سینماسینما، علی نعیمیدومین فیلم نیما جاویدی یک درام پلیسی و معمایی است که با تمی عاشقانه داستانی پرکشش را روایت می‌کند. «سرخ‌پوست» داستان یک زندان است. در واقع فیلم‌ساز آگاهانه با انتخاب لوکیشن اصلی خود در یک سرزمین فرضی در یک برهه تاریخی مشخص تلاش کرده است با هویت‌بخشی به مکان مورد نظر خود به آن شخصیت ببخشد. قهرمان قصه «سرخ‌پوست» نه سرگرد جاوید است و نه احمد سرخ‌پوست. قهرمان فیلم جاویدی زندان است. مکانی پررمزوراز و پرپیچ‌وخم که توانایی خلق موقعیت‌های دراماتیک را دارد و می‌تواند داستان پرجزئیات فیلم را در دالان‌ها و اتاق‌های داخل زندان پیش ببرد. در صحنه نخستین فیلم و جابه‌جایی تیر و ارابه اعدام که گروهی از زندانیان و نگهبانان مشغول جدا کردن پایه‌های آن برای انتقال به زندان جدید هستند، می‌توان این هشدار کارگردان را به‌خوبی درک کرد که مخاطب با فیلمی روبه‌روست که قرار است جزئیات و هاشورهای کناری متن نقش تعیین‌کننده‌ای در خلق درام ایفا کنند. در واقع «سرخ‌پوست» فیلمی است که تمام اجزای آن در خدمت خلق داستان کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند و آن‌قدر صحنه‌ها و لحظه‌ها و حتی واکنش‌ها و ری‌اکشن‌های بازیگران به‌جا و دقیق و مهندسی‌شده است که جای هیچ‌گونه شکی برای مخاطب سینما باقی نمی‌گذارد که با فیلمی کامل روبه‌روست. در سینمای نحیف و فقیر ایران که فیلم‌سازان سعی می‌کنند سوار بر موج تکرار موفقیت‌های آثار و تم‌های امتحان پس‌داده‌شده ادامه حیات دهند، به گمانم «سرخ‌پوست» یک پیشنهاد متفاوت و موفق به حساب می‌آید؛ این‌که بدانیم می‌شود وام‌دار سینمای اصیل و کلاسیک بود و قصه‌ای سرراست را تعریف کرد و با اندکی خوش‌اقبالی و پشتکار اثری را ساخت که در همه ابعادش مکانیسم حرفه‌ای رعایت شده و برای تمامی حرکاتش از قبل فکر شده است. «سرخ‌پوست» به ما یادآوری می‌کند می‌شود در پوستین کهنه و مندرس قدیمی نماند و رخت نویی بر تن کرد و جلوه متفاوتی را در میان جماعت خواب‌زده به نمایش گذاشت که به تغییر ذائقه در سینمای ایران کمک می‌کند.
سینمای ایران با تجربه‌هایی از جنس «سرخ‌پوست» می‌تواند قدم در تجربه‌های جدید بگذارد؛ تجربه‌هایی که البته با وجود گران‌قیمت بودن نیازی به پشتوانه دولتی ندارند و با انتخاب اجزای درست می‌توانند حتی در گیشه موفقیت‌های بیشتری را کسب کنند. نیما جاویدی در دومین اثر خود جاه‌طلبانه در قامت فیلم‌سازی ایستاده که پیشنهاد تازه‌ای برای سینمای ایران آورده است؛ سینمایی فارغ از بحث‌های تلخ اجتماعی و دعواهای زن و شوهری و کمدی‌های سطحی و بی‌مایه. سینمایی از جنس سینما؛ از جنس خلق یک رویا بر پرده نقره‌ای
منبع: ماهنامه هنروتجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «سرخ‌پوست»؛ یک روایت مینیمال
- نگاهی به طراحی لباس «شکارگاه»؛ طراحیِ پود بر چلّه تاریخ
- به بهانه پایان سریال «شکارگاه»/ متخصص روایتهای طولانی اما بیملال
- «شکارگاه» به طور مشترک از دو پلتفرم پخش می‌شود
- آکتور ایرانی در شبکه آرته فرانسه
- جشنواره فریبورگ و نمایش ۵ فیلم کوتاه ایرانی
- درخشش «آکتور» در جایزه جهانی درامای سئول
- گفتگوی اختصاصی سینماسینما با بابک اسکندری/ «سلمان فارسی» چهرهپردازی با پنج اسکار را هم وسوسه میکرد
- اختصاصی سینماسینما/ گفتگو با نیما جاویدی پس از جایزه سریز مانیا/ در هر واقعیتی بخشی از دروغ وجود دارد
- داوران هفتمین مسابقه عکس سینمای ایران معرفی شدند
- علی تیموری: هوش، خلاقیت و سختکوشی لازمه بازیگری است
- طلوع جاودانگی / بوسه «خورشید» بر پیشانی علی
- فروش فیلم «خورشید» از یک میلیارد تومان گذشت
- نوید محمدزاده «آکتور» می‌شود/ زندگی چند بازیگر تئاتر جلوی دوربین
- سیزدهمین جشنواره فیلم بلغارستان میزبان ۱۳ فیلم ایرانی
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نمایش فیلم «نفرین توقیف» در غیاب کارگردان
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
آخرین ها
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخ‌پوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه می‌کند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- اکران خصوصی فیلم «کافه سلطان»/ گزارش تصویری
- اپرای عروسکی «عشق»/ گزارش تصویری
- درباره مستند «فراموشخانه»/ یادم تو را فراموش
- بلیت تئاتر، اقتصاد و فرهنگ
- نگاهی به اجرای «کارنامهی بندار بیدخش»؛ داستان کبوتری که نرسید و پیکی که در نکوفت
- مستند NAZA؛ وقتی انسان به عدد و خانه به هدف تبدیل می‌شود
- معرفی برگزیدگان شانزدهمین جوایز ایسفا
- فیلم مجید مجیدی راهی اسکار ۲۰۲۷ شد
- نمایش فیلم «نفرین توقیف» در غیاب کارگردان
- بوسان؛ جایی که آسیا آینده سینمایش را میسازد
- یک جایزه برای فیلمکوتاه ایرانی؛ جشنواره بوسان ۲۰۲۶ برگزیدگانش را شناخت
