ایرج میلانی مستندساز درباره همکاری با تلویزیون بیان کرد که در این رسانه بیشتر بر مبنای سلیقه و تصمیمات فردی عمل می شود.
به گزارش سینماسینما، ایرج میلانی درباره اینکه چرا برنامه های طبیعت گردی وی همچون «یک سفر خوب» در تلویزیون ادامه پیدا نکرد، گفت: یک برنامه تلویزیونی باید هدف مشخص داشته باشد و زمانیکه چند سلیقه بدون انسجام در آن دخالت داشته باشد مخاطب گیج می شود و در چنین شرایطی ترجیح می دهم کار را ادامه ندهم.
وی ادامه داد: من ترجیح می دهم کنار بکشم تا روزی که برنامه ای بسازم که براساس سلیقه خود من پیش رود و حداقل اگر مردم پسندیدند، بتوانم بفهمم که کارم را درست انجام داده ام و اگر هم نپسندیدند متوجه شوم که تفکر من غلط بوده است.
این مستندساز درباره این سلیقه ها یادآور شد: ما باید به طور شفاف مشخص کنیم برای چه مخاطبی مستند می سازیم و یا در نظر بگیریم که اتفاقات سلیقه ای مثل موسیقی و تدوین و… چقدر می تواند در کیفیت و جذابیت یک کار تاثیرگذار باشد.
وی درباره نگاه تلویزیون در حمایت از این آثار اظهار کرد: صداوسیما سازمان عظیمی است و در بخش هایی که ما مشغول کار بوده ایم مدیریت های ثابت و ماندگاری ندارد و احساس می کنم نوعی بی قیدی در حمایت از برنامه ها وجود دارد به طور مثال نه برنامه من؛ که اگر هر برنامه خوبی در رسانه ملی تعطیل شود مدیران با خود می گویند «خب تعطیل شد» و برایشان اهمیت چندانی ندارد.
میلانی تصریح کرد: اگر رسانه خصوصی بود و یا مدیران سلیقه های فردی خود را کنار می گذاشتند شاید نتایج بهتری می گرفتیم. البته همیشه هم شبکه های خصوصی خوب عمل نمی کنند و شاید اگر شبکه خصوصی داشتیم با خود می گفتیم ای کاش شبکه های دولتی داشتیم. با این حال خوب است که تلاش شود شبکه های دولتی از مدیریت های سلیقه ای و فردی برخوردار نباشند و یک شورای چند نفره سیاستگذاری در شبکه ها تصمیمگیر باشد، نه البته شبیه شورای سیاستگذاری کل سازمان که بیشتر جهت گیری های سیاسی را در ملاحظات خود در نظر می گیرد.
وی در پایان درباره بازخورد پخش مستندهایی که درباره ایرانگردی و طبیعت نقاط مختلف کشور در تلویزیون پخش می شود، بیان کرد: معمولا این آثار در لابلای برنامه ها گم می شوند و ساعت پخش خوبی ندارند. البته مساله این است که مخاطب تلویزیون ریزش کرده و این رسانه بیننده های خود را از دست داده است و حتی کارهای خوب دیده نمی شوند مگر اینکه مردم شهرستان ها که بیشتر تلویزیون می بینند این آثار را ببینند که باز هم چندان به چشم نمی آید.
منبع: مهر
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- مهدی شامحمدی: اکران آنلاین تاثیری بر تعداد مخاطبان مستند نداشت/ مستند اجتماعی همیشه پر مخاطب است
- تلویزیونی که مهرهسوزی میداند
- بازخوانی یک قتل از پیش طراحی شده/ نگاهی به مستند «ترور سرچشمه»
- تلویزیون و ضرورتِ پایبندی به «نقشه راه» روشن
- گفت آن گلیم خویش بدر میبرد ز موج/ وین جهد میکند که بگیرد غریق را/ نگاهی به مستند «صبیه»
- آبشخورِ آهوانِ تشنه!/ نگاهی به مستند «مُغیسُف»
- نمایش ۶ فیلم مستند ایرانی در برنامه انجمن آسیایی نیویورک
- اعتراض سازندگان «مرد بازنده» به صدا و سیما
- تخریب حمامی تاریخی توسط سازندگان یک سریال تلویزیونی
- نگاهی به مستند «زیر این چتر باران میبارد»/ چیزی خزنده و مرموز راه پیدا کرده به دفتر مدیری مسئول
- فصل جدید همکاری سینما و تلویزیون با تشکیل کارگروه مشترک
- «کاغذپارهها» از اول بهمن اکران عمومی میشود
- خبرهای تازه از «اکران حقیقت»/ نمایش چهار مستند در بهمن ماه
- اشتباهی که موجب انتقاد از «زوجینو» شد
- پخش منتخب آثار زندهیاد پرویز پورحسینی از شبکه نمایش
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





