پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، محمدرضا امیراحمدی:

سال‌هاست که در جشنواره فیلم فجر به تماشای فیلم‏هایی نشسته‏ام که در اصلی‏ترین کلام، آیینه تولیدات سینمای ایران هستند و عمده‏ترین آثار اکران عمومی تا دوره بعدی جشنواره را از میان این آثار دیده‏ایم. طبیعی است با توجه به ساختار تولید سینمای ایران که از سوی سازمان سینمایی وزارت ارشاد، تعریف و اجرایی می‌شود و با وجود همه سخن‏ها و نقل‏های متفاوت، شاهد نوعی سهمیه‏بندی برای ژانرهای گوناگون سینمایی در میان تولیدات سالانه بوده‏ایم و از اینکه این اعمال سیاست تولید سینمایی، به توازن و شامل بودن همه ژانرها برای همه طبقات سنی جامعه ایران نمی‏انجامد، افسوس خورده‏ایم. یک سال آثار دفاع مقدسی یا تاریخ معاصر، شاخص هستند و سال دیگر آثار اجتماعی در یک وجه خاص و سالی دگر، غلبه تولیدات با ژانری دیگر است. در میان همه این ناهماهنگی‏ها، غفلت از بعضی ژانرها به اقتضای ماهیت فیلم و همچنین گستره مخاطبی که دارند، باعث تعجب مدام است.

ما بندرت شاهد بودیم که اثری کمدی به عنوان اثری حرفه‏ای مورد توجه داوران قرار گیرد و البته سازمان سینمایی به آن به عنوان محصولی که مخاطبان بسیاری را جلب می‌کند، نگاه ویژه داشته باشد. بر همین روال، آثار ویژه کودکان و نوجوانان هم کم داریم و امسال تقریبا از این فیلم‏ها اثری در جشنواره فجر ندیدیم و این در حالی است که از آمار حدود ۱۲ میلیون دانش‏آموز خبر داریم. سازمان سینمایی نسبت به این جنبه‏های مورد غفلت قرار گرفته، مسئول است و برای تولید متوازن آثار در همه ژانرها و برای همه طبقات جامعه، باید برنامه‏ریزی داشته باشد. این گونه نباشد که غلبه آثار در حوزه اجتماعی فقط با موضوعات زوج‏های جوان یا دختران و پسران جوان، باشد و از سایر اقشار جامعه و نیازهای سرگرم‏کنندگی یا حتی آموزش غیرمستقیم آنان، به دور باشیم. این آثار در اکران‏های عمومی به رؤیت همین دانش‏آموزان هم می‏رسد و مواجهه آنان با موضوعات سنین جوانی یا زوج‏های جوان، قطعا در شکل‏دهی نادرست اذهان زوج‏های آینده، نقش‏آفرینی خواهد کرد. همچنان‏که پاسخ تماشاگر عمومی به اکران فیلم‏های شاد و کمدی در سال‌های اخیر، نشان داده که توجه به این آثار ضروری است و باید به حرفه‏ای کردن تولید این ژانر توجه مستمر داشت. سینما در رابطه با مخاطب، معنا می‏گیرد و این اصل ضروری، در همه جهان، رعایت می‌شود.