قبول دارید هیچ چیز این مملکت قابل پیشبینی نیست؟ تصور اولیه این است که در این شرایط همچنان پا در هوا و معلق میان تحریم و برجام که «اقتصاد مقاومتی» را تجویز میکند، مردم آن دل و دماغ لازم را برای تفریح و سرگرمی و خنده و گشت و گذار ندارند. اما بزنم به تخته عید امسال نشان داد که نه بابا ما زیادی دلواپس این جماعت هستیم و برایشان جوش میزنیم و اغلب آنها در همین بلبشو نمیگذارند زیاد بهشان بد بگذرد. هر جور شده به اتفاق اهل و عیال، مسافرتی میروند و حداقل این همت را دارند که دستهجمعی به سینما بروند تا ببینند طرف سالوادور هست یا نه؟ و ۵۰ کیلو آلبالو را چطور میشود به خورد خلقالله داد؟ ما که بخیل نیستیم و امیدواریم این نهضت و دلبهنشاطی واقعی یا کاذب ادامه داشته باشد. به هر حال، یکی از توصیههای رواندرمانی برای جامعه عبوس و سیاستزده، خندیدن و بیخیالی طی کردن و سخت نگرفتن زندگی است. اما با اجازه میخواهم از این فرصت استفاده و پا تو کفش بزرگان جامعهشناس کنم و بعد از قضیه مرتضی پاشایی و تحلیلهای متفاوت در مورد آن، برسیم به «من سالوادور نیستم». فیلمی که طبق گفتهها فقط در یک روز (۱۲ فروردین) ۵۰۰ میلیون تومان در سطح کشور فروش داشته و فروش کلی آن تاکنون، هشت میلیارد تومان را رد کرده است. آیا فروش «من سالوادور نیستم» و «۵۰ کیلو آلبالو» نسبت به دیگر فیلمهای اکران نوروز و فروش پایین فیلمهای «کفشهایم کو؟» کیومرث پوراحمد و «خشم و هیاهو» هومن سیدی نشان از این دارد که در موقعیت کنونی فقط فیلم کمدی با این مایهها جواب میدهد؟ از طرفی، تفاوت زیاد میزان فروش همین دو فیلم کمدی بیانگر این است که رضا عطاران یک برند سینمایی به شمار میآید. یک زمانی «ستاره» در سینمای عامهپسند ما تعریف دیگری داشت و نمونه شاخص و تاریخ سازش را در شمایل بازیگر خوشتیپ و سمپاتیکی چون فردین میدیدیم که هم «جهان پهلوان» و «قهرمان قهرمانان» و «آقای قرن بیستم» میشد و هم علی بیغم «گنج قارون» و «سلطان قلبها». ولی حالا بازیگری با چهره و قد و قامت رضا عطاران (قطعنظر از استعداد انکارناپذیرش) میتواند با ضربه زدن موزون به دو تا چوب و نمایش تعصب و قیود ایرانی در یک کشور بیگانه و فرار کردن از دست یک زن خارجی مکش مرگ ما، ستارهای پولساز شود. بعضیها در سالهای اخیر از «دوران تازه» و «روزگار نو» سخن میگویند و برای نسلهای تازه حسابی جدا باز میکنند و نسلهای قدیمی را از دور خارج شده میدانند. افراد و صاحبنظرانی دیگر این پدیدهها و رخدادهای استثنایی را محصول تمامعیار یک جامعه پوپولیستی بیمایه میدانند که فرهنگ و هنر و سیاست را در آشفتهبازار، مال خود میکند. عدهای دیگر هم پافراتر میگذارند و در کمال خونسردی این اوضاع پارادوکسیکال را نظاره میکنند و تحلیلها و تفسیرهای پستمدرنیستی ارایه میدهند! بنده با بضاعت اندکم برای دستگرمی ترجیح میدهم این دیدگاهها و نحلههای فکری را با هم کولاژ کنم و معترف شوم، بله ما در دورانی تازه به سر میبریم که پوپولیسم میتواند با انسان پستمدرن به همزیستی مسالمتآمیز برسد! فقط در این عصر نوین میتوان هم «اژدها وارد میشود» ساخت و هم «۵۰ کیلو آلبالو». در این دوران تازه میشود نسخههای ژنریک و حدت و «یک اصفهانی در سرزمین نیویورک» را خلق کرد و سینما را از ورشکستگی نجات داد. دیگر در این دوران غریب کسی سراغ «کفشهایم کو؟» و «آدم آلزایمری» و «خشم و هیاهو» را نمیگیرد و قهرمان اصولگرا و آرمانخواه «بادیگارد» با همه آن مانیفستش در برابر سالوادور غیرتی وطنی کم میآورد. این عصر جدید، این هزاره سوم را عشق است! منبع: اعتماد
برچسبها: جواد طوسی
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- جواد طوسی : نقد، حافظه زنده یک ملت است
- نمایش و بررسی «شبح کژدم» در موزه سینما
- از پخش پیام صوتی کیمیایی تا حضور گلچهره سجادیه در نمایش «دندان مار»
- نسخه اصلاح و مرمت شده «دندان مار» در موزه سینما نمایش داده میشود
- در موزه سینمای ایران مطرح شد: سینمای دانش بنیان نیاز جدی امروز کشور است
- بررسی «زمانی برای کشتن» در خانه هنرمندان ایران؛ وقتی قانون ناکارآمد است، عدالتخواهی مطرح میشود
- «زمانی برای کشتن» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- در سینماتک خانه هنرمندان ایران مطرح شد؛ تعجب میکنم برخی در جامعه ما توصیه به لیبرالیسم میکنند!/ عدالت ترمیمی تمرین دموکراسی است
- «و عدالت برای همه» در سینماتک خانه هنرمندان ایران/ وکیل مدافعِ یک قاضی
- خانه فیلم طهران گشایش یافت
- در هوای آن مجنونِ عدالتخواه
- «جشنواره آنلاین فیلم کوتاه کشف استعداد» آغاز شد
- همسفر کوچههای عشق/ یادداشت جواد طوسی درباره خسرو سینایی
- انتقاد جواد طوسی از ساخت فیلم های سطحی و بزن برویی
- از پشت عینک دودی
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





