سینماسینما، علی نعیمیدومین فیلم نیما جاویدی یک درام پلیسی و معمایی است که با تمی عاشقانه داستانی پرکشش را روایت میکند. «سرخپوست» داستان یک زندان است. در واقع فیلمساز آگاهانه با انتخاب لوکیشن اصلی خود در یک سرزمین فرضی در یک برهه تاریخی مشخص تلاش کرده است با هویتبخشی به مکان مورد نظر خود به آن شخصیت ببخشد. قهرمان قصه «سرخپوست» نه سرگرد جاوید است و نه احمد سرخپوست. قهرمان فیلم جاویدی زندان است. مکانی پررمزوراز و پرپیچوخم که توانایی خلق موقعیتهای دراماتیک را دارد و میتواند داستان پرجزئیات فیلم را در دالانها و اتاقهای داخل زندان پیش ببرد. در صحنه نخستین فیلم و جابهجایی تیر و ارابه اعدام که گروهی از زندانیان و نگهبانان مشغول جدا کردن پایههای آن برای انتقال به زندان جدید هستند، میتوان این هشدار کارگردان را بهخوبی درک کرد که مخاطب با فیلمی روبهروست که قرار است جزئیات و هاشورهای کناری متن نقش تعیینکنندهای در خلق درام ایفا کنند. در واقع «سرخپوست» فیلمی است که تمام اجزای آن در خدمت خلق داستان کنار یکدیگر قرار گرفتهاند و آنقدر صحنهها و لحظهها و حتی واکنشها و ریاکشنهای بازیگران بهجا و دقیق و مهندسیشده است که جای هیچگونه شکی برای مخاطب سینما باقی نمیگذارد که با فیلمی کامل روبهروست. در سینمای نحیف و فقیر ایران که فیلمسازان سعی میکنند سوار بر موج تکرار موفقیتهای آثار و تمهای امتحان پسدادهشده ادامه حیات دهند، به گمانم «سرخپوست» یک پیشنهاد متفاوت و موفق به حساب میآید؛ اینکه بدانیم میشود وامدار سینمای اصیل و کلاسیک بود و قصهای سرراست را تعریف کرد و با اندکی خوشاقبالی و پشتکار اثری را ساخت که در همه ابعادش مکانیسم حرفهای رعایت شده و برای تمامی حرکاتش از قبل فکر شده است. «سرخپوست» به ما یادآوری میکند میشود در پوستین کهنه و مندرس قدیمی نماند و رخت نویی بر تن کرد و جلوه متفاوتی را در میان جماعت خوابزده به نمایش گذاشت که به تغییر ذائقه در سینمای ایران کمک میکند.
سینمای ایران با تجربههایی از جنس «سرخپوست» میتواند قدم در تجربههای جدید بگذارد؛ تجربههایی که البته با وجود گرانقیمت بودن نیازی به پشتوانه دولتی ندارند و با انتخاب اجزای درست میتوانند حتی در گیشه موفقیتهای بیشتری را کسب کنند. نیما جاویدی در دومین اثر خود جاهطلبانه در قامت فیلمسازی ایستاده که پیشنهاد تازهای برای سینمای ایران آورده است؛ سینمایی فارغ از بحثهای تلخ اجتماعی و دعواهای زن و شوهری و کمدیهای سطحی و بیمایه. سینمایی از جنس سینما؛ از جنس خلق یک رویا بر پرده نقرهای
منبع: ماهنامه هنروتجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نگاهی به طراحی لباس «شکارگاه»؛ طراحیِ پود بر چلّه تاریخ
- به بهانه پایان سریال «شکارگاه»/ متخصص روایتهای طولانی اما بیملال
- «شکارگاه» به طور مشترک از دو پلتفرم پخش میشود
- آکتور ایرانی در شبکه آرته فرانسه
- جشنواره فریبورگ و نمایش ۵ فیلم کوتاه ایرانی
- درخشش «آکتور» در جایزه جهانی درامای سئول
- گفتگوی اختصاصی سینماسینما با بابک اسکندری/ «سلمان فارسی» چهرهپردازی با پنج اسکار را هم وسوسه میکرد
- اختصاصی سینماسینما/ گفتگو با نیما جاویدی پس از جایزه سریز مانیا/ در هر واقعیتی بخشی از دروغ وجود دارد
- داوران هفتمین مسابقه عکس سینمای ایران معرفی شدند
- علی تیموری: هوش، خلاقیت و سختکوشی لازمه بازیگری است
- طلوع جاودانگی / بوسه «خورشید» بر پیشانی علی
- فروش فیلم «خورشید» از یک میلیارد تومان گذشت
- نوید محمدزاده «آکتور» میشود/ زندگی چند بازیگر تئاتر جلوی دوربین
- سیزدهمین جشنواره فیلم بلغارستان میزبان ۱۳ فیلم ایرانی
- آغاز داوری/ یادداشت داوران جشنواره فجر خطاب به مخاطبان سینما
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
