نشست خبری اولین فیلم سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر با درخواست ساسان سالور تهیه کننده با یک دقیقه سکوت به احترام جانباختگان سانحه هواپیمای اوکراینی آغاز شد.
به گزارش سینماسینما، «سه کام حبس» به کارگردانی، نویسندگی سامان سالور و بازی پریناز ایزدیار و محسن تنابنده زنگ آغاز نشستهای خبری سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر را به صدا درآورد.
این نشست خبری با سوالی درباره موضوع احتمالا تکراری فیلم همراه بود. سامان سالور کارگردان سه کام حبس در پاسخ به این سوال که چرا این تعداد فیلم با سوژه اعتیاد ساخته میشود گفت: «خیلی از فیلمهای اجتماعی با موضوعات مختلفی در سینمای ایران ساخته شده است. روی این ایده و فیلمنامه سه سال کار کردیم و تلاش کردیم تا ساخته شود. تلاشمان این بود که جنبه دیگری از اعتیاد را نشان بدهیم.»
محسن تنابنده تکراری نیست
او در بخش دیگری از این نشست در پاسخ به سوالی درباره تکراری بودن بازی محسن تنابنده و نزدیکی فیلم به سوژه فیلم لامپ صد گفت: «بازی تنابنده به هیچ عنوان تکراری و تکرار کاراکتر فیلم لامپ صد نبود و فکر میکنم یکی از ویژگی های بارز فیلم همراهی و رفاقتی بود که محسن تنابنده با خودش آورد باعث شد امروز که میبینم از فیلمنامه اولیه خیلی بهتر است.»
سامان سالور ادامه داد: «موضوع اعتیاد با فراگیری که دارد موضوع بسیار مهمی در بافت و ساختار خانواده امروز است. امیدوارم این فیلم ها تلنگری باشد و اگر حتی یک نفر با دیدن این فیلم تصمیم بگیرد این کار را نکند فیلم رسالت خودش را انجام داده.»
در این نشست خبری پریناز ایزدیار در پاسخ به پرسشی درباره ویژگیهای نقش خود گفت: «اولین ویژگی این بود که فیلمساز و همسرش از دوستان من هستند. کاراکتر خوبی بود و خوشحالم که این نقش را و گوشه ای از این فیلم را پذیرفتم.»

سامان سالور در پاسخ به پرسشی درباره نقش کمرنگ پلیس در فیلم گفت: «واقعیت این است که قصه این فیلمنامه قصه پلیس نبود و احتیاجی نبود که در تار و پود و فیلم نمایان باشد و ما خودمان تصمیم گرفتیم که سکانس حضور پلیس خارج از خانه نرود و به موضوع حضور پلیس زیاد پرداخته نشود و در این فیلم قصه آدم هایی که درگیر ماجرا می شوند برای ما مهم تر است حضور و درگیری های پلیس است.»
کارگردان «سه کام حبس» درباره نظرات در فضای جشنواره و فضای مجازی درباره فیلم گفت: «خوشبختانه فیلم ما روز اول، فیلم اول و سانس اول جشنواره پخش شد و امیدوارم مردم و داوران که رکن اصلی جشنواره هستند از آن تاثیر بگیرند. اظهار نظرها از جانب مردم و داوران درباره فیلم بسیار خوش بینانه بود و تعدادی از دوستان داور این فیلم را یک فیلم خوب اجتماعی دانستند که با ریتم مناسب، تاثیر گذار و مفیدی ساخته شده است.»
سامان سالور در پاسخ به سوال دیگری درباره اینکه پایان فیلم نخنما شده گفت: «این نظر شماست گاهی ما متهم شدیم که چرا کور سوی امیدی باقی نگذاشتید. شاید حق بدهیم به مجتبی برای اینکه این روزها خیلی ها دوست دارند بلندپروازی کنند و خیلی دوست دارند برای خانواده شان کاری انجام بدهند. نظر خود من این بود که پلانهای آخر شروع زندگی جدید باشد.اینکه نخنما هست یا نیست به نظر من سینما نباید همه راهها و کورسوهای امید را ببندد و من به عنوان نویسنده دوست دارم حداقل در سینما کورسوهای امید بگذارم.»
کارگردان سه کام حبس در ادامه در پاسخ به سوال یک خبرنگار گفت: «اینگونه فیلمها که حساسیتهایی هم برمی انگیزد هم با نیروی انتظامی هم نهادهایی که به اعتیاد مربوط می شوند سخت است. اما چون تهیه کننده و سرمایه گذار مستقل داشتیم و ریالی کمک نگرفتیم برای همین هیچ تغییری در فیلمنامه نداشتیم.»
او در ادامه درباره نقش محسن تنابنده در نگارش فیلمنامه گفت: «آقای تنابنده جدا از رفاقتهایی که داریم بازیگری است که با خودش ایده میآورد و انقدر ایدههایش جذاب است که دل شما را میبرد. پایان فیلم به نوعی با گپ و گفت با آقای تنابنده و خانم ایزدیار شکل گرفت. پایان اولیه چیز دیگری بود. از محسن تنابنده در تیتراژ تشکر کردیم به خاطر اینکه فیلمنامه را می شناسد و ایدههای خوبی دارد.»
سالور در بخش دیگری از این نشست در پاسخ به سوالی درباره اینکه سرمایه گذار با توجه به اینکه غالبا فیلمهای اجتماعی در سینمای ایران شکست میخورند چرا سرمایهگذاری کرده گفت: «آقای امین پور اولین دغدغه اش در سرمایه گذاری این کار بحث مالی و برگشت سرمایه نبود. وقتی ما با ایشان صحبت کردیم قرار بود چند فیلم در حمایت از سوژه های اجتماعی سرمایه گذاری کند.»
اولین تجربه همکاری محسن تنابنده و پریناز ایزدیار
محسن تنابنده در این باره گفت: «در فیلمنامه و اجرای آن همانقدر که من کنار فیلمنامه بودم خانم ایزدیار هم حضور داشت و از آن جایی که تجربه همکاری اولمان بود نیاز به تمرین های زیادی داشتیم و تمرین های قبل از کار کردن به ما کمک کرد که به هم نزدیک شویم و این نزدیکی امروز در فیلم نمایان بود.»
پریناز ایزدیار هم در این باره گفت: «تجربه با آقای تنابنده خیلی خوب و بی نظیر بود و من خیلی از ایشان یاد گرفتم و نکته مهم تر اینکه به بازیگر روبه رویشان توجه می کنند.»

ایزدیار درباره تکراری بودن کاراکتر نسیم توضیح داد: «من سعی میکنم در بازیام اغراق نشود و چیزی بیرون نزند. برای همین شاید فکر میکنید نزدیک به فیلم های دیگر باشد. اما خود کاراکتر نسبت به فیلمهای قبلی من متفاوت است و من سعی کردم در اجرا هم متفاوت باشد.»
از سامان سالور درباره حفره های موجود در فیلمنامه پرسیدند؟ مثل اینکه یک ماشین ۳ روز گوشه خیابان باشد و هیچ گزارشی داده نشود!
او در این باره گفت: «ما نمونه های مشابه زیادی داشتیم که گاهی انسان هایی که مسئول ماجرا بودند به سادگی از کنار ماجرا گذشتند و آن را پشت گوش انداختند ضمن اینکه خود مجتبی (محسن تنابنده) هم جای ماشین را زمانی که می گوید یک جای خلوت است و چیز عجیبی نیست اگر طی سه روز گزارشی نشود و به نظرم این حفره در فیلمنامه نیست.»
منبع: خبرآنلاین
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- یا در اوج یا سوار بر موج/ بررسی حواشی نقدهای “روز صفر”
- قانون هست، اما نیست/ نگاهی به جایگاه قانون در فیلمهای جشنواره سیوهشتم فجر
- مروری بر سیوهشتمین جشنواره فیلم فجر/ تنوع در ژانر؛ ضعف در فیلمنامه
- اسلوب غلط از درک واقعیت عاجز است/ درباره داوری فیلم
- نمایه/ جشنواره و حاشیه و دامها!
- نگاهی به بهترین های جشنواره/ پیروزی جوانها بر پیشکسوتها!
- من از «از دست دادن» میآیم وطنم/ نگاهی به فیلم «روز صفر»
- یورش سنگین برنامه هفت علیه جشنواره فیلم فجر + ویدئو
- آن سه کام حبس لعنتی/ نگاهی به فیلم سه کام حبس
- نگاهی به فیلم عنکبوت/ همه چیز در سطح
- گفتوگو با مجید مجیدی/ نباید فضا را خشن کنیم
- ای کاش قضاوتی در کار بود/ یادداشتی درباره «قصیده گاو سفید»
- گرمتر بتاب/ یادداشتی درباره «خورشید» مجید مجیدی
- چرا این همه خشم؟! به بهانه میزهای مستطیل شکل جشنواره فجر
- بیمها و امیدها
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- یادداشتی بر یک فیلم محترم؛ «ایرو»
- یادداشت محسن امیریوسفی در سوگ عباس اسفندیاری، بازیگر «خواب تلخ»/ مرگ یک سلبریتی خصوصی
- «ماهی سیاه کوچولو» نه سفارشی است نه سیاسی/ حاشیهنگاری بر سال ۱۳۶۰
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
آخرین ها
- تجربهای تقدیرگونه از موج نو و بازآفرینی روح گدار
- آغاز به کار هشتادوسومین جشنواره ونیز برای پذیرش فیلمها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
- اهدای جوایز انجمن کارگردانان آمریکا ۲۰۲۶/ مهمترین جایزه DGA به پل توماس اندرسن رسید
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- برگزیدگان جشنواره روتردام ۲۰۲۶ معرفی شدند
- گفتوگو با پرویز نوری/ سینمای ایران از تماشاچی جدا شده است*





