سینماسینما، محمد تقی زاده
لباس شخصی نخستین ساخته امیر عباس ربیعی که پیشتر فیلم های کوتاهی با درون مایه های سیاسی ساخته بود را میتوان از پدیده ها و شگفتیهای جشنواره سی و هشتم فیلم فجر به شمار آورد که در هیاهو و ازدحام فیلم ها ممکن است آنگونه که باید و شاید دیده نشود اما ربیعی نشان داد که اولین گام خود در فیلم سازی بلند را خیلی جدی و حرفهای بر داشته است.
لباس شخصی که در نگاه نخست به فیلم های محمد حسین مهدویان و به خصوص ماجرای نیمروز یک و دو شباهتهای ظاهری دارد، روایتی از فعالیت فریبکارانه و مزورانه حزب توده است که در میان انبوه اتفاقات تاریخ معاصر ایران و در سینمای ایران کمتر به آن پرداخته شده است.به طور کلی پتانسیل بالای تاریخ معاصراعم از فعالیتهای جاسوسی و خرابکارانه احزاب و گروههای مختلف در عنفوان پیروزی انقلاب اسلامی میتواند ایده و موضوع بسیار جذابی برای ساخت فیلم های های متعدد و تریلرهای جذاب سینمایی باشد.
لباس شخصی همانند سرنوشت پر فراز و فرود حزب توده روایتی پیچیده اما جذاب از شناسایی و دستگیری سران این حزب را به تصویر می کشد. فیلمساز علاوه بر اینکه زمان زیادی روی تحقیق و نگارش فیلمنامه گذاشته، توانسته داستانی جذاب و نفس گیر با پرداخت سمپاتیک شخصیت های باورپذیر خلق کند که تماشاگر را از لحظه ابتدایی تا فینال فیلم لحظهای رها نمیکند.
ترکیب بازیگران جوان و تئاتری لباس شخصی از دیگر امتیازات فیلم محسوب می شود که با وجود استفاده از چهرههای جوان و شناخته نشده، توانسته اند نقش های خود را به بهترین شکل ایفا کنند تا جایی که یکی از امتیازات فیلم بازی های یک دست و باورپذیر آن به حساب می آید این رویکرد بیش از هرچیز نشاندهنده اینست که نقش داستان و پرداخت فیلمنامه چقدر به حضور سلبریتی ها و چهره ها در موفقیت فیلم های سینمایی ارجحیت دارد.
از نظر نگارنده امتیاز اصلی لباس شخصی فیلمنامه دقیق و پر جزئیات آن است که بدون شک به واسطه ماه ها و حتی سالها نگارش و بازنویسی و دقت نظر به وجود آمده است اتفاقی که در سینمای ایران به دلیل بی حوصلگی و یا بهره گیری از برخی کلیشه های رایج به ندرت انجام می شود اما تجربه نشان داده فیلمنامه خوب شرط اول برای ساخت فیلم خوب است و هرگاه فیلمنامه ئنویسان زمان و وسواس برای نوشتن فیلمنامه به خرج دادند نتیجه بدی برایشان به ارمغان نیامده است. تعلیق سینمایی که در لباس شخصی وجود دارد و تماشاگر را تا انتها پای فیلم نگه میدارد از شاخص ترین ویژگی های فیلمنامه لباس شخصی است که ربیعی در نخستین گام فیلمسازی موفق به ایجاد آن شده است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- یا در اوج یا سوار بر موج/ بررسی حواشی نقدهای “روز صفر”
- قانون هست، اما نیست/ نگاهی به جایگاه قانون در فیلمهای جشنواره سیوهشتم فجر
- مروری بر سیوهشتمین جشنواره فیلم فجر/ تنوع در ژانر؛ ضعف در فیلمنامه
- اسلوب غلط از درک واقعیت عاجز است/ درباره داوری فیلم
- نمایه/ جشنواره و حاشیه و دامها!
- نگاهی به بهترین های جشنواره/ پیروزی جوانها بر پیشکسوتها!
- من از «از دست دادن» میآیم وطنم/ نگاهی به فیلم «روز صفر»
- یورش سنگین برنامه هفت علیه جشنواره فیلم فجر + ویدئو
- آن سه کام حبس لعنتی/ نگاهی به فیلم سه کام حبس
- نگاهی به فیلم عنکبوت/ همه چیز در سطح
- گفتوگو با مجید مجیدی/ نباید فضا را خشن کنیم
- ای کاش قضاوتی در کار بود/ یادداشتی درباره «قصیده گاو سفید»
- گرمتر بتاب/ یادداشتی درباره «خورشید» مجید مجیدی
- چرا این همه خشم؟! به بهانه میزهای مستطیل شکل جشنواره فجر
- بیمها و امیدها
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- یادداشتی بر یک فیلم محترم؛ «ایرو»
- یادداشت محسن امیریوسفی در سوگ عباس اسفندیاری، بازیگر «خواب تلخ»/ مرگ یک سلبریتی خصوصی
- «ماهی سیاه کوچولو» نه سفارشی است نه سیاسی/ حاشیهنگاری بر سال ۱۳۶۰
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
آخرین ها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
- اهدای جوایز انجمن کارگردانان آمریکا ۲۰۲۶/ مهمترین جایزه DGA به پل توماس اندرسن رسید
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- برگزیدگان جشنواره روتردام ۲۰۲۶ معرفی شدند
- گفتوگو با پرویز نوری/ سینمای ایران از تماشاچی جدا شده است*
- دیالکتیک آشوب و سینمای مقاومت: از مانیفستهای مدرن تا استیصال پستمدرن
- نظامالدین کیایی درگذشت





