سینماسینما، محسن سلیمانی فاخر
فیلم تیتان (Titane) به کارگردانی ژولیا دوکورنو، روایت «خود استثماری» انسانِ «هوموساکر» است. اثری ضد استاندارد که بر ماهیت عشق و سیاستهای جنسیتی استوار است. حکایت زنی قربانی که در کودکی پس از آسیب دیدن در یک تصادف رانندگی، فلزی در سرش نصب میشود که منش و آینده او را شکل میدهد.
«الکسیا» به ندرت لب به سخن میگشاید اما به شدت تفسیرپذیر است. او رقصندهای مجنون است که میل و جبر روحیاش کشتن آدمهاست. انسان «هوموساکر»ی است که در کنار خشونت، با اتومبیل و انسانهایی که احساسات خود را بروز میدهند رابطهی عاشقانهای دارد.
او سوژه دستآوردی مدرنِ متاخر است که دنبال کارهای تکلیفی نیست. اصول او اطاعت از قانون و ادای تکلیف نیست بلکه مایل به ارضای درونیات خویش است. افسردهای در حقیقت «ناریخت» است. آدمی با منش نامرسوم که سوژه «خود استثماری» است. گرفتار خستگی و فرسودگی از کودکی تا به امروز است. خود افشاگری که بر اِشراف خود بر خود را نمایش میدهد.
ماهیت این زن هیولاگون، براساس تمایلاتی است که از رشد جزئیات کوچک در تمامیت وجودش شکل گرفته است. خوی رنجور، روانی ملتهب، عادات منفی و خشمی درونی و مزمن که حرف زدن را در او خشکانده است و باور و نگاه جنسیاش نتوانسته جلوی تخلیه تکانههای سائقهها را بگیرد.
فیلم درباره هویت جنسی مجهولی است که برخاسته از نیروی خلاقهی دیوانهواری است که توانسته کاملا افسار ذهن وحشی و سرمستش را به دست بگیرد. اثری منحصر با نشانههای موج نوی سینمای افراطی فرانسه که به تراوشات ذهن کثیف و شیطانی افسارگسیختهای در قفس میماند که چیزی جز خشونتهای عریان ندارد اما به گونهای ممتاز بیپروایی بیمارگونه رفتار جنسی را بیان میکند.
قهرمان فیلم از همان کودکیاش موجودی است با سر و شکلی اساطیری و افسانهای که در جوانی بیشتر شبیه به موجودیست آسیبپذیر، ناسازگار و گوشهگیر تا یک قاتل خطرناک زنجیرهای.
گیرایی فیلم و دو شخصیت اصلی آن _وینسنت و الکسیا_ مدیون ظرافتی است که دوکورنو آنها را در میان عقل و جنون، شگفتی و پذیرش و فراز و فرود ساخته و برجسته کرده است.
وینسنت مردی است که مسیحوار در حالیکه گرفتار مقابله با زندگی و گذشت زمان است به یاری این «زن نامیمون» میشتابد. نقش خداگونهگی بر «الکسیا»ی مالیخولیایی دارد. نقش یک نجاتدهنده در محدوده و جهان هستی خود، با قدرتی تسلیبخش!
«تیتان» ماجراجویی خاص و عجیبی است که با رویهای افراطی و رادیکال و با لحنی اندوهگین، نگاهی دیگر به ویژگیهای انسان عاطفی انداخته تا ایدههایی نو به نمایش بگذارد. گزاره ناهنجار عشق، خصومت، وحشت و روان در قالب یک موتور اتومبیل از جنس تمایلات انسانیِ، خلافِ روایتِ غالب!
منبع: جامعه سینما
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «آلفا»؛ استحاله انسان مریض به سنگ!
- «آلفا»؛ فیلمی ناامیدکننده از دو زاویه
- تازهترین خبرها از جشنواره/ کدام فیلم جشنواره کن را افتتاح میکند؟
- معرفی برگزیدگان جوایز آکادمی فیلم اروپا/ «کجا میروی آیدا؟» بهترین فیلم شد
- نامزدهای جوایز آکادمی فیلم اروپا معرفی شدند
- جایزه «لومیر» به جین کمپیون رسید/ استقبال مخاطبان از جشنواره لومیر
- «تیتان» از فرانسه به اسکار میرود
- سینماسینما/ گزارش محمد حقیقت از کن/ نخل طلا پیدا شد!
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- از آقااسفندیار مُرده شورِ فیلم سینمایی «خواب تلخ» به آقای رئیسجمهور پزشکیان
- تجربهای تقدیرگونه از موج نو و بازآفرینی روح گدار
- آغاز به کار هشتادوسومین جشنواره ونیز برای پذیرش فیلمها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
- اهدای جوایز انجمن کارگردانان آمریکا ۲۰۲۶/ مهمترین جایزه DGA به پل توماس اندرسن رسید
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- برگزیدگان جشنواره روتردام ۲۰۲۶ معرفی شدند





