سینماسینما، آریو همتی
«ایستگاه متروک » (علیرضا رئیسیان) ۱۳۸۰ با بازی لیلا حاتمی، نظام منوچهری، مهران رجبی، محمود پاکنیت و… قصه درباره زوجی دارد که چند سالی از ازدواج آنها می گذرد و بچه دار نشده اند. آنها در یک سفر زیارتی به سمت مشهد میروند. فیلم «ایستگاه متروک» از آثار دارای ساختار آوانگارد سینمای ایران محسوب می شود. و در نوع سوژه های بیست گانه فرائیستی اثری سنت سوژه گرا است که به تفاوت جهان روستا ـ شهر، جهان طبقه متوسط و طبقه پایین و همچنین تفاوت های پوششی، موسیقیایی، شغلی، فضا و… می پردازد.
کاراکتر محمود که عکاس هنری نیز محسوب می شود می تواند از تمام پدیدار های زیبای طبیعی و انسانی عکس بگیرد و به همه با چشم ابژه نگاه می کند. اما کاراکتر زن با بازی لیلا حاتمی درگیر مباحث عاطفی با روستا و بچه های مدرسه می شود و دل کندن از آنها برای او سخت است همانگونه که بچه ها از او دل نمی کنند. خراب شدن ماشین فرصتی ایجاد کرده که زن با بچه ها در مدرسه ارتباط بگیرد و البته ارتباط عمیق عاطفی و این در شرایطی است که او سال ها بچه دار نشده است.
موسیقی دل انگیز سنتی در دل جاده و کویر و خانه های روستایی و مردمانی که ساده زیست، ساده پوش و البته فعال هستند. از زن حامله ای که برای تعمیر سقف خانه خود گل درست می کند تا مردی که به عنوان فروشنده وسایلی را برای روستاییان می آورد و آقای معلمی که هم تعمیر کار است و هم به بچه ها درس می آموزد. مسیر اشتباهی که محمود طی کرده فرصتی است برای در کنار هم نشستن المان های ابزاریک مدرن و سنت و همچنین اخلاقیات، نوع پوشش و جهان بینی مدرن و سنت و ما به عنوان مخاطب از یک فیلم جاده ای زیبای مفهومی لذت می بریم.
خود مفهوم سنتی زیارت ـ امام رضا (ع) ـ به عنوان یک نقطه محوری در جامعه متکثر و متنوع سبب ایجاد مرکز افزایی روایی می شود. ابعاد متغیر معنایی به هر حال بعد ثابت و نقطه اتکای مرکزی قوی برای ارائه نیاز دارند که در این فیلم میسر شده است. چقدر دویدن بچه ها پشت ماشین محمود و همسرش به ایجاد لحظات عاطفی و گیرای بیشتر فیلم کمک کرده است.
فیلم «ایستگاه متروک» اثری به شدت تاثیرگذار است که از ابژه پنداری و دیگری دانستن هر غیر از خودی، به دگر سوژه گرایی حرکت میکند. کم کم زن فاصله خود را با مردم و مخصوصا بچه ها از بین رفته می بیند و سمت یک شدگی حرکت می کند.لیلا حاتمی بازی درون گرای درون ریز، نظام منوچهری بازی درون گرای برون ریز، محمود پاک نیت بازی برون گرای برون ریز و مهران رجبی بازی برون گرای برون ریزی ارائه داده اند. این فیلم اثری رئال و دارای سکانس های جذاب از کویر با تمام ناشناختگی آن است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- نگاهی به بازیگری فائقه آتشین/ خانم سوپر استار
- شهاب حسینی؛ بازیگر مؤلف و قائم به اراده
- «روسری آبی»؛ فرا رفتن از چارچوب بسته
- «جزیره رنگین»؛ وقتی خسرو سینایی جنوب را به روایت خود میآفریند
- «شطرنج باد»؛ فروپاشی ساختارهای کهنه
- «زنان، بدون مردان»؛ از شهرنوش پارسیپور تا شیرین نشاط
- حامد بهداد؛ بازیگر مولف و قائم به انرژی
- «آشغالهای دوست داشتنی»؛ جنگ روایتها
- «پرنده کوچک خوشبختی»؛ مهمترین اثرِ روان سوژهگرای سینمای ما
- مرجان ساتراپی؛ کارگردانی استاندارد و نویسندهای مولف
- فخری خوروش؛ بازیگر مولف و ستاره موج نوی سینمای ایران
- «نفس عمیق» پرویز شهبازی مهمترین فیلم دهه هشتاد/ نشستن جوانان در جایگاه سوژه
- به بهانه مرگ غریبانه «عارف»/ نگاهی کوتاه به کاریزمای بازیگران مرد در سینمای ایران
- مروری بر بازیگران مولف مرد در سینمای ایران
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





