سینماسینما، محمد تقی زاده
لباس شخصی نخستین ساخته امیر عباس ربیعی که پیشتر فیلم های کوتاهی با درون مایه های سیاسی ساخته بود را میتوان از پدیده ها و شگفتیهای جشنواره سی و هشتم فیلم فجر به شمار آورد که در هیاهو و ازدحام فیلم ها ممکن است آنگونه که باید و شاید دیده نشود اما ربیعی نشان داد که اولین گام خود در فیلم سازی بلند را خیلی جدی و حرفهای بر داشته است.
لباس شخصی که در نگاه نخست به فیلم های محمد حسین مهدویان و به خصوص ماجرای نیمروز یک و دو شباهتهای ظاهری دارد، روایتی از فعالیت فریبکارانه و مزورانه حزب توده است که در میان انبوه اتفاقات تاریخ معاصر ایران و در سینمای ایران کمتر به آن پرداخته شده است.به طور کلی پتانسیل بالای تاریخ معاصراعم از فعالیتهای جاسوسی و خرابکارانه احزاب و گروههای مختلف در عنفوان پیروزی انقلاب اسلامی میتواند ایده و موضوع بسیار جذابی برای ساخت فیلم های های متعدد و تریلرهای جذاب سینمایی باشد.
لباس شخصی همانند سرنوشت پر فراز و فرود حزب توده روایتی پیچیده اما جذاب از شناسایی و دستگیری سران این حزب را به تصویر می کشد. فیلمساز علاوه بر اینکه زمان زیادی روی تحقیق و نگارش فیلمنامه گذاشته، توانسته داستانی جذاب و نفس گیر با پرداخت سمپاتیک شخصیت های باورپذیر خلق کند که تماشاگر را از لحظه ابتدایی تا فینال فیلم لحظهای رها نمیکند.
ترکیب بازیگران جوان و تئاتری لباس شخصی از دیگر امتیازات فیلم محسوب می شود که با وجود استفاده از چهرههای جوان و شناخته نشده، توانسته اند نقش های خود را به بهترین شکل ایفا کنند تا جایی که یکی از امتیازات فیلم بازی های یک دست و باورپذیر آن به حساب می آید این رویکرد بیش از هرچیز نشاندهنده اینست که نقش داستان و پرداخت فیلمنامه چقدر به حضور سلبریتی ها و چهره ها در موفقیت فیلم های سینمایی ارجحیت دارد.
از نظر نگارنده امتیاز اصلی لباس شخصی فیلمنامه دقیق و پر جزئیات آن است که بدون شک به واسطه ماه ها و حتی سالها نگارش و بازنویسی و دقت نظر به وجود آمده است اتفاقی که در سینمای ایران به دلیل بی حوصلگی و یا بهره گیری از برخی کلیشه های رایج به ندرت انجام می شود اما تجربه نشان داده فیلمنامه خوب شرط اول برای ساخت فیلم خوب است و هرگاه فیلمنامه ئنویسان زمان و وسواس برای نوشتن فیلمنامه به خرج دادند نتیجه بدی برایشان به ارمغان نیامده است. تعلیق سینمایی که در لباس شخصی وجود دارد و تماشاگر را تا انتها پای فیلم نگه میدارد از شاخص ترین ویژگی های فیلمنامه لباس شخصی است که ربیعی در نخستین گام فیلمسازی موفق به ایجاد آن شده است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- یا در اوج یا سوار بر موج/ بررسی حواشی نقدهای “روز صفر”
- قانون هست، اما نیست/ نگاهی به جایگاه قانون در فیلمهای جشنواره سیوهشتم فجر
- مروری بر سیوهشتمین جشنواره فیلم فجر/ تنوع در ژانر؛ ضعف در فیلمنامه
- اسلوب غلط از درک واقعیت عاجز است/ درباره داوری فیلم
- نمایه/ جشنواره و حاشیه و دامها!
- نگاهی به بهترین های جشنواره/ پیروزی جوانها بر پیشکسوتها!
- من از «از دست دادن» میآیم وطنم/ نگاهی به فیلم «روز صفر»
- یورش سنگین برنامه هفت علیه جشنواره فیلم فجر + ویدئو
- آن سه کام حبس لعنتی/ نگاهی به فیلم سه کام حبس
- نگاهی به فیلم عنکبوت/ همه چیز در سطح
- گفتوگو با مجید مجیدی/ نباید فضا را خشن کنیم
- ای کاش قضاوتی در کار بود/ یادداشتی درباره «قصیده گاو سفید»
- گرمتر بتاب/ یادداشتی درباره «خورشید» مجید مجیدی
- چرا این همه خشم؟! به بهانه میزهای مستطیل شکل جشنواره فجر
- بیمها و امیدها
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»





