سینماسینما، الناز راسخ
بهندرت پیش میآید که یک فیلم در ذهن آدمی ماندگار شده و ساعاتی در پسزمینه افکارش چون یک موسیقی آرام نواخته شود. این روزها که کارگردانها تزریق هیجانهای کاذب به مخاطب را چون شیوهای برای تثبیت خویش در روزمرگی تماشاگرانشان برگزیدهاند، آثاری چون «زغال» و افرادی چون اسماعیل منصف که داستانی بهظاهر تکراری را به شیوهای متفاوت روایت میکنند و احساسات مخاطب را گروگان نمیگیرند، بسیار جای تامل دارند.
«زغال» داستان خانوادهای است با بضاعت مالی اندک. خانوادهای با دستان خالی و آرزوهای کوچک که بهناگاه در میان چرخدندههای قدرت و ثروت گیر میافتند و برای رهایی ره به خطا میبرند. داستان ساده سرقت از طلافروشی و برگشت مال بهیغمارفته!
در ظاهر همه چیز به همین سادگی است. اما زندگی میتواند با همه سادگیاش پیچیده و با همه پیچیدگیاش ساده باشد. زندگی غیرت در ظاهر ساده و آرام و دمدستی است. اما فقط در ظاهر! باطن زندگی غیرت همان درون بههمریخته اوست که مدام میشنود و دم برنمیآورد. قدم برمیدارد و نمیشود. میسوزد و شعله نمیگیرد، اما دودش رنگ رخسارش را چون زغال میسازد.
«زغال» خط باریک صبوری است، تا آنجا که دیگر لبریز میشوی. «زغال» تصویر مردی است که ندارد و نداشتن حقیرش ساخته. مردی که راه داشتن را به خطا برگزیده و برای اثبات خویش چون دانههای فلفل در درون آتش بالا و پایین میپرد و تق و توقش دیگران را از حضور خویش آگاه میسازد.
وجه تمایز «زغال» از آثاری شبیه به خویش، جغرافیای روایت داستانش است. آذربایجان و طبیعت و مردمانش این اثر را منحصربهفرد کرده است. همه چیز درست و بهاندازه است. بازیها روان و جذاب و در خدمت روایت فیلم است. قابهایش زیباست، اما نه آنقدر که شبیه واقعیت زندگی نباشد.
بازیگر نقش آقا غیرت و دخترش (ژیلا شاهی) قدرت خیرهکنندهای برای همراه کردن مخاطب با خود دارند. (البته پیش از این مهارت ژیلا شاهی را در «قصر شیرین» میرکریمی دیده بودیم.)
اسماعیل منصف و تجربههای گذشتهاش در تدوین آثاری چون «پریدن از ارتفاع کم» به او این امکان را داده است تا در چیدن میزانسنش گلدرشت عمل نکند و چون ناظری ساکت و آرام به تماشای زندگی ازدسترفته خانوادهای روستایی بنشیند که معادلات پیچیده بازی قدرت و ثروت را بلد نیست و محکوم به تباهی و نیستی است.
و کلام آخر آنکه میشود به اسماعیل منصف برای روایت متفاوت داستانی بسیار دیده و شنیدهشده تبریک گفت و برایش آرزوی موفقیت و انگیزه روزافزون کرد.
منبع: ماهنامه هنروتجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- اخراجیها/ نگاهی به فیلم «خروج»
- بیحاصل!/ نگاهی به فیلم «خروج»
- گفتوگو با مهرشاد کارخانی/ جورقانیان عاشق واقعی سینما بود
- حتی اگر برای هیچکس مهم نباشد/ نگاهی به مستند «تیتراژ در سینمای ایران»
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ با زندگی، زندگی کنید!
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ پا روی زمین واقعیت و سر در تخیل داستان
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ سه میلیمتر، راه زندگی من را عوض کرد!
- گفتوگو با ژرژ هاشمزاده، کارگردان «در سکوت»/ معتقد به مانیفست دادن نیستم
- سونامی سرطان و سینما/ نگاهی به فیلم «تمام چیزهایی که جایشان خالیست»
- عجایب و غرایبی به نام «کتاب آشپزی»/ نگاهی به فیلم «کتاب آشپزی»
- گفتوگو با کارگردان فیلم «ذغال» / فیلم من می تواند۹۰ دقیقه مخاطب را راضی نگه دارد
- جهان برزخی متوسط / نگاهی به فیلم “روسی”
- حسرت/ نگاهی به فیلم «سورنجان»
- سکوت به مثابه فریاد/ نگاهی به فیلم “در سکوت”
- تمام داشتههای پنهان ما/ نگاهی به فیلم «تمام چیزهایی که جایشان خالی است»
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





