سینماسینما، علی نعیمیدومین فیلم نیما جاویدی یک درام پلیسی و معمایی است که با تمی عاشقانه داستانی پرکشش را روایت میکند. «سرخپوست» داستان یک زندان است. در واقع فیلمساز آگاهانه با انتخاب لوکیشن اصلی خود در یک سرزمین فرضی در یک برهه تاریخی مشخص تلاش کرده است با هویتبخشی به مکان مورد نظر خود به آن شخصیت ببخشد. قهرمان قصه «سرخپوست» نه سرگرد جاوید است و نه احمد سرخپوست. قهرمان فیلم جاویدی زندان است. مکانی پررمزوراز و پرپیچوخم که توانایی خلق موقعیتهای دراماتیک را دارد و میتواند داستان پرجزئیات فیلم را در دالانها و اتاقهای داخل زندان پیش ببرد. در صحنه نخستین فیلم و جابهجایی تیر و ارابه اعدام که گروهی از زندانیان و نگهبانان مشغول جدا کردن پایههای آن برای انتقال به زندان جدید هستند، میتوان این هشدار کارگردان را بهخوبی درک کرد که مخاطب با فیلمی روبهروست که قرار است جزئیات و هاشورهای کناری متن نقش تعیینکنندهای در خلق درام ایفا کنند. در واقع «سرخپوست» فیلمی است که تمام اجزای آن در خدمت خلق داستان کنار یکدیگر قرار گرفتهاند و آنقدر صحنهها و لحظهها و حتی واکنشها و ریاکشنهای بازیگران بهجا و دقیق و مهندسیشده است که جای هیچگونه شکی برای مخاطب سینما باقی نمیگذارد که با فیلمی کامل روبهروست. در سینمای نحیف و فقیر ایران که فیلمسازان سعی میکنند سوار بر موج تکرار موفقیتهای آثار و تمهای امتحان پسدادهشده ادامه حیات دهند، به گمانم «سرخپوست» یک پیشنهاد متفاوت و موفق به حساب میآید؛ اینکه بدانیم میشود وامدار سینمای اصیل و کلاسیک بود و قصهای سرراست را تعریف کرد و با اندکی خوشاقبالی و پشتکار اثری را ساخت که در همه ابعادش مکانیسم حرفهای رعایت شده و برای تمامی حرکاتش از قبل فکر شده است. «سرخپوست» به ما یادآوری میکند میشود در پوستین کهنه و مندرس قدیمی نماند و رخت نویی بر تن کرد و جلوه متفاوتی را در میان جماعت خوابزده به نمایش گذاشت که به تغییر ذائقه در سینمای ایران کمک میکند.
سینمای ایران با تجربههایی از جنس «سرخپوست» میتواند قدم در تجربههای جدید بگذارد؛ تجربههایی که البته با وجود گرانقیمت بودن نیازی به پشتوانه دولتی ندارند و با انتخاب اجزای درست میتوانند حتی در گیشه موفقیتهای بیشتری را کسب کنند. نیما جاویدی در دومین اثر خود جاهطلبانه در قامت فیلمسازی ایستاده که پیشنهاد تازهای برای سینمای ایران آورده است؛ سینمایی فارغ از بحثهای تلخ اجتماعی و دعواهای زن و شوهری و کمدیهای سطحی و بیمایه. سینمایی از جنس سینما؛ از جنس خلق یک رویا بر پرده نقرهای
منبع: ماهنامه هنروتجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نگاهی به طراحی لباس «شکارگاه»؛ طراحیِ پود بر چلّه تاریخ
- به بهانه پایان سریال «شکارگاه»/ متخصص روایتهای طولانی اما بیملال
- «شکارگاه» به طور مشترک از دو پلتفرم پخش میشود
- آکتور ایرانی در شبکه آرته فرانسه
- جشنواره فریبورگ و نمایش ۵ فیلم کوتاه ایرانی
- درخشش «آکتور» در جایزه جهانی درامای سئول
- گفتگوی اختصاصی سینماسینما با بابک اسکندری/ «سلمان فارسی» چهرهپردازی با پنج اسکار را هم وسوسه میکرد
- اختصاصی سینماسینما/ گفتگو با نیما جاویدی پس از جایزه سریز مانیا/ در هر واقعیتی بخشی از دروغ وجود دارد
- داوران هفتمین مسابقه عکس سینمای ایران معرفی شدند
- علی تیموری: هوش، خلاقیت و سختکوشی لازمه بازیگری است
- طلوع جاودانگی / بوسه «خورشید» بر پیشانی علی
- فروش فیلم «خورشید» از یک میلیارد تومان گذشت
- نوید محمدزاده «آکتور» میشود/ زندگی چند بازیگر تئاتر جلوی دوربین
- سیزدهمین جشنواره فیلم بلغارستان میزبان ۱۳ فیلم ایرانی
- آغاز داوری/ یادداشت داوران جشنواره فجر خطاب به مخاطبان سینما
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- نمایش «دیوانه خانه زری بوره»/ جُـنون آرام
- استقبال از فیلمهای سینماگران ایرانی در فرانسه چطور است؟
- جنابخان؛ لبخندی بر روزهای پرالتهاب
- جشنواره آمریکایی به فیلم مهران رنجبر جایزه داد
- انتشار کتاب صوتی «ستارهی لیلا» با صدای گلچهره سجادیه
- با اهدای جوایز هفتاد و نهمین دوره؛ «مرگ فروشنده» موفقترین بازسازی یک نمایش در تاریخ جوایز تونی شد
- در شصتمین دوره برگزاری؛ کارلووی واری از مگی جیلنهال و جسی آیزنبرگ تجلیل میکند
- «تهران کنارت»؛ همچون طنینی که در خود میپیچد
- چهار جایزه بینالمللی برای فیلم «این صداها واقعیست»
- موافقت شورای صنفی نمایش با پخش بازیهای فوتبال ایران در سینما
- وکیل مدافع خبر داد: تایید حکم غیابی جعفر پناهی به حبس و ممنوعیت خروج از کشور
- «مجلس ضربت زدن»؛ جدال جهل و خرد
- «بدنام»؛ کابوس زیستن در حاشیه بدنامی
- فیلمبرداری «جزیره من» آغاز شد/ حضور برد پیت در صحنهی بزرگترین رقابتهای موتورسواری جهان
- «خون بس» برنده جایزه بزرگ بهترین فیلمنامه کوتاه رودآیلند شد
- مرجان ساتراپی درگذشت
- مرجان ساتراپی؛ کارگردانی استاندارد و نویسندهای مولف
- «تهران کنارت»؛ من از تو دل نمیکنم
- «پلان آخر بازی»؛ همچون پرندهی مهاجری، که پرواز برایش شکل غایی سفر است
- فخری خوروش؛ بازیگر مولف و ستاره موج نوی سینمای ایران
- «تهران کنارت»؛ زخمهای کاری، از نمایی دیگر
- فرهاد ارجمندی درگذشت
- به حرمت پیدا نشدن ماکان/نامه ای به پرویز پرستویی
- «روز افشاگری» و موضع اسپیلبرگ در استفاده از هوش مصنوعی
- خبرهایی از سریالهای لطیفی، جعفریجوزانی و رضا میرکریمی
- کنسرت «بازی تاج و تخت» روی صحنه میرود
- «استودیو صدای بِربِریَن»؛ فریادها و نجواها
- خوانشی فرویدی از فیلمتئاتر «نیوجرسی»/ تراژدی بیوالایش: از ترومای اولیه تا سیطرهی سائق مرگ
- تدوینگر اسکاری درگذشت
- دلیله و یک نقش مکمل تأثیرگذار
