سینماسینما، ناصر صفاریان
در همان روزهای نخستِ روی کار آمدنِ جمهوری اسلامی و زمانی که شورای انقلاب، امور را به دست گرفت، قانون مطبوعات جدید کشور در سال پنجاهوهشت پایهگذاری شد. بعدها در مجلسِ دوم و در سالِ شصتوچهار، این قانون دستخوشِ تغییر شد و شکلِ مبسوطتری به خود گرفت. این قانون تا سالها بعد دستنخورده باقی ماند تا برخی نمایندگانِ مجلس پنجم در سالِ هشتادوهفت، طرحی به عنوان «اصلاح قانون مطبوعات» به کمیسیون مربوط ببرند. همزمان با اعلام این خبر، مخالفتهای گسترده با این پیشنهاد آغاز شد و کمتر چهره فرهنگی، فرهنگی/ سیاسی و نویسنده مطبوعاتیای بود که موافق این تغییر قانون باشد. با این حال، بی توجه به نظر مخاطبان اصلی این قانون، هم کلیات و هم موادِ این طرح، در سالهای هفتادوهشت و هفتادونُه به تصویب مجلس رسید و سیِ فروردینِ هفتادونُه هم با ارسال به شورای نگهبان، تصویب نهایی و ابلاغ برای اجرایش پیشِ چشمِ همه قرار گرفت. بهگونهای که حتی جلوآمدنِ روزنامه سلام و انتشار نامه مهمی که بعد اعلام شد محرمانه بوده هم نه تنها موجبِ عقبنشینیِ طراحانِ این اصلاحیه نشد، که خودِ سلام را هم به توقیف کشاند. روزنامه سلام در پانزدهِ تیر هفتادوهشت در تیتر اصلیِ صفحه نخستش نوشته بود: «سعید امامی پیشنهاد اصلاح قانون مطبوعات را داده است».
این اصلاحیه و در واقع، این قانون جدید، ماندگار به نظر میرسید تا این که روز بیستونُهِ خردادِ هفتادونُه، مجلسِ ششم با ارائه طرحی جدید، در صدد نقضِ این اصلاحیه و بازگرداندنِ قانون به شکلِ پیشین برآمد. در نهایت اما، این طرح با حکم حکومتیای که در ابتدای جلسه همان روزِ بررسی، به مجلس رسیده بود، در تاریخ شانزدهِ مردادِ هفتادونُه، از دستور کار مجلس کنار گذاشته شد. کنار گذاشتهشدنی ماندگار تا امروز.
تفاوتِ آنچه از ابتدای انقلاب بود با آنچه تصویبِ این اصلاحیه موجب شد، در بندها و بخشهای مختلفی بود؛ اما آنچه بیش از همه خودش را نشان میداد و امنیتِ فعالانِ عرصۀ مطبوعات را به خطر میانداخت، احضار و محاکمه و درواقع، برخورد با نویسندۀ مطلب است، نه فقط مدیرمسئولِ نشریه. حال آن که نوشتن یک مطلب در دفترچه شخصی، انتشار جزوهای برای پخش در میان دوستان و یا نمونۀ امروزیاش نوشتن در صفحۀ شخصیِ فضایِ مجازی، بهکلی متفاوت است با نوشتن در روزنامهای رسمی که شخصی قبلا برایش مجوز گرفته و منصبی به نام «مدیرمسئول» دارد که کارش نظارتِ کلی و مسئولیتپذیری است.
از دیروز که نیلوفر حامدی و الهه محمدی، روزنامهنگارانِ روزنامههای «شرق» و «هممیهن»، پس از حدودِ یک ماه بازداشت، حالا توسطِ نهادِ امنیتی تبدیل شدهاند به «ن. ح» و «الف. م»، و مسئولیتِ ماجرا را بر دوششان گذاشتهاند، بار دیگر این قانونِ نادرستِ ناعادلانه خودش را به رخ میکشد و امنیتِ شغلیِ روزنامهنگاران را خدشهدارشدهتر از پیش جلوه میدهد.
اعلامِ نظرِ پیشینِ روزنامۀ «هممیهن» در مسئولیتپذیریِ فعلِ نویسندهاش در زمانِ بازداشتِ او، اتفاقِ مثبتی بود که حالا ناکافی به نظر میرسد. مدیرانِ مسئولِ این دو روزنامه باید در کنارِ رایزنیهای احتمالیِ پسِ پرده برای حل مشکل، به صراحت و با تآکیدِ موکد، با صدای رسا و به شکلی شفاف، تمامِ مسئولیتِ نوشتههای نویسندگانِ دربندشان را اعلام کنند و تا میتوانند و هرچه میتوانند، هر مسئولیتی را در این زمینه به عهده بگیرند. این انسانیترینِ کارِ ممکن است که در چنین شرایطی به ذهن میرسد…
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- اختصاصی سینماسینما/ به مناسبت نودمین زادروز فروغ فرخزاد؛ شناسنامه اصلی فروغ کجاست؟
- امضای یک بیانیه: تبعات و ممنوعیات
- به نام ایران: حذف سینمای مستقل/ درباره انتشار غیرقانونی فیلمها در یک سایت + ویدئو
- در برنامه سینماتک خانه هنرمندان مطرح شد/ «درخت گلابی» ماندگارترین اثر سینمای ایران درباره عشق اول است
- روایت ناصر صفاریان کارگردان ۳فیلم مستند درباره فروغ فرخزاد از مصائب ساخت این فیلمها
- داوران بخش مسابقه ملی جشنواره فیلم کوتاه تهران معرفی شدند
- چهاردهمین جشنواره بین المللی فیلم مستند ایران «سینما حقیقت» آغاز به کار کرد/ برنامههای روز اول
- پیش از این گفته شده بود که فروغ فیلمنامه و داستان نوشته است/ فروغ فرخزاد: خالقِ شعر و غیرِشعر
- پرویز بهرام؛ همبازی و همکارِ فروغ در فیلم و گویندگی
- اختصاصی سینماسینما: یادداشت ناصر صفاریان به بهانه درگذشت کامیار شاپور/ کامیار: فرزند پرویز و فروغ
- نگاهی به سینمای سهراب شهیدثالث
- درباره شیدا ساخته کمال تبریزی به بهانه نمایش آن از تلویزیون
- نمایش مستند «پاره تن من» در تهران
- اختصاصی سینماسینما/ «این چه رازیست که هر بار بهار، با عزای دلِ ما میآید؟»/ یادداشت ناصر صفاریان برای لوون
- اختصاصی سینماسینما/ کجایی سید؟/ یادداشت ناصر صفاریان درباره ابراهیم حاتمیکیای این روزها
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «قاعده بازی» حاوی بازیهای پست مدرنیستی است
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- همه صدا پیشگان فیلم محمد رسول الله (ص)و دیالوگهای برگزیده آن
آخرین ها
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه
- یادداشت برای دو فیلم مستند/ میراثی که غارت شد
- گزارشی از گیشه سینماها؛ ۳ میلیون و ۲۸۵ هزار تماشاگر و اکران ۲۰ فیلم از ابتدای ۱۴۰۵
- به کارگردانی دوک جانسون؛ تام هنکس، آبراهام لینکلن میشود
- در واکنش به حکم قضایی غزل نهانی؛ کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر بیانیه داد
- برای رقابت در نودونهمین دوره جایزه آکادمی؛ برگزیدههای کن و برلین نماینده آلمان و کانادا در اسکار شدند
- نگاهی به فیلمنامه «زندهشور»/ بخشش لازم نیست اعدامش کنید
- کالبدشکافی میل و جنایت در «ژویسَنس» و «دانته»
- رابینهود در حال ترند شدن/ بازاریابی آشفته برای فیلم جدید پل گرینگرس
- بیانیه خانه تئاتر درباره مصوبه اخیر مجلس/ قطع ارتباط با دنیای آزاد، نه عاقلانه و نه شدنی است
- ژیل ژاکوب در ۹۶ سالگی آخرین کتابش را منتشر خواهد کرد
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- «البنات» به تونس میرود
- نگاهی به بازیگری فائقه آتشین/ خانم سوپر استار
- «بیداد»؛ گونهای پیله تنیدن شبانه با صدای زنانه
- اجراهای تازه از پروژه «بیضائیخوانی»؛ «آرش» و «اژدهاک» دوباره خوانده میشوند
- صدور پروانه ساخت ۶ فیلم سینمایی/ قرارداد اکران ۴ فیلم جدید
- با معرفی برگزیدگان سی و دومین دوره؛ جایزه قلب سارایوو به فیلم اتریشی رسید
- اسماعیل همتی درگذشت
- «کوچ اجباری» به پرتغال رفت
- آغاز اجرای «مادرکیو» از ۲۲ شهریور/ تئاتر-ارکسترال «آرش» روی صحنه میرود
- داوری سجاد شاهحاتمی در جشنواره یونانی
- نگاهی به سینمای زیرزمینی به بهانه «بیداد»/ عرصه تجلی سینمای اجتماعی
- «استخر»؛ روایتی درام در پوستهای سورئال با درونمایه فلسفی
- سیودومین جشنواره فیلم سارایوو؛ نشان افتخاری به اصغر فرهادی اهدا شد
- واکنش کانون کارگردانان سینما به مصوبه مجلس؛ سینما به امنیت اندیشه و امکان آفرینش آزاد هنری نیاز دارد
- اکران مردمی سریال کوری / گزارش تصویری
- بیانیه خانه سینما درباره مصوبه اخیر مجلس؛ جرم انگاریِ بدیهیترین حقوق هنرمندان!
