پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، یگانه خدامی در ایران نوشت:

تکیه دادن به صندلی و نشستن در فضایی تاریک و چشم دوختن به پرده بزرگ نقره ای هر وقت و هر زمانی جذاب است چه برسد به اینکه بتوانی آخر شب خودت را به سینما برسانی. تجربه ای که از اکران های ماه رمضانی آغاز شد و حالا به سراسر سال گسترده شده و می بینی تقریبا همه سینماها سانس های ۱۱ و ۱۲ شب دارند که جوان ها دوست شان دارند و از آنها استقبال می کنند. استقبال از پایان شب با هنر هفتم.

از پله های برقی سینما آزادی بالا می روم. ساعت نزدیک ۱۱ شب است و چند دقیقه ای مانده تا سانس تازه سینما آغاز شود. در طبقه های اول خبری نیست و کافه ها هم بسته اند اما وقتی می رسم به طبقه پنجم که نزدیک سالن های سینماست فضا یک دفعه عوض می شود. غرفه های فروش پاپ کورن بازند و لیوان های بزرگ مقوایی را برای مشتری ها پر می کنند. همان اول که سرسری چشم بگردانید می بینید سینماروهایی که این سانس را انتخاب کرده اند بیشتر جوانند. گوشه و کنار روی صندلی ها نشسته اند و حرف می زنند تا فیلم شروع شود. یک نیم طبقه بالا می روم. اینجا دو سالنی است که قرار است دو فیلم سانس های آخر شب اکران شود. سانس های ۱۱ و ۱۲ شب.

روی یکی از صندلی های چیده شده کنار هم امیرعلی نشسته و کتاب می خواند تا این ۲۰ دقیقه هم بگذرد و فیلم «تختی» را ببیند. از آن سینماروهاست که خیلی وقت است انتخابش برای فیلم دیدن سانس های آخر شب است و این کار شده تنها تفریح شبانه اش. فروشنده است و تا ساعت ۹ شب سرکار و برای همین این ساعت ها به سینما می آید اما این تنها دلیلش نیست: «آخر شب سینما رفتن را بیشتر دوست دارم. دیدن فیلم در شب طعم دیگری دارد. نمی دانم شاید برحسب عادت باشد چون از بچگی این طوری بودم. من تا حالا روز سینما نرفته ام، اصلا نمی چسبد.»

او غیر از سینما قبلا تفریحات شبانه دیگر را هم تجربه کرده و مثلا با دوستانش در بام تهران پیاده روی کرده اما مدتی است گشت و گذار در شهر را کم کرده و به سینما و کافه روی آورده. حالا خلوت کردن و تنها بودن را بیشتر دوست دارد: «چون سینما فضای تنها بودن دارد، ترجیح می دهم به سینما بیایم یا بروم کافه، جایی که خلوت باشد. البته برای دیدن فیلمی به سینما می آیم که برایم چیزی داشته باشد و چیزی بگوید.»

او جوان های زیادی مثل خودش را هربار می بیند که در این ساعت ها می آیند و فیلم می بینند. به قول خودش شاید چون وقت جوان ها در این ساعت ها بیشتر آزاد است. کم کم صندلی های انتظار پر می شود. بعضی ها تنها نشسته اند و بعضی ها با خانواده. حرف می زنند و یکی می رود برای بقیه خوراکی می خرد تا بروند به ضیافت فیلم دیدن. سه دختر چادری کنار هم نشسته اند و باهم حرف می زنند و چندباری برای کسی که تازه رسیده از جا بلند می شوند و سلام می کنند و دوباره می نشینند.

زهرا، مریم و زینب خواهرند. مریم و زینب اهل تفریحات شبانه تهرانند اما زینب بچه کوچکی دارد که نمی گذارد خیلی با خواهرهایش همراه شود. امشب فرق می کند؛ به قول مریم برادر و پسردایی شان می خواسته اند بیایند سینما و آنها را هم تشویق کرده اند که همراهی شان کنند.

البته زینب هفته پیش همین ساعت تنها آمده و «متری شیش و نیم» را دیده است. اما تفریحات شبانه آنها فقط به سینما محدود نمی شود. زینب می گوید:«جاهای دیگر هم می رویم، بستگی به حال و احوالش دارد. اگر با خانواده بخواهیم تفریح کنیم معمولا به سینما می آییم. برای شاد شدن با خانواده خوب است.»

زهرا می گوید: «فضای سینما این وقت شب آرام تر و خانوادگی تر است البته بستگی به فیلم هم دارد. از طرف دیگر این ساعت ها ترافیک نیست و راحت تر می شود رفت و آمد کرد. خانواده ها هم بیشتر دور هم جمع می شوند چون مردها کار دارند و زودتر نمی توانند به سینما بیایند.»

هرچه به زمان نمایش فیلم نزدیک تر می شویم سینما و سالن انتظارش شلوغ تر می شود. پله برقی ها شلوغ ترند و صدای حرف زدن ها و خنده ها بیشتر در سینما می پیچد. دلیل همه جوان هایی که به سینما می آیند و آن را برای تفریح شبانه شان انتخاب می کنند فقط از این جنسی که خواندید نیست؛ خلوتی، آرامش و ساعت کار. مثلا امیرحسین که با دوستش مسعود به سینما آمده همه این دلایل را دارد و فیلم دیدن را هم خیلی دوست دارد اما این را هم می گوید: «تفریح خاصی برای این وقت شب نیست که جزو تفریحات سالم هم باشد. فقط ورزش است و سینما که من فیلم دیدن را دوست دارم و می آیم به سینما.»

سانس ۱۱ شب شروع می شود و همه آنهایی که منتظر بودند می روند داخل سالن. یکی دو نفر دیرتر می رسند و می دوند تا از فیلم جا نمانند. برای اینکه بیننده های فیلم سانس ۱۲ شب برسند باید کمی منتظر بمانم هر چند تک و توک نشسته اند. به قول یکی از کارکنان سینما این ساعت ها همیشه نسبتا شلوغ است و بیشتر هم جوان ها طالب فیلم دیدن در این ساعت هستند. تفریح خاصی که لذت متفاوت و دیگری دارد و چند سالی است می شود آن را تجربه کرد. این ساعت ها نوبت سانس های فوق العاده است که به دلیل شلوغی در طول روز دوباره نمایش داده می شوند و باز هم بیننده دارند.

خلوتی و سکوت کمرنگ سینما زیاد طول نمی کشد و آنها که بلیت ۱۲ شب دست شان است پیدایشان می شود. چهار نفر با سر و صدا می آیند و می نشینند روی صندلی های انتظار. می خواهند «متری شیش و نیم» را ببینند و آبنبات چوبی از بوفه می خرند و می خورند تا زمان فیلم دیدن برسد.

یکی می گوید: «اینها می خواستند بروند میهمانی من منصرف شان کردم.» سه نفر دیگر حرفش را رد می کنند اما او از دوستانش می پرسد:«چند وقت است سینما نیامده اید؟» جز یک نفر جواب های بقیه خیلی خوب نیست: «خیلی سال است سینما نیامده ام.»، «تا حالا این ساعت به سینما نیامده ام.» رو می کند به من و می گوید: «دیدید گفتم.» اما آن یکی که با موبایلش حرف می زند، می گوید: «این ساعت فیلم دیدن و سینما رفتن خیلی خوب است.» و به حرف زدن ادامه می دهد. به نظرشان اینکه دور هم باشند مهم ترین دلیل همراهی شان در این تفریح شبانه است. وقت گذرانی در شب را هم دوست دارند و برایشان جذاب است. حال و هوای متفاوت شهر، خلوتی اش، سکوتی که در تهران کیمیاست و البته شور و حال جوانی. به قول خودشان جوانند دیگر… باید از این چیزها و اینکه این وقت شب هم بیرون بروند و وقت بگذرانند خوش شان بیاید.اما چرا سینما؟ آنکه بقیه را به سینما کشانده می گوید: «ترافیک که نیست و راحت می رسیم سینما اما حال و هوای سینما هم موثر است. مثلا این ساعت شب سینما خلوت تر است و آنهایی که بچه دارند و سر و صدا می کنند نمی آیند. همین خیلی خوب است و ما راحت تریم و با آرامش بیشتری فیلم می بینیم.»حمیدرضا برخلاف این چهار نفر تنها نشسته روی یکی از صندلی ها و سرش با گوشی اش گرم است. اخم کرده و وقتی می خواهم با او حرف بزنم انگار یک دفعه به دنیای دور و برش برمی گردد. کمی بی میل قبول می کند حرف بزند. وقتی می پرسم خیلی وقت است شب ها به سینما می آید جواب می دهد: «آره ولی همیشه این کار را نمی کنم. هر وقت موقعیتش پیش بیاید و حس و حالش را داشته باشم.»

او معمولا سینما رفتن شبانه را وقتی به عنوان تفریحش انتخاب می کند که می خواهد تنها باشد: «کلا فیلم دیدن تنهایی را بیشتر دوست دارم. حواسم پرت نمی شود و راحت ترم. برایم مثل استراحت ذهن است اما فقط شب. در روز سینما رفتن اعصابم را می ریزد به هم. خیلی شلوغ است و همه جور آدمی پیدا می شود. چند بار شده در طول روز رفته ام سینما و هیچی از فیلم نفهمیده ام و فقط اعصابم خرد شده.» چیزی به ساعت ۱۲ شب نمانده و کم کم سانس و فیلم متری شیش و نیم آغاز می شود. یک دفعه می گوید: «راستش را بخواهید امروز خیلی اعصابم خرد شد. گفتم شب بیایم سینما شاید آرام شوم و بتوانم بخوابم. یک وقت هایی هم این طوری می شود.»

از راه پله های اضطراری که مسیر پایین رفتن و رسیدن به خروجی سینماست پایین می آیم و می رسم به طبقه همکف. روی پله برقی شلوغ است و خیلی ها می خواهند خودشان را برسانند به سانس آخر. بعضی ها هم تند تند از دستگاه مخصوص، رسید بلیت اینترنتی شان را می گیرند. با هر بار بازشدن در سینما هوای سرد و صدای گیتار و آواز دو جوانی که نشسته اند روی صندلی جلوی پله ها می ریزد داخل سینما. از پله ها که پایین می آیم انگار نه انگار داخل سینما بعضی ها می دویدند و ذوق فیلم دیدن داشتند. ماشین ها پشت چراغ قرمز می ایستند و راننده ها چشم می دوزند به تبلیغات فیلم های روی ال سی دی سینما. شاید به شوق امتحان کردن فیلم دیدن شبانه.