سینماسینما، یاسمن خلیلی فرد:
«۲۳ نفر» فیلمی است که براساس یک داستان واقعی در دوران جنگ تحمیلی ساخته شده است.
ابتدا عنوان کنم که انتظار تماشای یک فیلم جنگی را با صحنه های میدانی جنگ و کشتار و … نداشته باشید چراکه مضمون اصلی فیلم «اسارت» است و بیشترین بخش های فیلم به همین تم اختصاص داده شده است.
«۲۳ نفر» از آن دسته فیلم هاییست که خالی اشکال نیستند اما این حفره ها و نقصان ها باعث نمی شوند مخاطب فیلم را دوست نداشته باشد بلکه برعکس، می تواند تماشاگر را تا آخرین سکانس سرجای خود نگاه دارد.
عمده اشکالات فیلم به اجرا و کارگردانی آن بازمی گردد. بخش های جنگی فیلم به لحاظ بصری و فنی حرفه ای از آب درنیامده اند و باورپذیر نیستند. شاید دلیل این امر آن باشد که کارگردان تمرکز اصلی خود را بر ترسیم درست فضای زندان و اسارتگاه بنا کرده است و قصد جدی برای ساختن فیلمی میدانی درباره ی جنگ نداشته است. به همین دلیل بخش های جنگی فیلم کم مایه و کم جان تر از دیگر بخش ها از اب درآمده اند. برعکس بسیاری از فیلمهای سینمای ایران که از مشکل بزرگ “فیلمنامه” رنج می برند، «۲۳ نفر» اتفاقاً فیلمنامه ی مستحکمی دارد. رخدادهای آن به اندازه اند. داستان، دچار سکته نمی شود و نقاط فراز و فرودش به جا هستند. با آن که به واسطه ی واقعه ی اصلی، عنصر تعدد کاراکتر امری اجتناب ناپذیر در فیلمنامه است، فیلمساز موفق می شود که به هر یک از کاراکترها در حد خود بپردازد و آن ها را از تیپ به شخصیت تبدیل کرده و از سطح به لایه های زیرین منتقل نماید. از دیگر هوشمندی های کارگردان، استقبال از تعدد قومیت های مختلف در فیلمش است. فیلم، شخصیت هایی با تنوع بومی و قومی دارد که در نهایت به کاراکتر واحدی بدل می شوند و به رغم سن و سال کم، تصمیمی بزرگ می گیرند. یکی دیگر از محاسن فیلمنامه آن است که لحن شعارزده به خود نمی گیرد. با وجود این که چنین فیلمنامه هایی آن هم در ژانر دفاع مقدس پتانسیل شدیدی برای تبدیل شدن به کارهایی شعاری دارند، فیلمساز در «۲۳ نفر» با همان سبک مستندگونه ی خود به ترسیم رویدادها و طراحی شخصیت ها پرداخته و دقت می کند که در دیالوگ نویسی به ورطه شعارزدگی و تکرار برخی مکررات نیفتد.
همان طور که اذعان داشتم، “۲۳ نفر” در بخش های تکنیکی و اجرایی بعضاً با مشکلاتی مواجه شده است که نمود آنها را در فیلم می بینیم. مثلاً، سکانس شکنجه با آب جوش می توانست شفاف تر باشد و اصل فعلِ شکنجه به تصویر کشیده شود. حذف این جزییات از فیلم احتمالاً به دلیل ریسک ناپذیری فیلمساز و گرایشش به محافظه کاری صورت گرفته اند در حالی که نمایش چنین صحنه هایی از اسلوب های ژانر جنگی ست که می توانست بر التهاب فیلم و میزان تأثیرگذاری بیشتر آن بیفزاید.
اما هدایت موفقیت آمیز بازیگران، می تواند ضعف های فنی و اجرایی دیگر کار را جبران کند. «۲۳ نفر» ۲۳ نابازیگر دارد که تقریباً اهمیت حضور هر یک از آن ها به اندازه ی دیگری ست و بدیهی ست که کنترل چنین موقعیتی و طرح درست میزانسن، کار چندان آسانی نیست. به رغم این دشواری، کارگردان توانسته است تصویر باورپذیر و ملموسی را از آن فضا ارائه دهد که بخش بزرگی از این موفقیت را مرهون بازی های درخشان بازیگرانش است.
«۲۳ نفر» با وجود ضعف ها و کاستی هایش فیلمی از دل برآمده است و طبیعتاً به همان میزان می تواند رضایت مخاطب را برآورده کرده و بر دل او بنشیند؛ فیلمی که تصویر جدید و کم تر پرداخته شده ای را از جنگ تحمیلی عراق علیه ایران به مخاطب ارائه می کند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- شکوه ایستادگی/ یادداشتی درباره فیلم «۲۳ نفر»
- قهرمانان کوچک سرزمینم/ نگاهی به فیلم «۲۳نفر»
- اکران «۲۳ نفر» در آبان / تلاش برای حضور فیلم در جشنوارههای بینالمللی
- انتشار جزییات هزینههای جشنوارهی ملی فجر + جدول
- چه کسی ضربه فنی شد؟/ نگاهی به فیلم «غلامرضا تختی»
- صحبتهای حسین انتظامی رئیس سازمان سینمایی در مراسم تجلی اراده ملی / وقتی میتوان از ظرفیت سینما برای پیشرفت کشور استفاده کرد
- «تجلی اراده ملی»، سی و هفتمین دفتر جشنواره فیلم فجر را بست
- نگاهی به دو فیلم «ماجرای نیمروز» و «قسم»
- نگاهی به فیلم «متری شش و نیم» ساخته سعید روستایی/ دل خوش سیری چند؟
- نگاهی اجمالی به سی و هفتمین جشنواره ملی فیلم فجر / سینمای بی ادعا و مدعیان بی شمار
- نگاهی به لیست کسانی که در جشنواره درخشیدند ولی داوران آنها را ندیدند/ جا ماندههای جشنوارهی سی و هفتم
- محمد متوسلانی: نگاه حاکمیتی به سینما، سیمرغهای فیلم نرگس آبیار را افزایش داد
- توضیحی درباره آرای مردمی «متری شیش و نیم»
- مرور فیلمهای جشنوارهی سی و هفتم روی دور تند / بخش سوم و پایانی
- نگاهی به سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر / این نیز بگذرد
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





