سینماسینما، سمیه علیپور:
این دایره را در نظر بگیرید: یک اتفاق رخ میدهد، در فضای مجازی منعکس میشود، بهبه و واه واه گویان در دو طرف صفکشی میکنند، دست آخر بعد از آنکه از خجالت هم درآمدند، ساکت میشوند تا صدای گروه سوم بلند شود که میگویند: «وای این فضای مجازی کل زندگی ما را خراب کرده و همه چیز را دم دستی کرده و همه را سطحی کرده و چه و چه و چه…»
خب به راحتی یک آب خوردن در این تابستان گرم میتوان این چرخه را در مورد اغلب اتفاقهای داغی که در فضای مجازی مطرح شده است، شناسایی کرد. موضوع این نوشته اما آن دو گروه اول نیست؛ اینکه افراد مایلاند در مورد هرآنچه که میبینند اظهار نظر کنند و اینکه اصلا این مستطیلهای کامنت در فضای مجازی برای همین اظهارنظرها باز شده و اینکه باید این نظرات را چقدر جدی گرفت و نگرفت و از چه جنبهای جدی گرفت موضوع بحث دیگریست، در این چند خط کوتاه فقط آن بخش سوم برایم مهم است. اینکه چرا کاسه کوزهها سر فضای مجازی شکسته میشود.
اگر شما هم مانند من به دلیلی مجبور بودید چند وقتی از پنجره قاب موبایل با دنیای بیرونی ارتباط برقرار کنید، این را درک میکردید که اولا فضای مجازی اگر مثل هر پدیده دیگری از قامت خودش بالاتر نرود و به اندازه خودش مورد استفاده قرار بگیرد نه تنها مایه نکبت و ضایع شدن اوقات نیست، بلکه امکانی است بسیار حساب شده برای به معنای واقعی کلمه «در جریان» نگه داشتن افراد در نقاط مختلف. هرچند که این دنیای مجازی برای من محدود به تلگرام و واتساپ است و به دلیل وحشت از وقتگیر بودن اینستاگرام اصلا سراغش نرفتم و برای نداشتن جملات کوتاه بسیار نغز از فضای توییتر هم دور هستم، اما همین تلگرام و واتس اپ خود نعمتی است برای شنیدن، خواندن و دیدن آنچه که رسانههای رسمی هرچند هم بدون محدودیت از ارائه آن عاجزند.
نکته دوم اینکه چرا گناه یا زیادهروی یا در کلامی بدون بار معنایی خاص «نوع انتخاب» خودمان را گردن فضای مجازی میاندازیم، اگر ما پیگیر موضوعات سطحی هستیم، اگر آنها بیش از باقی مسائل در کادر ما قرار میگیرند، اگر تصور میکنیم کل فضای مجازی پر است از خبرهای خالهزنکی خب بد نیست کمی به صفحاتی که دنبال میکنیم با دقتتر نگاه کنیم. میتوان به اندازه ساده کشیدن انگشت روی صفحه موبایل از این خبرها عبور کرد، دید و درگیرشان نشد، رفت سراغ همان موضوعهایی که از نظرمان والا و ارزشمند و فرهیخته و در شان ماست… شاید بعضی میخواهند دقیقا همین نکات به نظر ما خالهزنک را پیگیری کنند، مگر ما قرار است سانسورچی فضای مجازی هم باشیم. نکند آنقدر سانسور در همه رگ و اعصاب مغزمان پیچیده و بالا رفته که نمیتوانیم تصور کنیم اصلا یک زن و شوهر، به هر دلیلی بیایند ازدواج دوباره و چند باره خود را در فضای مجازی فریاد بزنند، جلب توجه کنند، پای خود را سفت کنند یا هرکاری که فکر میکنند باید بکنند. ما مگر مجبوریم اول فیلم این یکی و دوم فیلم آن یکی و صحبتهای فامیل را پیگیری کنیم که بعد از یک روز چالشی پر از پیگیری خبر داغ به این نتیجه برسیم «اه که این فضای مجازی همه ما را پای حرفهای سطحی نشانده است.»
اول روشن کنم که اتفاقا من از کسانی هستم که از دیدن چنین موضوعاتی به خصوص در مورد هنرمندانی که برایم عزیزاند و نقش پررنگی در ذهنم دارند غمگین میشوم، چه ماجرای امیر جعفری و صحبتهای عجیب او باشد چه اتفاق اخیر در مورد مهدی هاشمی و چه فضاسازیهایی که در مورد نگار جواهریان صورت گرفت. با مختار بودن هنرمندان در مورد شیوه زندگی و اینها کاری ندارم، موضوع این است که اگر امروز زنی در فضای مجازی داد میزند من همسر فلانی هستم، چند سال قبل زنی دیگر در مجلس داد میزد که همسرم زنی دیگر گرفته. اگر زمانی گروهی ترجیح میدادند «دم پر» قدرت بچرخند و از پول و امتیازهای آن بهرهمند شوند، امروز هم گروهی دیگر همین کار را میکنند.
ما به معنای برآیند کلی جامعه خیلی تغییر نکردهایم، فقط از مقطعی سیاست، گفتنِ برخی ناگفتهها (آن هم بنا به مصلحت و گزینش شده/ مناظرههای ۱۰ سال قبل را به خاطر بیاورید) شد و در نتیجه نگرانی مردم از ابراز آنچه در سر داشتند، (غالبا از همان جنسی که در نتیجه آن سیاست فضا برایش فراهم شده بود) کمتر شد و فضای مجازی هم فقط بستری شد برای نوشتن و گفتن و تصویر کردن واقعیتهایی که سالها پرده ضخیم «هیس… نگوووو»ها آن را مهار کرده بود. صادق باشیم ما همین هستیم و بودیم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- جشنواره روسی به «مرد آرام» جایزه داد
- سه جایزه جشنواره ایتالیایی به «مرد آرام» رسید
- میزبانی سینماها از آثار جدید/ پریناز ایزدیار، پیمان معادی، پژمان جمشیدی و بهرام افشاری این هفته به سینماها میآیند
- درباره «مرد آرام» و «ممنوع الخروجی»/ از فاصله با فیلم جان فورد تا دختری کُلت بهدست
- سینما تک برج آزادی با «اوپنهایمر» افتتاح میشود
- «مرداب» سریال جدید شبکه نمایش خانگی
- «روزگار قریب»؛ رئالیسم کاشفانهی کیانوش عیاری
- عکسی که فرح اصولی از فیلم «زنده باد…» منتشر کرد
- انتصاب مدیر روابط عمومی جشنواره جهانی فیلم فجر
- میخوام دیده بشم، به هر قیمتی
- «طبقه یک و نیم» برای حضور در جشنواره فیلم فجر آماده میشود
- «طبقه یک و نیم» با مهدی هاشمی راهی جشنواره فجر میشود
- تولد بیضایی و یک سکانس طلایی (۱۲)/ علی اصغر کشانی
- برشهای کوتاه/ صحنههایی از بازی کریم اکبری مبارکه در «مرگ یزدگرد»
- «انفرادی» با بازی رضا عطاران پروانه نمایش گرفت
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد





