سینماسینما، ندا قوسی
تصویر کردن روابط، خصوصا روابط بین زوجها، از آن موضوعاتی است که همیشه و همواره، دستمایه خوبی بوده برای ساخت و پرداخت یک اثر هنری. اما اینکه به چه صورت و شکلی، به پیچیدگی و درهمتنیدگی روابط اشاره شود، ارجحیت دارد و قاعدتا باید داشته باشد. برای مثال در تابلوی معروفی چون «پرتره آرنولفینی»، از یان وان آیک، از طریق یک اثر نقاشیشده بهخوبی میتوان رابطه یک زن و شوهر در آستانه بچهدار شدن را، حدود پنج قرن پیش، تحلیل و دریافت کرد.
یا نمایشنامه معروفی چون «چه کسی از ویرجینیا وولف میترسد؟» نوشته ادوارد آلبی که بعدا مایک نیکولز آن را به شکل یک فیلم سینمایی درآورد، به ظریفترین و موشکافانهترین شکل ممکن، بدون گلدرشت کردن و ادا درآوردن، روابط دو زوج غیرهمنسل را نشان میدهد. فیلمهای ایرانی و خارجی که به این سوژه همیشه داغ پرداخته باشند، کم نیستند؛ چه در آثار کلاسیک و چه در کارهای مدرن، نمونههای گوناگون از نگاههای متنوع به این مطلب را میتوان دید و به تماشا نشست. پس برای ساختن یک اثر جدید، که بدین مبحث بپردازد، باید حرفهای جدیدتر و دیدنیتری داشته باشیم تا لاجرم مخاطب حوصله کند به تماشای اثر. اما فیلم «سورنجان»، به کارگردانی محمدرضا رسولی، اثر سینمایی ضعیف و کمجانی است که خواسته به موشکافی و تدقیقِ رابطه دو زوج جوان بپردازد، ولی آنقدر سردستی و سطحی این کار را انجام داده که لاجرم مخاطب زود زود دلزده و خسته میشود، از بیحرفی و بیپیامی اثر. «سورنجان» (همچون خیلی از آثار سینمایمان) از بیخ و بُن مشکل دارد. یعنی فیلمنامه ضعیف و بیحال و شخصیتپردازی ناتوان و سُست آن را تبدیل به کاری کممایه و بیجان کرده، هر چقدر هم مکان و لوکیشن جفت و جوری داشته باشد (که به گمانم تنها حُسن فیلم بوده)، سایر کلیات و جزئیات آن پر از عیب و ایرادهای کوچک و بزرگ است. فاصله و دوری کیهان و هاله، رابطه پرادا و اطوار حمید و صبا، ربط نامربوط داستان خودکشی آتنا به کیهان و هاله و… همه و همه در عقیم و سهوی شدن فیلم موثر بودهاند. در کنار شخصیتپردازی کمبضاعت و نافرم، بازیهای تصنعی و ساختگی بازیگران هم در بیمعنی شدن فیلم موثرند. هر چند که میلاد کیمرام، با سه بازیگر دیگر چند سروگردن فرق دارد و باتجربه بودنش از هر سو و نگاهی قابل تشخیص و اکتفاست، اما درهرحال پارتنرها با بازیهای بیروح و اکتهای نامتناسب، بازی او را هم تحتالشعاع قرار دادهاند. پس او نیز نهتنها نتوانسته بار بقیه را به دوش بکشد، از پس بار خودش هم چندان قوی برنیامده.
چندی پیش اثری سینمایی به نام «هت تریک» به کارگردانی رامتین لوافی اکران شد و اکنون در شبکه خانگی در دسترس است. داستان این دو فیلم شاید تشابهات کلی داشته باشند، اما جزئیاتپردازی فیلمنامه و ظریفنگاریِ شخصیتپردازی در فیلم لوافی در کنار بازیهای فوقالعاده و غنی بازیگران (خصوصا نقشآفرینی اعجابانگیز و کمنظیر امیر جدیدی، که نمونهاش را در سینمایمان کم داریم) آن فیلم را بهیادماندنی میکند و از این سو، کممایگی و الکن بودن «سورنجان»، آن را تبدیل به فیلمی میکند که مخاطب امروز میبیند و فردا فراموش میکند که اصلا چیزی در سینما دیده به نام فیلم.
منبع: ماهنامه هنروتجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- فیلم کوتاه «رسیدن» در دو جشنواره اتریشی
- اخراجیها/ نگاهی به فیلم «خروج»
- بیحاصل!/ نگاهی به فیلم «خروج»
- گفتوگو با مهرشاد کارخانی/ جورقانیان عاشق واقعی سینما بود
- حتی اگر برای هیچکس مهم نباشد/ نگاهی به مستند «تیتراژ در سینمای ایران»
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ با زندگی، زندگی کنید!
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ پا روی زمین واقعیت و سر در تخیل داستان
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ سه میلیمتر، راه زندگی من را عوض کرد!
- گفتوگو با ژرژ هاشمزاده، کارگردان «در سکوت»/ معتقد به مانیفست دادن نیستم
- سونامی سرطان و سینما/ نگاهی به فیلم «تمام چیزهایی که جایشان خالیست»
- داشتن یا نداشتن/ نگاهی به فیلم “زغال”
- عجایب و غرایبی به نام «کتاب آشپزی»/ نگاهی به فیلم «کتاب آشپزی»
- جهان برزخی متوسط / نگاهی به فیلم “روسی”
- حسرت/ نگاهی به فیلم «سورنجان»
- سکوت به مثابه فریاد/ نگاهی به فیلم “در سکوت”
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد





