتی دارد؟
من دنبال نسبت نیستم، هر کاری در جای خودش ارزش گذاری میشود و تلاش خودش را طلب میکند. من در این نمایش در اختیار کار هستم و در فعالیت اجتماعی در اختیار آن پویش. بدسرپرستی این روزها مهمترین دغدغه اجتماعی من است و به صورت خیلی جدی با همراهان پویش بهدنبال تصویب لایحه حمایتی حقوق کودکان هستیم و واقعا معتقدیم بدسرپرستی تنهاتر است.
عکس: حسین حاجی بابایی
منبع: شرق
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «قرار نوامبر»؛ جزئیاتی از فیلم جدید مهناز افشار
- سپتیمیوس ۲۰۲۵؛ شهره آغداشلو، محمد رسولاف و مهناز افشار در هلند جایزه گرفتند
- «الیور توئیست» به صحنه باز میگردد/ انتشار پوستر نمایش «الاویاتان»
- تقلید زندگی/ نگاهی به فیلم «ارادتمند؛ نازنین بهاره تینا»
- «علمدار» با روایت پرویز پرستویی روی صحنه میرود
- دو فیلمنامه پروانه ساخت سینمایی گرفتند
- باری به هر جهت/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- کجا بروم با اسبی که جایی نمی رود؟!/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- مردی که هر کاری میکند که هیچ کاری نکند!/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- گفتوگو با صفی یزدانیان/ «ناگهان درخت» از مخاطبش میخواهد آسانگیر نباشد
- در ستایش فرم/ نگاهی به فیلم «گیلدا»
- دو ستاره در یک آسمان/ «علمدار» موفق یا شکست خورده؟
- اعتراض عبدالرضا کاهانی به حذف تصاویر مهناز افشار در تبلیغات فیلمها
- ماجرای عجیب خود آزاری مدیران تلویزیون
- اکران آنلاین «مهمانخانه ماه نو» با بازی مهناز افشار
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه
