پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، گلاره محمدی:

اعتراف می کنم که پس از “به همین سادگی” کمتر توانسته ام با سینمای رضا میرکریمی ارتباط برقرار کنم و به داستانها و شخصیتهایش نزدیک شوم. اما “قصر شیرین” معادلات پیش از این را برهم زد! فیلم آنقدر روان و بی تکلف داستانش را روایت می کند که مخاطب چاره ای جز همراهی ندارد. نکته مثبت اینجاست که داستانی با پیچیدگی های خاص به گونه ای تصویر می شود که مخاطب نمی تواند تا انتها قضاوت کاملی از شخصیتها در ذهن داشته باشد و در طول فیلم با گرفتن اطلاعات تدریجی، به شناخت نهایی از هریک از شخصیتها علی الخصوص شخصیت محوری یعنی حامد بهداد می رسد. در این زمینه بازی بهداد بسیار موثر است؛ او نه پرخاشگر است و نه حتی در زمان زد و خورد واکنش جدی از خود نشان می دهد. میرکریمی توانسته با مهار کردن بازی های اغلب برونگرای بهداد او را چنان به شخصیت مورد نظرش نزدیک کند که قضاوت در مورد لایه های پنهانی این نقش چندان سهل الوصول نباشد. کافیست یک بار مرورکنیم و ببینیم از دقایق ابتدایی تا پایان فیلم چند بار نظرمان راجع به این شخصیت تغییر کرد تا به گوشه ای از پیچیدگی های این نقش پی ببریم.
“قصر شیرین” فیلمی جاده ایست که اتفاقا” همین موضوع یعنی جاده نه تنها به عنوان لوکیشن وقوع داستان بلکه بستری برای تغییر و دگرگونی شخصیت اصلی فیلم است؛ جاده ای که در ابتدا باعث فاصله گرفتن او از خانواده اش شده، در انتها حلقه اتصال پدر وفرزندانش می شود.
دیگر نقطه قوت فیلم بازی بچه هاست؛ دو کودک شیرین که شخصیتهایی متفاوت از یکدیگر دارند و بازی هایشان به غایت پخته و ملموس از کار درآمده است. البته پیش از این تسلط میرکریمی در بازی گرفتن از کودکان را در فیلمهایش دیده بودیم اما به گمانم بازی علی و سارا یک سر وگردن از همه آنچه تاکنون دیده بودیم بالاتر است.
در “قصر شیرین” به سختی می توان شخصیتهای فرعی را از داستان اصلی تفکیک کرد. بازیگران نفش های فرعی به قدری در خدمت روایت داستانند که به اجزایی لاینفک از کلیت اثر تبدیل شده اند.
فیلمنامه، طراحی صحنه و لباس و موسیقی، از دیگر عواملی به شمار می روند که سهم بسزایی در موفقیت “قصر شیرین” دارند.
در یک نگاه کلی می توان گفت که “اخلاق” مهمترین مولفه ایست که میرکریمی همواره و در هریک از آثارش به گونه ای دغدغه حفظ و زنده نگاه داشتن آن را داشته است. اخلاقی که امروزه و در بزنگاه های حساس اجتماعی جای خالی اش به شدت احساس می شود. “قصر شیرین” تلاش می کند به یادمان بیاورد که این خصیصه مهم چگونه می تواند مسیر زندگی مان را تغییر دهد.