سینماسینما، محمد حقیقت – پاریس
فیلم روز سینمای فرانسه:
بسیاری از شیفتگان دو فیلم قبلی ژولیا دوکورنو که با «تیتان» جایزه نخل طلا را به شایستگی برای سینمای فرانسه به ارمغان آورده بود، با دیدن سومین اثرش، «آلفا»، در جشنواره کن ۲۰۲۵ تا حد زیادی ناامید شدند و بیشتر نقدها منفی بود، اما چهارشنبه ۲۰ اوت که این اثر به پرده سینماها در سرتاسر فرانسه آمد، برخی از رسانهها با دید مهربانانهای با آن برخورد کردند.
پرداختن به بدن انسان، برای ژولیا دوکورنو، همچون اغلب کارهای دیوید کرونبرگ، عنصر وسوسهبرانگیز در فیلم هایش است. در فیلم اولش Grave موقعیت دختر ۱۶ سالهای بررسی میشود که کل خانوادهاش گیاهخوار است، اما روزی که وی را به کالجی میفرستند که در آنجا برای نخستین بار مجبور به خوردن گوشت خام می شود، رفته رفته در بدنش تغییرات غریبی پدید میآید. در این جا بدن مورد مطالعه فیلمساز قرار میگیرد. در فیلم دوم، «تیتان»، فردی در کودکی در موقع تصادف اتومبیل، سخت مجروح شده بوده که در موقع عمل در جمجمهاش یک جسم فلزی «تیتان» کار گذاشته میشود. این عنصر بعدا در بدن وی تمایلات نامتعارفی را ایجاد میکند که با آهن و اتومبیل رابطه خاصی پیدا میکند.
در «آلفا»، دختر ۱۳ سالهای به همین نام در یک هیاهوی پارتی شبانه کسی بازوی او را خالکوبی میکند و علامت A روی آن حک میکند. احتمالا سرنگ آن آلوده به ایدز، یا کوید بوده است. آلفا در موقع بازگشت به خانه که با مادر مجرد و پزشک (گلشیفته فراهانی) زندگی میکند موضوع را در میان میگذارد. مادرش در بیمارستان کار میکند و در آپارتمان به مراقبت از برادرش، امین (طاهر رحیم) که در اثر بیماری ایدز از یک طرف و از سویی معتاد هم هست میپردازد. وی در اثر بیماری بسیار ضعیف شده است. هر سه نفر در همین آپارتمان زندگی میکنند، و دچار وضعیت شومی شدهاند که روز به روز هولناکتر میشود. اپیدمی پیچیدهای بخشی از جامعه را در خود فرو برده، در مدرسه همکلاسیهای آلفا از او شدیدا فاصله میگیرند و از جمله اجازه نمیدهند وی در استخر با آنها شنا کند…
فیلم در زمان به عقب و جلو میرود تا قصه خود را تعریف کند. خالکوبی آلفا روز به روز باعث بروز خونریزی بیشتر میشود. فیلم در این مورد در فضایی خفقان گرفته تاثیر خود را بر تماشاگر تشدید میکند.
فیلم «آلفا» مایل است در مورد محدودیتهای ارتباطی در مواجهه با چنین وحشت اجتماعی و چگونگی تأثیر آنها بر جمعیت به طور کلی، و همچنین صمیمیت خانوادهها، مانند همین خانواده گلشیفته فراهانی، به عنوان یک مادر مجرد، سعی در بازسازی آن با دختر و برادرش دارد، بحث کند. این فقدان گفتوگو که خالی از تناقض نیست، مستقیماً بر ساختار فیلم تأثیر میگذارد، ساختاری که قادر به انتقال طرحها و جهتگیریهایش نیست، با انحرافات مرموز پیچیده شده است.
به طور خاص، در هم تنیدگیها دو زمان وجود دارد که کارگردان در ابتدا میخواهد برای فریب بیننده آنرا مبهم نگه دارد. چرا که چنین سرنخهای خامی مانند مدل موی جدید مادر آلفا از یک سو، و شکافی در درجهبندی رنگ که حال را به خاکستری متالیک مایل به آبی و گذشته را به قهوهای مایل به زرد تبدیل میکند، گنجانده شده است؟
آیا فیلمساز قصد دارد مضامین پیرامون موضوع خود را، از سردی یک سیستم پزشکی منسوخ گرفته تا بیرحمی درمانی، را ترسیم کند؟ متأسفانه، این فیلم را آشفته میکند و نمیتواند بین واقعگرایی شاعرانه و انگیزههای ناتورالیستی خود یکی را انتخاب کند. فراتر از سه شخصیت اصلی، بقیه شخصیتهای فرعی هرگز فرصتی برای وجود داشتن پیدا نمیکنند. ضعف در سناریو و بلندپروازی دوکورنو که میخواهد به نکات گوناگون سرک بکشد، فیلم را از یکدستی انداخته است. سازنده تلاش داشته بیشتر احساس برانگیز باشد و میزانسن کمتر از دو اثر قبلی تاثیرگذار است. موزیک فیلم با صدای بیش از حد بلند آن نیز برای گوش گاه اذیتکننده است.
کارگردان در گفتوگویی درباره فیلمش توضیح داده که: «اگر شما در صحنههای رو به پایان میبینید که اجساد مثل سنگها در حال خرد شدن هستند، برایم این اجساد سنگی، به بناهای تاریخی تبدیل میشوند.»
درباره کارگردان:
ژولیا دوکورنو متولد ۱۸ نوامبر ۱۹۸۲ در پاریس است. مادرش دکتر متخصص زنان و زایمان و پدرش متخصص پوست بوده که هر دو بسیار علاقهمند به سینما بودهاند. این گذشته فامیلی او در رابطه با پوست بدن انسان از سوی پدر و شغل زایمان از سوی مادر بیتاثیر در فرمگیری رو حیات ژولیای جوان در کودکی نبوده است !
او در سال ۲۰۰۳، پس از گذراندن دو سال کلاسهای آمادگی ادبی (با تخصص ادبیات مدرن) در دبیرستان هانری چهارم پاریس یک، وارد سال سوم دوره کارشناسی دوگانه ادبیات مدرن و زبان انگلیسی در دانشگاه سوربن شد. سپس مطالعات خود را در مدرسه سینمای مشهور فمیس در سال ۲۰۰۸ به پایان رسانید.
در سال ۲۰۱۱، اولین فیلم کوتاه او، «جونیور»، جایزه پتی ریل طلایی را در هفته منتقدان جشنواره فیلم کن از آن خود کرد.
در سال ۲۰۱۲، او به همراه ویرجیل براملی، فیلم تلویزیونی Mange را برای کانال پلوس کارگردانی کرد که داستان آن درباره یک دختر جوان مبتلا به پرخوری عصبی است که به دنبال انتقام از شکنجهگر دانشگاهش است. نخستین فیلم بلندش Grave در هفته منتقدین کن ۲۰۱۶ توجه بسیاری را جلب کرد و ۱۵۰ هزار تماشاگر در فرانسه داشت و به کشورهای گوناگون نیز فروخته شد. فیلم بعدیاش «تیتان» در مسابقه کن توانست نخل طلا بهدست آورد. وی در جشنواره ونیز آینده به عنوان رییس هیئت داوران بخش افقها حضور خواهد داشت.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
- شنبه روز خوبی است؟/ آنچه در جشنواره کن میگذرد
- گزارش محمد حقیقت از کن ۲۰۲۶؛ یک فیلم فرانسوی در صدر جدول منتقدان/ محبوبیت پایینِ «داستانهای موازی»
- یادداشتی بر فیلم «فیورد»؛ یک اروپا و دو تربیت
- فیلم «مولن» تماشاگران را منقلب کرد
- روایتی از هفتاد و نهمین دوره جشنواره کن/تلاش برای دیده شدن زنان فیلمساز
- وقت آن رسیده که جشنواره کن به آلمادوار نخل طلا بدهد
- افت فروش نگرانکننده در سینماهای فرانسه/ آمار تماشاگران در ۲۰۲۵ سقوط کرد
- جیمز کامرون: از سلطه هوش مصنوعی میگریزم/ «آوارتار۳» و شروع افتخارآمیز اکران
- ۱۵ اثری که برای فهرست اولیه اسکار فیلم بینالمللی شانس بالاتری دارند
- نامزدهای جوایز آکادمی فیلم اروپا معرفی شدند/ «یک تصادف ساده» در میان نامزدها
- نگاهی به فیلم متفاوت همایون غنیزاده؛ رازها و دروغها
- توصیه کارگردان فرانسوی ایرانی تبار؛ قصههای شاهنامه را فیلم کنید
- ستایش دلپذیر یک کارگردان آمریکایی از «موج نو»ی فرانسه
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- جایزه معتبر جشنواره مونتکارلو به «یونیفرم» رسید
- «وظیفه»؛ آینهای روانکاوانه بر بحرانهای انسان معاصر
- «مایکل»، «اوپنهایمر» را پشت سر گذاشت
- «نبرد دوگل؛ نامت را مینویسم» و الگوی ساخت فیلمی درباره مصدق
- اجرای نمایش «نیمه تاریک ماه» آغاز شد/ سومین دور اجرای نمایش کودک «میخوام به دنیا بیام»
- «تلومر»؛ روایتی از فرسایش و بازآفرینی در دل بیزمانی
- فیلم کوتاه «نفر ۱۶۹» آماده نمایش شد/ فیلمبرداری «نفس کشیدن زیر آب» به پایان رسید
- چرا خودمان را مقید به قانونی کنیم که مربوط به ۴۰ سال گذشته است؟/ درباره دو قطبی خطرناک در سینمای ایران
- شصتمین جشنواره فیلم کارلووی واری؛ فیلم عباس کیارستمی نمایش داده میشود/ اهدای سه جایزه و یک تجلیل
- دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ ۱۱ سینماگر ایرانی عضو آکادمی اسکار میشوند
- پس از دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ نادر ساعیور عضویت در آکادمی اسکار را نپذیرفت
- نقدی بر فیلم «دراما»/ کالبدشکافی یک فروپاشی: معماریِ تروما و روانرنجوری مدرن
- درباره «زن و بچه»/ زنی در میانه خشم و خروش و بخشش
- داوری آزاده بیزارگیتی در جشنواره ایتالیایی
- محمود کلاری رییس هییت داورانِ جشنواره زردآلوی طلایی شد
- ابتکار کیت بلانشت برای حمایت از هنرمندان مقابل هوش مصنوعی
- دلاور دوستانیان درگذشت
- «شیفت آخر بیمارستان»؛ روایتی انسانی از جنگی که جان انسانها را هدف گرفت
- مجموعه فیلمهای استنلی کوبریک منتشر میشود
- «برای فروش» از ۱۰ تیر روی صحنه میرود
- بزرگداشت عدنان غُریفی برگزار شد؛ راوی نخل
- در بیست و هشتمین دوره برگزاری؛ «راپسودی آتلانتیک» بهترین فیلم جشنواره شانگهای شد
- «آشغالهای دوست داشتنی»؛ جنگ روایتها
- بازگشت «بامداد خمار» از ۲۲ تیر
- معرفی هییت داوران هشتاد و سومین جشنواره فیلم ونیز
- نگاهی به سریال «گل سنگ»؛ آخرین شب آرامش
- پوستر فیلم سینمایی «براسو» رونمایی شد
- شروین حاجیپور بازیگر «بن سای» شد
- جیمز باروز درگذشت
- ادیپ شاه؛ فیلم حیرت آور هوش مصنوعی از تراژدی یونانی
