ابوالحسن داودی در اعتماد نوشت :کیانوش عیاری را سالیان دوری است که بعنوان سینماگر ی می شناسم که اگر نگویم یکه ترین ، بلکه جزو چند نفری است که زبان سینما را برای رسیدن به مفاهیم انسانی و اجتماعی می شناسد و از آن به خوبی استفاده می کند، اما شاید بدشانسی او باشد و یا غرقه شدنش در این حرفه که مجال چندانی برای رصد کردن زمان استفاده درست از موقعیت های مناسب زمانی دراین بازار مکاره سیاست و دعواهای حیدر – نعمتی سیاسی و جناحی را نمی یابد .
ما سینماگران کمابیش تجربه هایی مشابه در رویارویی با این سیاهچاله های فرهنگی توقیف کارهایمان داشته ایم و با همه تلاش های سیزیف وارمان – با هر ترفندی – آموخته ایم مجال حرف زدن بیابیم ، که البته بی خسارت هم نبوده و بی اغراق جملگی مان را یک و یا چندین بار در خودش غرق کرده است و گاه حاصل سالیانی دراز از عمرمان را به هدر داده است،.
بارها در گذشته گفته ام که انگار ما سینماگران در دولت هایی که فاصله دورتری بنا به سلیقه سیاسی با آنها داریم ، تکلیف مان روشن تر است ، چرا که حداقل وجهه المصالحه دعواهای جناحی وسیاسی و عقیدتی و… قرار نمی گیریم .
ژان پیاژه فیلسوف نامدار سوئیسى معتقد بود که که کودکان تا قبل از ۷ سالگى منطق استدلالی را نمی فهمند و ذهن شان از منطق بدیلى تبعیت مى کند ، به این معنى که بچه ها تا هفت سالگى تمام تصورشان اینست که مرکز جهان هستند و همه اتفاقات و پدیده هاى جهان تنها به خاطر آنهاست که به وقوع مپیوندد و اگر آنها نباشند هیچ جهان وفکری هم حق وجود ندارد.
جمعی از وابستگان به سیاست و تفکر سنتى و گروهی از اهالى حاکمیت هم اگرچه خود را اهل معرفت مى دانند اما در مواردى انگار گاهی مرحله عقل استدلالی را کنار مى گذارند و به همان دوران عقل بدیلی پناه می برند. چراکه اینگونه برخوردهای شلاقی بخاطر اختلاف سلیقه های سیاسی و یا عقیدتی، آنهم با پدیده ای که همه مسیرهای قانونی خودرا پیموده و با مجوز بالاسری و باز هم به حکم قانون به نمایش درآمده است ، فقط اعلام امری قضایی نیست که نسبت به عادلانه و یا غیر عادلانه بودن آن قضاوت کنیم، بلکه بیشتر بنظر می رسد غیر مستقیم و یا مستقیم می تواند به بی اجر کردن روال قانونی و خود – قانون – بینجامد . مرجع رسمی نمایش فیلم ها وزارت ارشاد و شورای پروانه ساخت است. اینکه اگر تسامح و یا حتی خطایی دراین رابطه صورت گرفته باشد ، برخورد با معلول به جای علت نه ظاهر و نه باطنش با بنیان عدالت همخوانی ندارد .
ما سبنماگران در طول این چند دهه آموخته ایم که مطیع قانون باشیم ، حتی اگر جایی با عقاید و منافع مان نخواند و برخلاف میل مان هم باشد به احترام تمامی حقوق انسانی و مدنی به آن تمکین کنیم، اما زمانی دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود که اهل فرهنگ ندانند که طرف شان کیست و با چه قانون و چه مرجعی سروکار دارند و چگونه باید نسبت شان را با آن شناسایی کنند. مسئولان فرهنگی فعلی اگرچه ممکن است هم سلیقه با بعضی دیگراز مسئولین و حاکمان در مراجع دیگر نباشند ، اما طبعا نفس مسئولیت ونسبیت قانون اگرقرار باشد خدشه ببیند همه سلایق سیاسی و عقیدتی را مرد هجمه قرار می دهد و خشک وتر و بنیان یک ملت و مملکت را خواهد سوزاند.
یکی بر سرشاخ بن می برید خداوند بستان نظر کرد و دید
بگفتا که آن مرد بد می کند نه بر من که بر جان خود می کند
لطفا اجازه دهید که ما اهل سینما و فرهنگ مرجع مستقیم قانونی خود را بشناسیم و به آن پاسخگو باشیم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- نسخه اصلی «خانه پدری» آنلاین اکران شد
- گفتگوی اختصاصی سینماسینما با کیانوش عیاری/ اگر این سینما فروش داشته باشد غیرطبیعی است
- عمومی کردن گفتگوهای انتقادی در هنر سینما؛ میزبانی خانه هنرمندان از نشستی باحضور همایون اسعدیان و ابوالحسن داودی
- گفت وگو با ابوالحسن داودی درباره انتخابات اخیر خانه سینما
- خط و نشانهای دوستان دوام ندارد/ یادداشت ابوالحسن داودی
- بازیگر اثرگذار اما همیشه مهجور/ نگاهی به بازیهای نازنین فراهانی به بهانه حضورش در فیلم «مصلحت»
- تجدد و تحجر/ نگاهی به «خانه پدری»
- همین است که هست؟!/ بازخوانی قتل رومینا در خانه پدری
- کیانوش عیاری: «خانه پدری» را دوباره بهخاطر مردم و حفظ امنیت و سلامت روان جامعه اکران کنید
- کنایه تند مازیار میری به مجری هفت به خاطر واکنشش در زمان اکران خانه پدری
- رسول صدرعاملی: کیانوش عیاری عزیز، طعنه چرا؟ شفاف و زلال حرف بزن!
- واکنش کیانوش عیاری به خبر قتل یک دختر نوجوان توسط پدرش
- ادامه واکنشها به جلسه شورای صنفی نمایش/ دو هشدار متفاوت درباره جایگاه خانه سینما!
- مراسم مجازی یادبود سیامک شایقی برگزار شد/ حکایت آن لبخندهای آرام
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





