سینماسینما، محمد حقیقت
چند جشنواره سینمایی سالانه در جهان برپا میشود؟ درجه بندی و اهمیت آنها چیست؟ به چه درد میخورند؟ و سوال های دیگر.
امروزه بر مبنای اطلاعاتی که در گوگل و سایر سایت ها به ویژه سینمایی آمده، سالانه بیش از ۱۰۰۰۰ جشنواره سینمایی در جهان برپا می شود. طبیعتا شناخته شده ترین آنها، کن، ونیز و برلین است. اما از «مراسم اسکار» که فقط یک شب برگزار می شود، میتوان بیشتر به عنوان جشن سینما نام برد، یا مراسم گلدن گلوب، بفتا، سزار، گویا و جوایز آکادمی فیلم اروپا، که در واقع جایگاهی برای کشف وجود ندارد زیرا فیلم های کاندیدا شده برای این مراسم، قبلا در دیگر جشنواره ها کشف شده اند و حتی بر پرده سینماها هم آمده و تماشاگران عام و علاقه مند هم این آثار را رویت کرده اند، لذا حالت «کشف یک سینماگر- یا یک فیلم» در آنها صورت نگرفته بلکه تنها به عنوان ویترین آثار کشف شده با گلچین آن جشنواره های قبلی به حساب می آیند! اما باید حساب جایزه اسکار را جدا کرد. این رویداد تخصصی سینما-صنعت که مراسم اسکار نام گرفته، در ابتدا فقط منحصر به محصولات سینمای آمریکا بود که برای تبلیغ این سینما در ۱۱ مه ۱۹۲۷ در هالیوود بنیانگذاری شد. با گسترش بیشتر سینما در دنیا و مطرح شدن آن، خیلی بعدتر، اکادمی اسکار تصمیم گرفت از بین تمام فیلم های ساخته شده در جهان، فقط به یک فیلم غیرانگلیسی زبان، (که امروزه به نام فیلم بین المللی نام گرفته) یک جایزه تعلق بدهد. بعد از «جایزه اسکار» نخستین جشنواره واقعی سینمایی در جهان، ونیز در ایتالیا بوده که از سال ۱۹۳۲ راه اندازی شد و در ادامه، بقیه کشورها در این زمینه فعال شدند. در بین این ده هزار جشنواره امروزه می توان اهمیت آنها را رده بندی کرد که همانگونه که گفته شد، کن، ونیز، و برلین به ترتیب در صدر قرار دارند و بعد از این ها می توان ادعا کرد که حدودا بیست جشنواره بین المللی قابل توجه و مطرح مقام قابل توجهی دارند که اغلب در اروپا هستند و جایگاه شناخته شدهتر و دارای کاربرد بیشتری از نظر پرستیژ، و برای فروش فیلم های مطرح شده در آن ها دارند – که باید از لوکارنو، کارلو ویواری، سن سباستین، ادینبورگ، انسی، بفتا، والالید، رتردام هلند و غیره یاد کرد – در ایالات متحده و آمریکایشمالی، ساندانس، شبگاگو، سانفرانسیکو، تورنتو، و در آسیا، پوسان، توکیو، و غیره هم قابل توجه هستند. جدا از این ها تعدادی از جشنواره های تخصصی هم وجود دارند مثل آثار جشنواره فیلم های زنان، جشنواره های ویژه مستند مثل لایپزیک، رتردام، جشنواره فانتاستیک و آثار انیمیشن.
از سوی دیگر برخی از جشنواره ها منطقه ای هستند مثل جشنواره سه قاره در فرانسه، کارتاژ در تونس، جشنواره مراکش، کازابلانکا و غیره. برای هر سینماگر طبیعتا خوشحال کننده است فیلمش به جشنواره ها راه پیدا کند که هم دیده شود و هم منتقدین و رسانه ها به آن بپردازند و از سوی دیگر بتوانند نظر پخش کننده ها را به آثار خود جلب کنند. همانگونه که تا به حال مشخص شده، جشنواره ویترین بسیار خوبی برای دیده شدن هستند. نکته ای که در مورد ارایه برخی فیلم های ایرانی و شرکت آنها در جشنواره باید به آن اشاره کرد این است که اگر فیلمی در جشنواره ای از بین این «ده هزار جشنواره» شرکت داشت و چندان هم شناخته شده نیست، اگر چه خوشحال کننده است، اما خبرش را برای اطلاع رسانی در رسانه های داخلی در حد معقول خود، با ذکر نام آن جشنواره به رسانه ها منتقل بکنند. لازم نیست برای بزرگ جلوه دادن فیلم شان و تبلیغ درباره آن، اطلاع رسانی نادرست منتشر کنند. کافی است اسم دقیق آن جشنواره و آدرس سایت آن را هم در اختیار رسانه قرار دهند، تا حرف شان از اعتبار بیشتری برخودارد شود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- افت فروش نگرانکننده در سینماهای فرانسه/ آمار تماشاگران در ۲۰۲۵ سقوط کرد
- جیمز کامرون: از سلطه هوش مصنوعی میگریزم/ «آوارتار۳» و شروع افتخارآمیز اکران
- ۱۵ اثری که برای فهرست اولیه اسکار فیلم بینالمللی شانس بالاتری دارند
- نامزدهای جوایز آکادمی فیلم اروپا معرفی شدند/ «یک تصادف ساده» در میان نامزدها
- نگاهی به فیلم متفاوت همایون غنیزاده؛ رازها و دروغها
- با این همه جشنواره چه کنیم؟
- «علت مرگ: نامعلوم»؛ فیلمی که تماشاگر را میخکوب میکند
- توصیه کارگردان فرانسوی ایرانی تبار؛ قصههای شاهنامه را فیلم کنید
- درباره انتخاب نماینده ایران برای معرفی به آکادمی اسکار/ تا خورشیدی بالای سرت، چه وقت دوام بیاورد
- ستایش دلپذیر یک کارگردان آمریکایی از «موج نو»ی فرانسه
- دنیای پرتلاش برخی از کارگردانان/ بن هنیه فیلم جدیدش را کلید زد
- «منفعت آدام»؛ رای دادگاه برای بچه چهار ساله
- گمانهزنی درباره هفت فیلم معرفیشده به بخش اسکار بینالمللی
- «یک تصادف ساده» به فهرست پنج فیلم فرانسوی برای معرفی به اسکار راه یافت
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- یادداشتی بر یک فیلم محترم؛ «ایرو»
- «ماهی سیاه کوچولو» نه سفارشی است نه سیاسی/ حاشیهنگاری بر سال ۱۳۶۰
- یادداشت محسن امیریوسفی در سوگ عباس اسفندیاری، بازیگر «خواب تلخ»/ مرگ یک سلبریتی خصوصی
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
آخرین ها
- تجربهای تقدیرگونه از موج نو و بازآفرینی روح گدار
- آغاز به کار هشتادوسومین جشنواره ونیز برای پذیرش فیلمها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
- اهدای جوایز انجمن کارگردانان آمریکا ۲۰۲۶/ مهمترین جایزه DGA به پل توماس اندرسن رسید
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- برگزیدگان جشنواره روتردام ۲۰۲۶ معرفی شدند
- گفتوگو با پرویز نوری/ سینمای ایران از تماشاچی جدا شده است*





