سینماسینما، ابراهیم عمران
در گونه سیاسی و تاریخی اگر حمل بر آن شود که آنچه ساخته میشود روایت بی غرض و نه بی طرف از واقعه و یا رخداد تاریخی است ؛ فیلم ” لباس شخصی” می تواند نمره خوبی کسب نماید. و برای نسلی که آن دوره را درک نکرده اند هم می تواند از برای شناخت تاریخ معاصر به توفیق نائل شود. هر چند شرطی که ذکر شد رعایت شود. حزب توده و داستان فراگیر شدن اش در کشور به طوریکه به گفته کهنسالان سیاسی دست کم در هر خانه ای ، یکی دو سمپات آن وجود داشت ؛ هم از جمله ناشناخته هایی است که می توان در باره اش سناریوهای مختلفی نوشت و از هر درگاهی وارد آن شد و حزب و مرامی را در بوته نقد گذاشت که دست کم چند دهه در ساختار سیاسی و اجتماعی کشور نقش مهمی ایفا نمود ، چه در ساحت سیاسی در دوره پهلوی و چه در مرام اجتماعی و سیاست در اوائل انقلاب. آنچه در چنین فیلمهایی مغفول می ماند نگاه زیر پوستی و موشکافانه از چرایی جذب توده به چنین مسلک و مرامی است. ورنه روایتی از زندگی فردی چون نورالدین کیانوری و دنیای ذهنی اش در دوره های مختلف فی نفسه پتانسیل آن را دارد که برای دو ساعت تبدیل به فیلمی خوش ساخت شود. اگر تاریخ و مابه ازای آن برای فیلمسازان روایتی باشد که حواس کارگردان و تهیه کننده به میزانسن و طراحی صحنه باشد که المانهای دهه نود در کادر دهه شصت نمایان نشود؛ بالمآل لباس شخصی از آن موفق بیرون آمد. چه در کادر های بسته و نماهای باز، به درستی توانست قدرت کارگردان و طراح صحنه را به رخ بکشد. ولی اگر نگاه خاکستری به جریانات سیاسی مد نظر باشد به حتم می توان خرده هایی بدان گرفت . هر چند می توان دست مریزاد گفت که برای شناساندن برهه ای از تاریخ سرنوشت ساز دهه شصت بالاخره کارهایی صورت می پذیرد. سالهایی که قوام سیاسی کشور آنچنان نبود که بتوان حتی ساعت و روز بعد را پیش بینی و یا دوام دار دید. زاویه دید فیلمساز نیز چنان بود که از نگاه قهرمان فیلم با همه یکدندگی و سر سختی اش؛ فردی را به تصویر کشید که منش و هوش و ذکاوت ذاتی اش، رجحان داشت بر کار تشکیلانی و این مهم را نشان داد که برداشت شخصی در بسیاری جهات بر امور ویژه ی کادری و اداری استیلا دارد. نام فیلم نیز برداشتی تازه از واژه ای است که طی این سالها معنای دیگری را یدک میکشید و گروه های سر خود را معنا می داد ولی در این فیلم معنا و رهیافتی به خصوص از آن مستفاد شد که می توان همان نفوذی در رده های بالای سیاسی و تصمیم گیری باشد. هر چند به واسطه پایان مرام و مسلک حزب توده ، شاید این نگاه خاص نیز با پایان فیلم ، به فراموشی سپرده شود. کارگردان فیلم با مشاوره ای که از ابراهیم حاتمی کیا گرفت و با خلق پلان و سکانس های سینمایی نشان داد که سینما را بلد است و در این رهگذر می تواند توانمندی بارزی از خود بروز دهد. هر چند سوژه ی داغ قدیمی نیز به مدد آن آمد. فرجام سخن آنکه لباس شخصی اگر تدوین مجدد شود به حتم در اکران عمومی بهتر و بیشتر دیده خواهد شد با بازی های تقریبا بی اغراقی که بازیگران کمتر شناخته شده اش داشتند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- یا در اوج یا سوار بر موج/ بررسی حواشی نقدهای “روز صفر”
- قانون هست، اما نیست/ نگاهی به جایگاه قانون در فیلمهای جشنواره سیوهشتم فجر
- مروری بر سیوهشتمین جشنواره فیلم فجر/ تنوع در ژانر؛ ضعف در فیلمنامه
- اسلوب غلط از درک واقعیت عاجز است/ درباره داوری فیلم
- نمایه/ جشنواره و حاشیه و دامها!
- نگاهی به بهترین های جشنواره/ پیروزی جوانها بر پیشکسوتها!
- من از «از دست دادن» میآیم وطنم/ نگاهی به فیلم «روز صفر»
- یورش سنگین برنامه هفت علیه جشنواره فیلم فجر + ویدئو
- آن سه کام حبس لعنتی/ نگاهی به فیلم سه کام حبس
- نگاهی به فیلم عنکبوت/ همه چیز در سطح
- گفتوگو با مجید مجیدی/ نباید فضا را خشن کنیم
- ای کاش قضاوتی در کار بود/ یادداشتی درباره «قصیده گاو سفید»
- گرمتر بتاب/ یادداشتی درباره «خورشید» مجید مجیدی
- چرا این همه خشم؟! به بهانه میزهای مستطیل شکل جشنواره فجر
- بیمها و امیدها
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





