سینماسینما، پوریا ذوالفقاری:
از آغاز دهه نود تا امروز دست کم چهار بار در روزهای جشنواره با نامه درخواست جمعی روزنامهنگاران و سینمادوستان برای نمایش آشغالهای دوستداشتنی در برج میلاد روبهرو شده و هربار با قاطعیت آن را امضا کرده ام. در شماره های ویژه جشنواره فیلم فجر ماهنامه فیلم در همین پنج سال دو یا سه بار گزارش تولید مربوط به این فیلم را نوشته و برای گرفتن یادداشت کارگردان شخصاً یا با واسطه با محسن امیریوسفی تماس و از او یادداشت گرفته ام. این روزها که بحث عدم راه یابی این فیلم به بخش بین الملل فجر رسانه ای شده، حدس میزنم دوباره در طول جشنواره (و این بار در اردیبهشت) با نامهای مبنی بر تقاضای نمایش آن رو به رو شوم. میخواهم از این احتمال بهانهای بسازم و به عنوان یک سینمادوست جدی و سینمایی نویس متوسط از اینجا به محسن امیریوسفی اعلام کنم که دیگر این نامه را امضا نخواهم کرد. ساختههای امیریوسفی نشان از سینمابلدی و حتی گاه رگه هایی از نبوغ دارند. او ثابت کرده که میتواند با کمترین بودجه آثاری تماشایی بسازد و با نگاه و طنز ویژه خود به جای دور زدن خطوط قرمز، آنها را هم بخشی از دنیای فیلم و بازی خود کند. برای چنین کارگردانی سنگر گرفتن پشت یک فیلم توقیفی نوعی خودزنی است. از اعتراض و ژست مظلومیت، کسب و کار ساختن، مناسب سینماگرانی است که از چنته خالی خود آگاه اند. کسانی که در بهترین حالت در زندگی کم بار سینمایی شان یک بار دری به تخته خورده و فیلمی جنجالی و گاه خوب ساخته اند و برای ادامه راه با آگاهی از بیبضاعتی خود، راهی جز پنهان شدن پشت نقاب قربانی و ممنوع الفعالیتی نمی یابند. امیریوسفی از این جمع نیست. کسی که در سیودوسالگی خواب تلخ و سی و شش سالگی آتشکار را ساخته باشد (و تازه آبادانی هم باشد!) به این زودی ها انبانش از ایده و قصه و موقعیت خالی نخواهد شد. در این که برای متولیان فرهنگی عمر هنرمندان اهمیتی ندارد و گاه با تصمیم های غلطشان بهترین سالهای فعالیت اهل هنر را میسوزانند، شکی نیست. اما قرار هم نیست خود هنرمندان در همدستی ناگفته و گاه نادانسته با متولیان بر این آتش بدمند. تصور کنید داریوش مهرجویی پس از توقیف بانو میخواست چنین رویکردی پیشه کند. یعنی از زمان توقیف این فیلم تا نمایشش در نیمه دوم دهه هفتاد هرسال نامه بنویسد و امضا جمع کند. نتیجهاش ساخته نشدن سارا و پری و لیلا و درخت گلابی بود. یا فکر کنید کیانوش عیاری هنوز در بند خانه پدری مانده بود. اما همشهری امیریوسفی حتی در بند کاناپه هم نمانده و برای ساخت سریال دورخیز کرده است. رک و راست این که با وجود نداشتن رفاقت و آشنایی نزدیک با امیریوسفی، به عنوان دوستدار دو فیلم او معتقدم این بازی (که امیدوارم امسال راه نیفتد) دیگر در شأنش نیست. اصلاً یک جورهایی خطرناک است. چون انگار خودش هم دارد از این بازی لذت میبرد. وقتی در افتتاحیه جشنواره سیوچهارم روی صحنه آمد و (با اشاره به صحبتهای محمد حیدری که آشغال های دوستداشتنی را معضل جشنواره خوانده بود) خود را معضل امیریوسفی معرفی کرد و از حاضران خنده گرفت، میشد حس کرد که مشاورهها و انتشار انبوهی دردنامه و متن اعتراضی در حمایت از او دارد کار خود را میکند. امیریوسفی هرگز حاضر نشد از فیلم سازی برای خود بیزینس بسازد، امیدوارم این اتفاق با ژست اعتراضی و طعنه و متلک انداختن به فلان مدیر و معضل نامیدن خود رخ ندهد و اینها در ناخودآگاهش بدل به اصل نگردند. اگر بشنوم محسن امیریوسفی قصد دارد فیلم جدیدی بسازد، هرچه در توان داشته باشم برای ساخته شدن فیلم جذاب دیگری به کارگردانی او، به کار خواهم بست. ولی این که بنشینم و تبدیل شدن فیلم ساز پرانرژی و پر ایده و هنوز جوان سرزمینم را به قناعت کرده ای به اعتراض و گلایه تماشا کنم، حسی از همدستی ام با او و مدیران در زنده نگه داشتن آتش سوزان بهترین سال های زندگیاش را در من زنده میکند. حسی که دوستش ندارم چون هنوز پشت حرکاتی مثل ساخت تیزر خواب تلخ میتوانم انبوهی نشانه از تمام نشدن و پرشور بودن ببینم. امیدوارم این بازی درخواست نمایش آشغال های دوست داشتنی امسال راه نیفتد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نمایش فیلم «نفرین توقیف» در غیاب کارگردان
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- دفاع امیریوسفی از سینمای زیرزمینی/ پاسخ نایب رییس خانه سینما به مدیرعامل
- واکنش نائبرییس خانه سینما به تکذیبیه قوهقضاییه
- از آقااسفندیار مُرده شورِ فیلم سینمایی «خواب تلخ» به آقای رئیسجمهور پزشکیان
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- به خاطر یک نقد طنزآمیز؛ شورایعالی تهیهکنندگان از محسن امیریوسفی شکایت کرد
- واکنش آقااسفندیار به بیانیه شورایعالی تهیه کنندگان در مورد پروانه ساخت
- محسن امیریوسفی: روزی در این مملکت دادگاه رسیدگی به جنایات فرهنگی تشکیل میشود
- بازگشت آقااسفندیار با واکنش به بیانیه هیات انتخاب کمیته اسکار
- اکران آنلاین «قیف» از سهشنبه
- انتشار عکس گریم متفاوت رضا عطاران/ «قیف» اکران میشود
- «قیف» با رضا عطاران به سینما میآید
- مراسم بزرگداشت کیومرث پوراحمد در خانه سینما
- جشنواره فریبورگ و نمایش ۵ فیلم کوتاه ایرانی
نظرات شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر






عزیزِ دلِ برادر ، دقیقا اینگونه رفتار یک برند سازی و شوی دگر اندیشی است که لیدر آن را همه می شناسیم !
فضای نمایش را دستکاری نکنیم، دیگری را بر بهتری سَیال نگردانیم . فکرِ بسیط؛ دائما در حال نو شدن است.