پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

یکی از مساله‌سازترین موضوعات در افکار عمومی نسبت به حضور عوامل «برادران لیلا» روی فرش قرمز کن، بی‌واکنشی آنان نسبت به حادثه متروپل در آبادان بود؛‌ موضوعی که به گفته پیمان معادی چون ابعاد آن مشخص نشده بود، اینطور از سوی عوامل با واکنش دیرهنگام روبه‌رو شد.
به گزارش سینماسینما، معادی در پاسخ به اینکه آیا تصمیمی جمعی بین آنان برای بی‌واکنشی به این موضوع بوده است، گفت:‌ «در مورد تصمیم جمعی از روز اول تا الان هیچ تصمیم جمعی راجع به هیچ چیز نداشتیم، دیده‌ام مدیران سینمایی می‌گویند «این‌ها» رفته‌اند و فلان کار را کرده‌اند کاملا نادرست است، چون اصلا این ذهنیت اشتباه است. ما هر کدام کار خودمان را انجام دادیم.»
او با اشاره به موضوع آبادان و فروریختن ساختمان متروپل گفت:‌ «در این مورد هرچه مردم بگویند حق دارند. من به عنوان یک شهروند، یک انسان، یک پدر، باید بگویم این از آن بحث‌هایی است که یک فاجعه اتفاق افتاده و حالا ما هر کاری کنیم کم است. حتی اگر ما پست می‌گذاشتیم و سیاه هم می‌کردیم کم بود. پس من توضیحی در جهت برطرف کردن شبهات نمی‌دهم. می‌خواهم بگویم به خود ما چه گذشت.»
معادی گفت:‌ «ما جا ماندیم. همه این بچه‌هایی که با ما آنجا بودند همیشه واکنش نشان می‌دهند، اما این بار وضعیت ما متفاوت بود. من از سفر ۲۰ ساعته آمده بودم و شب خوابیدم، صبح بیدار شدم، فرش قرمز و بعد سه ساعت فیلم و چهار ساعت برنامه‌ها و بالاخره عصر رسیدم هتل و موبایل را باز کردم. بچه‌ها گفتند ساختمانی در آبادان فروریخته و سه چهار نفر از هموطنانمان را از دست داده‌ایم که خیلی هم ناراحت و متاسف شدیم.»
او ادامه داد:‌ «اما واقعا این فیلم‌ها، این موسیقی‌های آبادانی، این تشییع جنازه‌ها، اینکه مردم بچه‌های خودشان را از زیر آوار بیرون می‌کشیدند بعدها درآمد. معلوم است که این‌ها هر قلبی را به فشار می‌آورد، من که دو بچه دارم… مشخص است که چه حسی دارم. همه چیز زهرمارم شد. پروفایلم را سیاه کردم و استوری‌هایم را پاک کردم. به نظر عده‌ای دیر بود؟ حق دارند هرچه بگویند. بعد از این بود که سعید در مشورت با باقی تصمیم گرفت اگر جایزه داده شود آن را به مردم آبادان تقدیم کند که چنین هم کرد. بنابراین من معتقدم اگر کوتاهی هم شده، در مقابل تنبیه هم شده‌ایم و به اندازه کافی نواختمان.»
او سخنان خود را در این بخش چنین پایان داد: «از بد حادثه ما در زمان بد، در مکان بد بودیم. اگر زودتر از ماجرا خبردار شده بودیم،‌ چه بسا اصلا روی فرش قرمز نمی‌رفتیم. حتما کار تاثیرگذارتری می‌کردیم. ما روی فرش قرمز و در نشست می‌دانستیم این اتفاق افتاده،‌ اما اصلا حجم ماجرا را نمی‌دانستیم.»