سینماسینما، گلاره محمدی
فیلم سینمایی ۲۸۸۸ یا «سوباشی» سابق، بخشی از داستان جنگ ۸ ساله ایران و عراق را روایت می کند که تمرکز آن بر تلاش خلبانان و تیزپروازانی است که رشادتشان بر کسی پوشیده نبوده و نیست. ششمین فیلم کیوان علیمحمدی که با همراهی علی اکبر حیدری ساخته شده، مانند دیگر آثار او ساختار ویژه و منحصر به فردی دارد. اگر درباره شهید عباس بابایی سریال «شوق پرواز» ساخته شده و در تئاتر «هم هوایی» بخشی از روایت همسر شهید عباس دوران، روی صحنه رفته است، در ۲۸۸۸ روایتی از پایگاه راداری سوباشی در روزهای جنگ و آنچه در آسمان ایران گذشت را از زاویه دید سرتیپ بیژن عاصم، کنترلکننده هواپیماهای شکاری در دوران جنگ، شاهد هستیم که با فرم روایی خاص علیمحمدی به نمایش در می آید.
علیمحمدی و حیدری که بیش از دوسال را برای تحقیق در مورد سوژه فیلم و شخصیتها صرف کرده اند، می کوشند مرارت ها و سختی های این حرفه خصوصاً در دوران جنگ و دفاع را برجسته سازند و از خلال تعریف دقیق ظرافتها و حساسیتهای حرفه خلبانی، حضور هریک از کاراکترهای فیلم را در زندگی شخصی شان بازتعریف کنند. در واقع این اثر روی دو موضوع متمرکز است؛ اتاق کنترل عملیات نیروی ارتش (که پیش تر تصویری از آن ندیده ایم) و خلبانان. شاید کسانی که از جنگ فاصله دارند یا حتی درست آن را به خاطر نمی آورند، درک درستی از این موضوع نداشته باشند اما این فیلم در ستایش قهرمانان گمنامی است که در اتاقهای عملیات جان خود را به خطر انداختند. ۲۸۸۸ برشی از زندگی خلبانانی را به نمایش می گذارد که میان عشق و وظیفه، با اشک چشم و خون دل وظیفه را برگزیدند تا فرزند یا فرزندانشان بتوانند عشق را بی هیچ دغدغه ای تجربه کنند.
حذف رنگ از فضای بصری فیلم شاید بهترین روش برای ایجاد موقعیتی باشد که بیننده را ابتدا با صدا و سپس با تصاویر داستان همراه ساخته و از سوی دیگر بار معنایی تصاویر رویاگونه و کوتاه رنگی در پایان فیلم را دوچندان سازد. اما نباید از نظر دور داشت که سیاه و سفید شدن تصاویر به معنی از دست دادن اهمیت جزئیات صحنه چه در زمینه طراحی صحنه و لباس و چه در بخش فیلمبرداری نیست. عدم استفاده از نماها و تصاویر آرشیوی و فیلمبرداری استادانه مرتضی پورصمدی در کنار طراحی و بازسازی پر از جزئیات فضای سالهای جنگ، ارزش مضاعفی به روایت افزوده که سهم بسزایی از موفقیت آن را به خود اختصاص می دهد. یکی از ویژگی ها و شاید بارزترین عنصر در ۲۸۸۸ صداست، صداهای داخل و خارج از کادر. صداهایی که بار دراماتیک فیلم را بر دوش می کشند و فیلمساز به درستی حتی برای صداهای خارج از قاب نیز از بازیگران استفاده کرده است. وقتی که از باند صوتی فیلم سخن به میان آمد بد نیست از موسیقی مینیمال سامان احتشامی هم یادی بکنیم که نه در جهت سانتیمانتالیسم و برانگیختن احساسات تماشاگر بلکه بعنوان قطعه پایانی از یک اجرای درخشان، مخاطب را در انتهای فیلم بدرقه می کند.
۲۸۸۸ نشان می دهد میتوان فیلم راجع به جنگ ساخت و اسیر کلیشه ها نشد، می توان قهرمانهای ملی را به تصویر کشید اما تنها به قابی دور و غیرواقعی از زندگی آنها بسنده نکرده، می توان تیر و ترکش و خون ندید و معنای رفتن و جاودان شدن را پذیرفت. رمز ماندگاری ۲۸۸۸ در کنار تمام نکات سینمایی که مطرح شد یک چیز است؛ اینکه سازندگانش به آنچه می ساختند، باور داشتند و تلاش کرده اند نام و یاد کسانی را برای همیشه ثبت کنند که نه در زمان جنگ و نه پس از آن نامی از آنها برده نشده، قهرمانانی که اگر نبودند، ایران نبود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- علیرضا تابش دبیر چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر شد
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- اعلام اسامی فیلمهای راهیافته به جشنواره فجر
- درنگی بر جشنواره فیلم فجر/ قاب شکسته سینما
- اگر میدانستم مخالفت میکردم/ واکنش علی نصیریان به پوستر جشنواره فیلم فجر
- رونمایی از پوستر جشنواره فیلم فجر ۴۴ با تصویری از «شیر سنگی»
- پیوند نوستالژی و نقد اجتماعی در «سینما شهر قصه»
- فراخوان جشنواره فیلم فجر ۴۴ منتشر شد
- با صدور احکامی از سوی رائد فریدزاده؛ دبیران جشنوارههای ملی و جهانی فیلم فجر معرفی شدند
- مهدی مسعودشاهی درگذشت
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- اعلام منع پخش ۴ اثر نمایش خانگی در یک هفته/ تماشاگرانی که نادیده گرفته میشوند
- آغاز «جاده ابریشم موسیقی» از عمارت تاریخی ارثیه قزوین
- «نویسنده» و لذت کشف از دل روایتهای تو در تو
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی





