زمان اوج، محصولاتی ساخته که مخاطبان بسیاری داشته و جریان فکری تاثیرگذاری در سینما شکل داده است. قبل از سازمان اوج، نهادهای حکومتی بسیاری وارد عرصه فرهنگ شده، فیلم ساخته، کتاب منتشر کرده و فعالیت هایی از این نوع داشته اند، اما بسیاری از آنها جریان فکری ایجاد نکرده اند.
اوج در مدت زمان کوتاهی که در عرصه رسانه فعالیت کرده موفق شده جریان فکری اثر گذار به وجود بیاورد. این محصول یک اتفاق مهم در این سازمان است.
اوج تفکر قبلی، شیوه های قبلی، آدم های قبلی و نگاه قبلی به موضوع فرهنگ و رسانه را کنار گذاشته، بنابراین از این شیوه نگاهی تازه، آثاری جدید و جریان فکری تاثیرگذاری خلق شده که حتی نگاه ما به محصولات پروپاگاندا را عوض کرده است. یعنی ما می توانیم فیلمی ببینیم که نگاه تبلیغاتی دارد، به حاکمیت متصل است اما تبلیغاتش گل درشت نیست و این آثار درگیر کننده، خوش ساخت و جذاب هستند.
ما در سینما گاهی با آثاری مواجه ایم که دولتی است. دولت در آنها سرمایه گذاری و مشارکت دارد و فیلم هایی که حکومتی هستند. نهادهایی هستند که بر اساس وظایف و اولویت هایشان فیلم می سازند و «اوج» یکی از مهم ترین آنهاست.
کاری که «اوج» انجام داده این بوده که توانسته طیف بیشتری را درگیر تولیداتش کند. فیلم ها و مستندهایی ساخته که گروه وسیع و متنوعی مخاطب داشته اند و این یک امتیاز بزرگ است. این تغییر روش و شیوه، این تغییر نگاه و راهبردی برای ساخت فیلم، مستند و سریال و جذب مخاطب بالا، نشانه خوبی است.
بیشتر محصولات این سازمان متوسط و خوب هستند. طبیعی است همه دارای یک کیفیت ممتاز نبوده اند. من بیشتر فیلم های سینمایی اوج را دیده ام. «تنگه ابوقریب»، «به وقت شام» و حتی «۲۳ نفر» از آثار شاخص این سازمان هستند.
امیدوارم با وجود هجمه هایی که نگاه، تفکر و شیوه قبلی به سازمان اوج داشته، دوستان در این سازمان در ادامه مسیرشان موفق باشند و تلاش کنند با وجود مخالفت ها به راهشان ادامه بدهند.
به روز بودن و مطالعه جریان های اجتماعی و گرایش مردم می تواند باعث ساخت آثاری جذاب تر در این سازمان باشد. به نظر می رسد یکی از دغدغه های این سازمان، جلب نظر طیف های گسترده ای از اجتماع است. به روز بودن و مطالعه و شناخت وضعیت اجتماعی می تواند آنها را به این هدف نزدیک کند.
درباره نقدها و از جمله این نقد که سازمان «اوج» فیلمسازی را گران کرده، من این قدر ساده به موضوع نگاه نمی کنم، به نظرم ساخت فیلمی مانند «تنگه ابوقریب» کاری سخت و گران است. اما این پروژه ارزش هزینه کردن را داشته است.
به نظرم اتفاقی که با اوج در فضای فرهنگی افتاده باید بررسی شود، این جریان فکری که شکل گرفته و تاثیری که بر سینما و مخاطبان داشته، اهمیت بیشتری از این مباحث دارد. به نظرم تبلیغات درباره این سازمان و محصولاتش چندان مفید و قوی نبوده است.
نیاز است مدیران این سازمان در این زمینه بیشتر فکر و برنامه ریزی کنند و در تبلیغات هم پیرو همان شیوه های تازه و خلاقانه تولید اثر باشند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- ویژگیهای تفکری که سینما را از بنبست و سکون نجات داد
- یادداشت فریدون جیرانی درباره وضعیت سینمای اجتماعی؛ باور تغییر باورها
- فریدون جیرانی رئیس کانون کارگردانان شد
- در نشست «بررسی سینمای اجتماعی» مطرح شد؛ سینمای اجتماعی زاییده تحولات اجتماعی و سیاسی جامعه است
- «بودن یا نبودن» و تبدیل خشونت به امید/ عیاری نمونهای از عیار شرافت در سینمای ایران است
- در نشست نقد و بررسی «آبادانیها» مطرح شد؛ نقش عیاری در زبان سینمایی و تحول آن بسیار موثر است/ «آبادانیها» عدالت اجتماعی را وارد سینما کرد
- نسخه مرمت شده «آبادانیها» در موزه سینما
- پیام کانون کارگردانان به مناسبت اولین سالگرد درگذشت کیومرث پور احمد
- گزارش مراسم رونمائی از کتاب «دندان گرگ»/ یک داستان حماسی شهری
- مردی برای همیشه/ در ستایش فریدون جیرانی
- فیلمساز کاشتنی نیست، نسل انقلابی هم ساختنی نیست/ گفت و گوی جیرانی با میرکریمی درباره فیلم «نگهبان شب»
- سینمای ایران؛ دگرگونی یا ویرانی؟/ جیرانی، عسگرپور، کثیریان و فرشباف از آینده فیلمسازی میگویند
- همزمان با آخرین پاتوق فیلم کوتاه در تابستان ۱۴۰۱؛ پوستر سیونهمین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران رونمایی میشود
- چرا لمپنها به سینما بازگشتند؟ | فریدون جیرانی: از باخت اصولگرایان در مجلس ششم شروع شد
- سینماگران هشدار دادند: بیکاری؛ بحران سینما در سال ۱۴۰۱/ آیا مدیران جدید میخواهند سینما را از ابتدا اختراع کنند؟!
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه





