پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

منوچهر اکبرلو

یک)دهه ۶۰: فیلمی برای دیدن نبود. مجله فیلم را ورق میزدیم و گزارش جشنواره های اروپایی را میخواندیم:کن و برلین و ونیز.قصه چند خطی فیلمها را کنار تک عکس ِ آنها میگذاشتیم و فیلم را «تصور» میکردیم.روشنفکر در آن روزها یعنی: هالیوود بد است و سینما یعنی اروپا.
کُشتیم خودمان را با پاراجانف.

دو)دهه ۷۰: مجله ها متنوع شدند. تلویزیون، فیلم امریکایی نشان میداد.کمی فیلم هالیوودی آمد و دیدیم سینما،چیز دیگری هم هست.حالا فقط مجله فیلم نبود وبقیه ، بیشتر از هالیوود و اسکار می نوشتند. ما جذب اسکار شدیم.گرچه جشنواره های اروپایی برای هنریها و روشنفکربازی‌های‌مان، هنوز «با کلاس‌تر» بودند.

سه)دهه۸۰ : ندیدن «فیلم اسکاری» یعنی عقب ماندن بود از دنیا. تمام اتفاقات قبل و بعدش را پیگیری میکردیم.نکند خوابت ببرد و پخش زنده اسکار را از دست بدهی! برای خودمان حدس میزدیم و شرط می بستیم. دستمان به امریکا نمیرسید،بنابراین رفتن به کن و گرفتن عکس،کلاس محسوب میشد.(توضیح ضروری:عکس باید کنار پلکان ورودی سالن اصلی جشنواره می بود!)

چهار)دهه۹۰: فضای مجازی دنیا را عوض کرده است.کسی منتظر انتشار مجلات سینمایی و گزارش‌هایش نمی ماند.همه چیز آنلاین است. همه دیوارها، شیشه ای شده اند.حالا برای من،اسکار، شوی بزرگی است در یک ایالت امریکا.اما چون آنها استاد برگزاری شو هستند و میتوانند هر چیز معمولی را باشکوه نشان بدهند،همه را به سوی خود می‌کشانند.ارتباطات جهانی هم، دیگر پنهان کاری را برنمیتابد. پشت صحنه‌ی شو ، دیگر پنهان نیست.دیگر حالا همه میدانند که «قرار است»آرگو جایزه بگیرد. جایزه را خانم رئیس جمهور امریکا میدهد، وزیر دفاع امریکا مهمان برنامه است، سیاهپوستان،اینجا هم شهروند درجه دو هستند ،بخش مهمی از ماندگارترین فیلمهای تاریخ سینما جایی در اسکار ندارند و… .
حالا کن و برلین هم، برای افتتاحیه فیلم هالیوودی میگذارند و مهمان ویژه‌شان از هالیوود می آید. «سیاستهای‌شان» هم در حمایتها و نادیده گرفتن‌ها،«قابل پیش بینی‌تر» است.

پنج) راهم را از جشنواره ها جدا کرده ام.دیدن مراسم اسکار، برایم «فقط» دیدن یک شوی سرگرم کننده است.برای فیلم دیدن،ملاک «اسکاری بودن» و «خرس نقره ای» داشتن را کنار گذاشته‌ام. دیگر میخواهم «خودم» انتخاب کنم. کافی است قصه فیلم و سلیقه دوستانم را مرور کنم.دیگر نمیخواهم فیلمی را ببینم فقط برای این که گروهی «تصمیم گرفته‌اند» به آن «نخل طلا» بدهند.
با وجود این همه فیلمی که ساخته میشود(سریالهای خانمان برانداز، جای خود دارد)دیگر «بازی ِ جشنواره» برایم جذابیتی ندارد.میخواهم به جایش، «فیلم خودم» راببینم.