سینماسینما، کامبوزیا پرتویی / فیلمنامه نویس و کارگردان:
بر هم زدن روایت رایج و عادتشده ما از یک نوع خاص و همیشگی سینما، ریسک بزرگی است که شهرام مکری با ساخت فیلم تازهاش آن را پذیرفته است. او با «هجوم» نوع روایتی را که تماشاچی و خود فیلمساز هم عادت کرده، بر هم زده است. مکری همچون نویسندهای که بدون نقطهگذاری و کاما و سر سطر رفتن و قطع کردن جمله، در متنی سلیس منظور خود را بیان میکند، توانسته است فیلم یک و نیم ساعته را در یک پلان تصویر کند. درنتیجه سختترین نوع کار را انتخاب کرده است. در «هجوم» همه چیز، از کارگردان و صدابردار تا من مخاطب، در اختیار دوربین است و دوربین در اختیار روایت داستان است. دوربین کار خودش را میکند، هر شخصیتی که میخواهد معرفی شود یا آغازگر ماجرایی باشد، باید به داخل کادر بیاید و تا زمانی که دوربین به او فرصت میدهد، خودش را به مخاطب معرفی کند و منظورش را بیان کند. در این فیلم آدمهای پیچیدهای داریم که سعی میکنیم کشفشان کنیم، آن هم در فرصتی که دوربین با آنهاست و نه در فرصتی که کارگردان برای ما ایجاد کرده است و اگر بازیگر رد شود، دیگر مجالی برای تعریف و شناخت او نداریم. چیدمان خوبی که انجام شده است، عجیب و غریب به نظر میرسد. همه چیز خیلی بهموقع و بجاست و هیچ چیز اضافی وجود ندارد.
شهرام مکری پیش از این در تجربه موفق فیلم کوتاه «محدوده دایره» هم همین نوع روایت را انتخاب کرده بود. شاخصه بزرگ این فیلم کوتاه این بود که مخاطب دائم در حال تفکر بود تا بداند که کدام ورود و خروج و کدام آمدن و رفتن شخصیتها مال زمان حال است و کدام بکگراند است. چون آنچنان در هم تنیده شده بود که مخاطب یک لحظه پس میزد و جا میخورد. به نظر میرسد در «هجوم» هم هدف مکری این بوده است که در همین مسیر گام بردارد، با این تفاوت که در فیلم کوتاه یادشده تاکید مکری بیشتر روی آدمها بود، اما اینجا بیشتر تاکید روی داستان است. در «هجوم» همه شخصیتها و دوربین در خدمت ماجرای یک جنایت است؛ جنایتی که بازگشایی نشده است و قرار است از الان با این نوع روایت مرور شود. همانطور که در خود فیلم اشاره میشود، قاتل به صحنه جنایت آمده است تا صحنه قتل را بازسازی کند و در ضمن آن، تکلیف قاتل هم با قتل مشخص شود. شکی در شخصیت بازیگر علی وجود دارد که او را در گفتن دچار تامل و لکنت میکند و این لکنت زمانی شدیدتر میشود که شخصیتی به اسم نگار که خواهر مقتول است، وارد میشود. یک وهم و مهآلودگی در همه جای فیلم وجود دارد که هیچوقت کنار نمیرود، یعنی همه چیز در یک پرده ناشناخته است. موسیقی با فضایی که دوربین و طراحی صحنه آقای اثباتی در این فضای دودی و مهآلود اجرا کرده، همآهنگ است و حس تعلیق خوبی میآفریند. در «هجوم» کارگردانی دیده نمیشود، صدابردار دیده نمیشود، فیلمبردار دیده نمیشود و همه ما در خدمت روایتی هستیم که ناشناخته است و برای ما رایج نیست؛ برای مایی که به نوعی از سینما عادت کردهایم که راحت حرفش را به ما بگوید. شهرام مکری ریسک بزرگی کرده که اتفاقا در آن موفق است، آن هم در شرایطی که فیلم تازه او مشابهی ندارد که مثال بزنیم و حتی برای ساخت آن به نمونه خارجیاش استناد کنیم.
ماهنامه هنر و تجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
- «خرگوش سیاه، خرگوش سفید» بهترین فیلم جشنواره هاینان چین شد
- «خرگوش سیاه، خرگوش سفید» به چین میرود
- فیلم شهرام مکری به ۴ جشنواره خارجی میرود
- نماینده اسکار تاجیکستان به عربستان میرود/ نمایش فیلم شهرام مکری در جشنواره دریای سرخ
- «خرگوش سیاه، خرگوش سفید» در راه سنگاپور
- «جنایت بیدقت»؛ طغیانِ زمان، تکرارِ تاریخ و رقصِ سرنوشت در سینمای شهرام مکری
- یک اثر ایرانی دیگر در اسکار ۲۰۲۶؛ فیلم شهرام مکری نماینده تاجیکستان شد
- جشنواره بوسان برگزیدگانش را شناخت/ سه جایزه برای سینماگران ایرانی
- جشنواره بوسان به فیلم شهرام مکری جایزه داد
- «خرگوش سیاه خرگوش سفید» راهی شیکاگو شد
- فیلم شهرام مکری در بخش رقابتی جشنواره بوسان
- پایان ساخت فیلم جدید شهرام مکری در تاجیکستان
- خبرهای اختصاصی سینماسینما از جشنواره کن؛ مجیدی و فرهادی نمیرسند/ در انتظارِ روستایی، پناهی، مکری، کاهانی و اصلانی
- این هنر و تجربه آنتی ویروسی ست بر فیلم های به هرقیمت مسخره
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
آخرین ها
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده
- ورنر هرتسوگ «پیادهروی زندگی» را میسازد
- «استیسی کیچ» درگذشت





