واقعا چرا یک نفر گردن نمیگیرد مسئولیت ممنوع شدنِ بیدلیلِ کارِ اینهمه بازیگر را که همگی در سنین جوانی و در اوج، از بازیگری محروم ماندند؟
آقای مدیر سینمای دهه ۶۰ که خودش راه میافتد میرود از گل و بلبل بودن دوره مسئولیتش ویدیو پر میکند و تاریخ را دوباره مینویسد. به آقای فارابی ان دوران هم که از گل نازکتر نمیشود گفت. آقایان دیگر هم که مسئولیت فرهنگی و سینمایی داشتند و بعضیهایشان دستور معدوم شدن و آتش زدن فیلمها را صادر میکردند حالا اصلا همه اصلاحگرا و روشنفکر شدند و انگار از ازل همین بودهاند. حتی وقتی فرزند امام گفته بوده ما با محرومیت اینها مخالف بودیم، صدا از این جماعت در نمیآید. پس چه کسی یا کسانی اجازه ادامه فعالیت اینهمه آدم را ندادند و حتی بهشان نگفتند که چرا و به چه دلیل؟ گروههای خودسر؟ امثال مخملباف؟ خشونتگراها؟ کی؟ یکی بیاید روشن و شفاف بگوید چه کسی؟ بگوید اصل ماجرا چه بوده. یکی شجاعت کند و مسئولیت بپذیرد.
اگر بازی در فیلمهایی با صحنههای فلان مشکل داشت که از “برهنه تاظهر با سرعت” صحنهدارتر مگر داشتیم؟ بازیگر مردش هیچ مشکلی برای ادامه فعالیت در سینمای بعد از انقلاب نداشت ولی بازیگر زنش ابدالدهر محروم ماند تا درگذشت. کلی بازیگر از قبل انقلاب آمدند این طرف و خوشبختانه بدون مشکل ادامه دادند، خوشبختانه خیلیهایشان -بهحق- قدر هم دیدند. تازه بعضیهایشان دستکم چند فیلم با خانم گوگوش و بقیه بازی کرده بودند و چند فیلم هم در کارنامه داشتند که طبیعتا به زعم مدیران اول انقلاب مورد تایید نبودند. بعضیهایشان خوشبختانه و بهحق مجاز شدند ولی امثال فردین و مفید و پوری بنایی و ملک مطیعی و کلی بازیگر دیگر بهناحق سوختند و در حسرت حضور جلوی دوربین غریبانه مردند. زندههایشان هم مردند.
اصلا چه اتفاقی میافتاد اگر آنها هم جلوی دوربین میآمدند و در زمین سینمای سالم پس از انقلاب بازی میکردند؟
همین حالا کلی بازیگر پیش از انقلاب در گوشه و کنار دنیا در کنج خانههایشان دارند سالهای از دست رفته زندگیشان را مرور میکنند و لابد هی از خودشان میپرسند واقعا چرا؟ و پاسخی پیدا نمیکنند تا بمیرند و نامشان یک روز بعد از سالها تیتر اخبار شود و ما بگوییم؛ عه! مگر زنده بود؟ مگر ایران بود؟
حالا اگر ایران باشند و خوش شانس باشند، یک تکه در قطعه هنرمندان سهمشان میشود، اگر خوش شانس نباشند یا ایران نباشند هم که هیچ.
همیشه این سوال باقی میماند؛ آنها که فعالیتشان مجاز تشخیص داده نشد آیا کاری کردند که بقیه نکردند؟ چه فرقی بینشان وجود داشت؟ آیا چیزی را امضا نکردند؟ چیزی گفتند که بقیه نگفتند؟ آیا این جماعت از درون ضربه خوردند که جا برای بعضیها باز شود؟ آیا پای سلیقه شخصی درمیان بود؟ جریان چه بود واقعا؟ چه کسی تصمیم میگرفت کی باشد و کی نباشد؟ آنها که آنقدر قَدَر بودند که برای بود و نبود آدمها تصمیم میگرفتند یعنی آنقدر شجاع نیستند که الان بگویند بله ما بودیم و معیار تشخیصمان این بود و دممان گرم که روی فلان اصول ایستادیم و این کار را کردیم؟ بیایند جواب سوالها را بدهند که روی همان اصول فرضی چرا آن یکی مجاز شد و این یکی ممنوع. جواب حرام شدن عمرِ این همه آدم را کی باید بدهد؟ همه کی بود کی بود من نبودم راه انداختهاند؛ یک سری آدم جبونِ بیاصول که حالا در مرگ تک تک اینها اشک تمساح میریزند و پیام هم میدهند.
تهِ ماجرا هم تاریخ ثابت کرد که مردم چقدر ارزش قائلند برای این قبیلهء مظلوم و بیگناه و هنرمند که از حق طبیعی شان محروم ماندند بیجرم و بیجنایت و حالا چقدر مردم بعد از چهل سال محرومیت آنها را دوست دارند و به نیکی ازشان یاد میکنند و از یاد نبردندشان.
و چه خوش اقبالند آن سانسورچیهای بیاصول، که معمولا نامشان در شلوغیهای تاریخ گم میشود و چه حیف. امثال بهمن مفید و دهها بهمن مفید و ایرن و فروزان و فردین و ناصر و خیلیهای دیگر میتوانستند سالها در سینما کار کنند و هیچ اتفاق بدی هم نیفتد. غالب آنها هم انسانهایی سلامت و اصیل بودند. اصیلتر از خیلیهای دیگر. نه دزد بودند و نه اختلاس کردند. فقط کارشان را انجام دادند. اما نگذاشتند و از بدیهیترین حق انسانی محرومشان کردند. کیها؟ نمیدانم اما میتوانم حدس بزنم. ولی این را میدانم حقی که برگردنشان مانده ممکن است هرگز سکوتشان را نشکند اما بیتردید روزی گردنشان را خواهد شکست.
منبع: اعتماد
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- اکبر عبدی؛ پدیده کمنظیر بازیگری در سینمای ایران
- اولین روز مسترکلاس «شکوه سینما» برگزار شد
- در برنامه خط فرضی مطرح شد؛ باید راوی این دوران باشیم تا گرفتار جعل نشود
- تلاش برای تحریف تاریخ/ نگاهی به فیلم «پرویزخان»
- در سینماتک خانه هنرمندان ایران مطرح شد؛ «شکارچی گوزن» از تراژدی جنگ تا جادوی سینما/ دنبال داستان نباشید!
- پیمان معادی پاسخ میدهد؛ واکنشها به اتهام دو بازیگر زن به سعید پورصمیمی چه بود؟
- گفتوگوی خبرگزاری دانشجو با کیوان کثیریان (بخش دوم)/ هنر دستوری نیست و هنرمند باید بتواند در یک فضای باز خیالش را پرواز بدهد
- معرفی هیات انتخاب چهارمین جشن فیلم کوتاه ده
- نعل وارونه جشنواره فجر
- جشنواره فیلم فجر؛ یک خودزنی غمانگیز
- کیوان کثیریان: تکصدایی نتیجه سپردن نظارت بر تولید محتوای فضای مجازی به صداوسیماست
- کاناپه در کمد، روزهای ابدی روی آنتن
- کیوان کثیریان: سیستم داوری در جشنواره فیلم فجر باید اصلاح شود
- طباطبایینژاد: جشنواره فیلم فجر یک آیین است
- چالشهای برگزاری جشنواره فیلم فجر/ شرایط سخت، ایدههای خلاقانه میطلبد
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر






