سینماسینما، یزدان سلحشور
یک. دلایل زیادی وجود دارد که مخاطبانِ امسال جشنواره فیلم فجر از «قلب رقه» ساختهی خیرالله تقیانیپور استقبال نکنند از جمله اینکه کاری کاملاً سفارشیست، گرتهبرداریاش از «تریلرهای ضدِ تروریستی» هالیوود کاملاً مشهود است و به اندازه کافی هم، گرهافکنی و تعلیق و «خردهروایات مؤثر» ندارد اما باید منصف بود؛ درست است که این فیلم، حداکثر در حد و اندازههای یک «B movie» [درجهای برای فیلمهای تجاریست که با بودجهی پایین ساخته میشوند و همچنین در زمره فیلمهای هنری نیستند] ظاهر میشود اما در همین حد هم، اغلب در سینمای ایران، کاری نداشتیم که بتواند لااقل هیجانانگیز باشد و تا «حد ممکن» از شعارزدگی جلوگیری کند؛ «قلب رقه»، عملاً یک «تریلر جاسوسی»ست با بازیهای خوب و فیلمنامهای که به «ژانر» وفادار است و جلوههای ویژهی قابلِ قبول. درست است که فیلمنامهنویس [که کارگردان کار هم هست] هر جا که در «طرح و توطئه» کم میآورد، با «احساساتگرایی» سعی میکند حفرهها را پُر کند اما باز هم نسبت به بخش اعظم آثاری از این دست، که در این سالها شاهد بودهایم، دست به افراطگرایی نمیزند. غیر از فیلمنامه، مشکل بزرگ این فیلم، افراط در «نمای درشت» از «صورت» است؛ توصیه میکنم هم به این کارگردان و هم به دیگرانی که بعد از این میخواهند تریلر جاسوسی بسازند، تا میتوانند از «نمای متوسط» و «نمای دور» استفاده کنند و همچنین تا میتوانند کادرها را بسته نگیرند که تماشاگر فکر کند، یا قصدشان فریب اوست یا بودجه کم دارند!
دو. من از فیلم قبلی «حسین نمازی» یعنی «شادروان» بدم نیامده بود [معنیاش چیست؟ یعنی خوشم آمده بود با اما و اگرهایی!] با همین دستفرمان، میتوانم درباره «شهسوار» هم نظر بدهم و مثلاً «شهسوار» را بگذارم جای «شادروان» و چند جملهای را که دربارهی آن فیلم نوشته بودم با حذف بخشهای اختصاصیِ «شادروان» تکرار کنم: «کمدیِ موقعیتِ خوبیست که توانایی نگه داشتنِ تماشاگر را در سالن، تا تیتراژ پایانی دارد و بازیها هم واقعاً خوباند. این فیلم اگر چند مشکل کوچک نداشت مثلِ… میشد با شباهتهای انکارناپذیر فیلم با… کنار آمد چون بیشتر، بحثِ استفاده از «ایده»ها در میان است نه تکرارِ «اجرا»ی آن آثار. «شهسوار» کمدیِ اجتماعیِ روبراهیست که خوشبختانه چندان متکی به «کلام» نیست یا آنجایی هم که به کمدی کلامی رو میآورد، چفت میشود با کمدی موقعیت و آدمهایش هم آدمهای واقعی هستند نه مثلِ فیلمهای خندهدارِ رایجِ سینمای بدنهی ما، که پُرند از آدمها و موقعیتهای جعلی.» فیلم، خیلی آدم را یاد «یه حبه قند» میرکریمی میاندازد [البته نوع واکنش آدمهایش نه داستان فیلم] بازیهای خوبی هم دارد فقط آدم از خودش میپرسد این کجای این کشور است که علناً روستاست اما همه مثلِ آدمهای قلبِ پایتخت حرف میزنند؟! [برخی از منتقدان هم، به «ایدهی لاغر» فیلم اشاره کرده بودند که برای یک فیلم ۹۰ دقیقهای، واقعاً کم است؛ با این دوستان موافقم. آدم، هیکل ۹۰ کیلویی را روی پاهای یک بچهی کوچک مونتاژ نمیکند. فقط جسارتاً عرض میکنم که اگر خردهروایاتِ فیلم، مستحکمتر و خیلی بیشتر بود، این فیلم هم میتوانست به اندازهی «یه حبه قند» که «ایدهی لاغر»ی داشت، وارد حافظهی جمعی شود.]
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «شهسوار»؛ شیرین اما تلخ…
- اکران «شهسوار» از چهارشنبه
- ۳ فیلم جدید در سینماها/ پایان اکران سراسری «مست عشق» و «سال گربه»
- وقتی کابوس از ازل با بشر زاده شد/ نگاهی به فیلم «سمره»
- نمایشی از بطالت/ نگاهی به فیلم «پلان ۷۵»
- یک مواجههی ناخوشایند/ نگاهی به فیلم «پس از ورود»
- جشنواره فیلم فجر و چند پرسش به جا مانده!
- تضاد معنایی و ساختاری/ نگاهی به فیلم «آغوش باز»
- پر زرق و برق/ نگاهی به فیلم «آغوش باز»
- یک فانتزی دوست داشتنی/ نگاهی به فیلم «صبحانه با زرافهها»
- بانویی به نام پروین/ نگاهی به فیلم «پروین»
- عاشقانههای یک سرباز که اَلکن ماند!/ نگاهی به فیلم «ظاهر»
- معرفی برگزیدگان جشنواره فیلم فجر ۴۲؛ سیمرغ کارگردانی را به افخمی دادند/ «مجنون» بهترین فیلم شد
- الگوی ضعیف/ نگاهی به فیلم «شهسوار»
- کدام احمد؟/ نگاهی به فیلم «احمد»
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





