سینماسینما، فرزانه متین
ژاک دریدا، فیلسوف معاصر الجزایری تبار فرانسوی معتقد است: «هر فیلمی برای بیان یک نیت اصلی ساخته می شود اما در دل خود مفاهیم و اتفاقات حاشیه ای دارد که بر ضد نیت اصلی فیلمساز است.» فیلم «نارنگی ها» محصول ۲۰۱۳ تولید استونی و گرجستان به کارگردانی و نویسندگی زازا اوروشادزه از این قاعده مستثنی نیست.
«نارنگی ها» اثری صلح طلب و ضد جنگ به شمار می رود و صلح طلبی اش تا لحظه ای ادامه دارد که جان خود و عزیزانت در معرض خطر نباشد و سربازی بر روی سرت ماشه ی اسلحه را نکشیده باشد. «نارنگی ها»، اثری ضد جنگ است که یک روستای کوچک را برای نزاع های آبخازیا انتخاب کرده و می خواهد زهرش را در آن مکان به کام مخاطبان بچشاند. داستان فیلم در بحبوحه ی جنگ آبخازیا (۹۳-۱۹۹۲) رخ می دهد، جایی که کشاورزان استونیایی به پرورش باغ های نارنگی مشغول اند و با شروع جنگ به سرزمین خود باز می گردند اما دو نفر از آنان به نام های ایوو و مارگوس در روستا باقی ماندند تا نارنگی ها را برداشت کنند اما هنگام برداشت محصول خود با تبادل آتش بین دو گروه کوچک از سربازان جنگ رو به رو می شوند. تنها دو نفر از سربازان، احمد (سرباز اجیر شده ی چچنی) و نیکو (سرباز گرجستانی) در حالی که به شدت زخمی اند، باقی می مانند و دو کشاورز استونیایی از آن ها تا بهبودی کامل، مراقبت می کنند. هر دو سرباز قسم می خورند که بعد از بهبودی یکدیگر را بکشند ولی ایوو از هر دو ضمانت می گیرد که مادامی که زیر سقف منزل او هستند، هیچ خونی نباید ریخته شود. هر دو سرباز قبول می کنند و به تدریج کری خواندن هایشان تمام می شود و پس از بهبودی یافتن شان، چهره ی های انسان دوستانه ای از خود نشان می دهند و به این نتیجه می رسند که انسانیت را می توان در زخم ها و رنج های طرف مقابل پیدا کرد. اما در نهایت با ورود یک جیپ متعلق به سربازان روسی، سرنوشت همه ی آنها دستخوش تغییر می شود. این اثر نشان می دهد حتی اگر در جهانی زندگی کنی که می خواهی صلح طلب باشی ،دیگرکشی اجازه نمی دهد. خشونت جنگ که در نهایت منجر به کشته شدن انسان های بی گناه می شود، موضوع غم انگیزی است که در گوشه و کنار مان در حال تجربه ی آن هستیم اما آن چیزی که دولت ها با ماشین کشتار جنگ راه می اندازند در هیچ یک از مدیوم ها، آن شقاوت و ظلم را نمی توان به تصویر کشید. جنگ هایی که در نهایت با کشتن هزاران نفر می خواهند آرمان، منافع و ایدئولوژی شان را به هر شکلی بر جای بگذارند.
فیلم «نارنگی ها» روایتی از دیدگاه «خود» ی است که به دیگری نگاه می کند. داستان از دیدگاه ایوو(کشاورز) روایت می شود، مردی که زندگی اش را در برداشت های نارنگی خلاصه کرده است و جعبه هایی می سازد به جای حمل بمب و نارنجک، حامل نارنگی است. جنگی که مابین دو سرباز روایت می شود و آن ها این فرصت را تبدیل به صلح و کنار هم بودن می کنند. نگریستن به چهره ی دیگری که بازتابی از خودشان است و تبدیل به دوستی می شود. در اینجاست که ما با این دو سرباز احساس نزدیکی و همذات پنداری می کنیم. آن ها از یک پیکره هستند، و همان اصطلاح رایج که همه ی ما انسان هایی هستیم عاشق زندگی.
فیلم به شدت انسان گراست و نشان می دهد هر فردی از هر ملیتی پر از داستان های عاشقانه ای برای زیستن دارد و این هنر ارزنده ی سینماست.
«نارنگی ها»، سمبلی از زندگی و عشق است که زور جنگ بر آن می چربد و در این دنیای کثیف، این جنگ است که بر انسانیت پیروز می شود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «چهار صندوق»؛ وقتی قدرت، سازندگانش را به بند میکشاند
- «گل سنگ»؛ سریالی که قواعد نمایش خانگی را بر هم زد
- جنابخان؛ لبخندی بر روزهای پرالتهاب
- «مو به مو»؛ پرویز شهبازی و خلق جهانی متفاوت در نمایش خانگی
- افسانهای در حبس؛ سرنوشت «چریکه تارا»
- «چیزهایی که میکُشی»؛ پدرسالاری، سکوت و خشونت
- خوانشی از نخستین فیلم ناصر تقوایی/ در ستایش سکوت و انزوا
- «زعفرانیه ۱۴ تیر»؛ یک روزِ پرتنش در شمال تهران
- «مرجان»؛ فیلمی آبرومند درباره قتلهای ناموسی
- نگاهی به «پیرپسر» و تطابق آن با جهان سینمای کیارستمی/ اول به پیرامون، بعد به دوردستها
- سریال «متل جهنمی» یا نمایش اینفلوئنسرهای وحشت
- «شغال»؛ دری به سوی فرهنگسازی
- بازنمایی جامعه مردسالار در «پیر پسر» و «زن و بچه»
- فصل دوم «نه غریبه کامل»؛ قصهای که شکل نگرفت
- آقای فراستی! نقد کردن آداب دارد
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





