سینماسینما _فرزانه متین :فیلم آستیگمات دومین ساخته مجید رضا مصطفوی ،روایت یک داستان اجتماعی و روابط در هم تنیده اعضای یک خانواده است که در مشکلات ریز و درشت غرق شده اند و هر عضو در منجلاب زندگی خود دست و پا می زند و سازنده چه بسیار موشکافانه توانسته این هرج و مرج و نابه سامانی را نشان دهد که هر روز این خانواده درگیر یک بحران جدید می شوند.پدری بیکار و دمدمی مزاج که تازه دست از میخوارگی برداشته که ادبیات خاص خودش را دارد (حال و روز مهران( محسن کیایی) را به راحتی می توان از تربیت پدری معتاد درک نمود ) و می خواهد یک شبه ره صد ساله را با پرورش زالو طی کند. مادری(سمیرا با بازی باران کوثری) بی توجه و غرق در عالم خود که گویا فرزندشان را از سر راه پیدا کرده اند و اگر سایه مادر بزرگ(مادر محسن کیایی، مهتاب نصیرپور) بالا سر این نوه ۱۲ ساله نباشد بچه حتی نمی تواند زندگی عادی خود را از سر بگیرد.مادر بزرگ سعی می کند بی توجهی پدر و مادر را جبران کند با این حال، کسری فیلم دست به کارهایی می زند که ناشی از بی توجهی پدر و مادرش است و این دلیل محکمی است بر این که هیچ کسی نمی تواند جایگرین محبت و توجه کردن به بچه از سوی والدین باشد.این بچه ۱۲ ساله با آن عینک عجیب و غریبش که می خواهد به نوعی تداعی گر نام فیلم باشد به دلیل آن که در خانواده ای امن بزرگ نشده مسبب یک سری از بحران ها می شود و بر سایر بحران های اعضای خانواده سایه می اندازد.
نمی توان منکر این شد که داستان فیلم تلخ است اما دنیای کسری در فیلم تلخ تر است.این تلخی به راستی بازنمایی دقیقی از قشر وسیع جامعه و پدران و مادران بی فکر را را در بر می گیرد.حوادثی که برای شخصبت های فیلم رخ می دهد خارج از حوصله بیننده است چرا که مخاطب نمی داند با کدامیک از بازیگران همسو شود اما از سویی تماشای فیلم برای خانواده ها و پدر و مادرهای جوان از ضروریات است .
فیلم با فضای مدرسه و معلمی مهربان و خنده روی کسری(نیکی کریمی) آغاز می شود و نشان از آن دارد که کسری از شخصیت های اصلی فیلم است و اکثر بحران ها حول شخصیت وی می چرخد. دانش آموزی درسخوان که یک سری رفتارهای نابهنجارگونه و خشم ها را در خود نهفته است که در هر زمانی که عصبانی می شود و شاهد درگیری در خانواده است این خشم را بروز می دهد چه با نوشتن نامه ای عاشقانه به معلم مدرسه که توجه ها را به سمت و سوی خودش بازگرداند و یا ریختن نمک برای کشتن زالوهایی که مانند خوره به زندگی شان چسبیده است.
مصرف الکل، اعتیاد ، بی توجهی، دروغگویی، بحث و جدل، خشونت فیریکی هرکدامشان به تنهایی بر تربیت فرزند تاثیر می گذارد حالا کسری در میان خانواده ایی زندگی می کند که نه دو مورد بلکه همه موارد را از نوع شدید دارا هستند و این چرخه معیوب که از پدربزرگش آغاز شده همچنان ادامه دارد و حتی اگر جلویش گرفته نشود تا نسل ها ی بعدی ادامه خواهد داشت شاید شدت و حدت آن متفاوت باشد اما در آینده هیچ کس مانند کسری متضرر و بزهکار نخواهد شد.دکتر سید حسین مجتهدی ، روانگاو و تحلیل گر فیلمهای سینمایی ، بزهکاری کودکان را ناشی از خانواده های ناامن می داند ؛ والدینی که پرخاشگرایانه، دشمنانه و طرد کننده(مانند سمیرا مادر کسری که گاه بی گاه از خانه قهر می کرد) واکنش نشان می دهند، فرزندانی در آینده خواهند داشت که به سمت نابهنجاری ها خواهند رفت البته این تنها مربوط به والدین نیست.در مدرسه نیر نباید پرخاشگری را با طرد کردن پاسخ دهند(همانطور که مدرسه کسری به دلیل نوشتن نامه، او را از مدرسه اخراج می کنند)مسئولان نهادهای پرورشی و آموزشی با پردازش سازنده تعارضات و تلاش برای تصحیح عوامل به وجودآورنده پرخاشگری باید با این مسئله رویارو شوند ازسوی دیگر رابطه ی خوب کودک با والدین تسهیل گر رشد اخلاقی است اما تنبیه های نابه جا،بد رفتاری ها و نزاع های خشونت آمیر بین پدر و مادر با پرخاشگری کودک و جرایم خشونت گرایانه بعدی در نوجوان ، همبسته است.این را باید دانست که بزهکاری جبران کننده ی جایگاه های از دست رفته است.
والدین می توانند با کمترین هزینه، فقط با تماشای یک اثر جلوی این چرخه معیوب را بگیرند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «مو به مو»؛ پرویز شهبازی و خلق جهانی متفاوت در نمایش خانگی
- افسانهای در حبس؛ سرنوشت «چریکه تارا»
- «چیزهایی که میکُشی»؛ پدرسالاری، سکوت و خشونت
- خوانشی از نخستین فیلم ناصر تقوایی/ در ستایش سکوت و انزوا
- «زعفرانیه ۱۴ تیر»؛ یک روزِ پرتنش در شمال تهران
- «مرجان»؛ فیلمی آبرومند درباره قتلهای ناموسی
- نگاهی به «پیرپسر» و تطابق آن با جهان سینمای کیارستمی/ اول به پیرامون، بعد به دوردستها
- «آستیگمات»؛ تنها در خانه
- سریال «متل جهنمی» یا نمایش اینفلوئنسرهای وحشت
- «شغال»؛ دری به سوی فرهنگسازی
- بازنمایی جامعه مردسالار در «پیر پسر» و «زن و بچه»
- فصل دوم «نه غریبه کامل»؛ قصهای که شکل نگرفت
- آقای فراستی! نقد کردن آداب دارد
- نگاهی به سریال«بازی مرکب»؛ تراژدی انسانها تحت سیستمهای بیرحم
- نگاهی به فیلم «نارنگیها»/ زندگی در دستان جنگ
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- درگذشت صدابردار جوان سینما
- اریک دین درگذشت
- سینماگران فرانسوی در مقابل هوش مصنوعی جبهه گرفتند
- نقش و جایگاه فیلمبرداران در سینمای ایران/ طراحان جهان دیداری فیلم
- خوانشی فرمال و اجتماعی از «خشت و آینه»؛ خشتِ توسعه، آینه تنهایی
- معرفی فیلم «حقیقت و خیانت»/ نوبت شما محفوظ است
- از آقااسفندیار مُرده شورِ فیلم سینمایی «خواب تلخ» به آقای رئیسجمهور پزشکیان
- تجربهای تقدیرگونه از موج نو و بازآفرینی روح گدار
- آغاز به کار هشتادوسومین جشنواره ونیز برای پذیرش فیلمها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر





