سینماسینما، محمد حقیقت، پاریس ۱۸ مه ۲۰۲۰: اگرچه میشل پیکولی روز ۱۲ ماه مه درسن ۹۴ سالگی درگذشت اما خبر آن امروز در رسانه های جهان اعلام شد.
با شنیدن خبر فوت او، بلافاصله یاد دیداری که در جشنواره لاروشل فرانسه در سال ۱۹۹۳ با او داشتم افتادم. وی بعد از دیدن فیلم «کلوزآپ» شاهکار عباس کیارستمی، نامهای به زبان فرانسه خطاب به کارگردان نوشت و از من خواست که آنرا برای کیارستمی در تهران بفرستم. در آن سال، در جشنواره جهانی لاروشل چندین برنامه برای مرور آثار سینماگران و یا کارگردانان برگزار شد از جمله ستایش بر آثار میشل پیکولی و همچنین تجلیل از محسن مخملباف. در چارچوب برنامه مخملباف، فیلم کلوزآپ هم به نمایش در آمد. در گفتگوی خودمانی سر میز ناهار جمعی که من نیز حضور داشتم، ضمن آشنایی با آقای میشل پیکولی به او پیشنهاد کردم اگر حوصله و وقت دارد فیلم کلوزآپ را ببیند. وی بعد از تماشای فیلم، دیوانه کلوزآپ شد و گفت من حتما باید برای کارگردان این فیلم شگفت انگیز یادداشتی بنویسم. همانجا قلم و کاغذ در اختیارش قرار دادند و یادداشت تحسینآمیزی برای عباس کیارستمی نوشت که تقریبا یک صفحه شد و بعدا آنرا من برای کیارستمی به تهران فرستادم. جالب اینجاست که او که خود هنرپیشه بزرگ و حرفه ای بود سخت افسون حسین سبزیان، نابازیگر «کلوزآپ» شده بود.

میشل پیکولی با کارگردانان بزرگ جهان در سینما و تئاتر کار کرده بود از جمله ژان لوک گدار، نانی مورتی، مارگریت دوراس، لوک بوندی، پاتریک شرو، مارکو فرری، پیتر بروک، ژان رنوار، رنه کلر، آلن رنه، انیس واردا، لویی مال، کلوپ شابرول، ژاک ریوت، لوئیس بونوئل، کوستا گاوراس، آلفرد هیچکاک، مارکو بلوکیو، اتوره اسکولا، مانویل دواولیویرا، آنجلوپولس، یوسف شاهین و بسیاری دیگر. وی در۲۷ دسامبر ۱۹۲۵ در پاریس به دنیا آمد. کارهای هنری خود را از ۱۹۴۵ شروع کرد و جدا از هنرپیشگی تئاتر وسینما، سناریست و کارگردان هم بود و جوایز بسیاری از جمله از جشنواره برلین جشنواره کن، جشنواره لوکارنو، سزار و غیره را به دست آورده بود. وی درطول زندگی یک هنرمند مبارز چپ گرا بود و در فرانسه و سایر کشورها بسیار محبوب تماشاگرانش بود.

آخرین باری که او را در پاریس دیدم، سال گذشته در ایستگاه اتوبوس، در بلوار مونت پارناس بود که از کافه مشهور سلکت بیرون آمده بود و خیلی خسته و تنها منتظر رسیدن اتوبوس بود. موقع سوارشدن به اتوبوس کمی دشواری داشت؛ از او پرسیدم اجازه میدهند کمک کنم؟ لبخندی زد و با زحمت سوار اتوبوس ۹۱ شد و رفت و رفت… روحش شاد. اگر امروز جشنواره کن بر پا شده بود حتما ستایشی بی نظیر برایش در کن بر پا میکردند. حیف که جشنواره کن (۱۲ تا ۲۵ مه) برگزار نشد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
- شنبه روز خوبی است؟/ آنچه در جشنواره کن میگذرد
- گزارش محمد حقیقت از کن ۲۰۲۶؛ یک فیلم فرانسوی در صدر جدول منتقدان/ محبوبیت پایینِ «داستانهای موازی»
- یادداشتی بر فیلم «فیورد»؛ یک اروپا و دو تربیت
- فیلم «مولن» تماشاگران را منقلب کرد
- روایتی از هفتاد و نهمین دوره جشنواره کن/تلاش برای دیده شدن زنان فیلمساز
- وقت آن رسیده که جشنواره کن به آلمادوار نخل طلا بدهد
- افت فروش نگرانکننده در سینماهای فرانسه/ آمار تماشاگران در ۲۰۲۵ سقوط کرد
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





