سینماسینما، محمد ناصریراد؛
در تقویم نوشته بودند شب چهاردهم شهریور، برج آزادی میزبان خواهد بود؛ همایون شجریان، صدایی آشنا، فرزند یک تاریخ آواز. سازها آماده شدند، پردهها در خیال بالا رفتند، اما صحنه خالی ماند. کنسرت لغو شد، اما ماجرا از همان لحظه آغاز شد.
در این چند روز روایتهای گوناگون بر سر زبانها افتاده بود. گروهی گفتند این صحنهٔ روایت حکمرانی برای نمایش اقتدار و آرامش است. دیگرانی آن را فرصتی برای نزدیکی دلها دیدند. و عدهای، در رؤیا و آرزو، شنیدند که مرغ سحر بر فراز برج آزادی ناله سر میدهد.
اما برج، با همهی سکوتش، بدل شد به صحنهای بزرگتر از هر سالنِ موسیقی.
آنتونیو گرامشی، نظریهپرداز ایتالیایی، روزگاری نوشت که قدرت تنها بر دوش زور نمیماند؛ فرهنگ است که آن را در دلها تثبیت میکند. اما آیا این رویداد نیز چنین شد!؟ لغو یک کنسرت، سادهترین تعبیرش محرومیت از شنیدن موسیقی بود. اما در عمق، میدان تازهای گشود برای گفتوگو، برای جدال معناها، برای برکشیدن پرسشی کهنه که هنر برای مردم است یا برای نمایش قدرت حکمرانی؟
در نهایت در این میدان، آنچه خاموش شد، خاموش نماند. مردم روایت خود را ساختند. برج آزادی دیگر صرفاً بنای معماری نبود؛ به نماد گفتوگو و اعتراض بدل شد. همان چیزی که گرامشی از آن به جنگ مواضع یاد میکند؛ نبردی آرام اما عمیق، در قلمرو معنا و فرهنگ.
کنسرت لغو شد، اما آواز همایون از هزاران زبان دیگر برخاست. در حافظهٔ جمعی، در شبکههای اجتماعی، در دل کسانی که منتظر بودند، پژواکی ماندگار شکل گرفت. گویی همین غیبت، صدایی رساتر آفرید.
و این است راز ماندگاری هنر، آنکه نمیخواند، باز هم شنیده میشود. آنکه از صحنه بازمیماند، در جان مردم صحنهای بزرگتر مییابد. برج آزادی، در آن شب، سکوتی شکوهمند در خود گرفت؛ سکوتی که به جای خاموشی، به آغازی تازه شبیه بود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- «بچهخور»؛ حقیقتی که خلاف جهتِ جهان میدود
- از ماک تا خاموشی؛ پرترهای از فرسودگی صنعت ایران
- «امیرعلی»؛ جستوجوی عدالت آموزشی در قاب مستند
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- کالبدشکافی میل و جنایت در «ژویسَنس» و «دانته»
- از باغ تا غیاب، خوانش هرمنوتیکی از «بدون ایرج»
- «روما»؛ تجربهای بصری و انسانی از زندگی و طبقات جامعه
- خوانشی فرمال و اجتماعی از «خشت و آینه»؛ خشتِ توسعه، آینه تنهایی
- نقدی بر مستند گفتوگومحور از پگاه آهنگرانی؛ پرترهای در فضای بسته
- «ایرانم» علیرضا قربانی به تبریز رسید
- «قمرتاج»؛ از ثبتِ واقعیت تا سازماندهی روایت
- چهلوسومین جشنواره جهانی فیلم فجر؛ آزمونی جدی و نگاهی رو به آینده
- جهانِ پشتِ یک تصادف
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





