سونیا ناصری کول، کارگردان زن مسلمان هالیوود، ضمن تقدیر از ترکیه بابت کمک به پناهجویان، اعلام کرد فیلمبرداری اثر جدید خود را در استانبول انجام خواهد داد.
سونیا ناصری کول، کارگردان زن مسلمان هالیوود و فعال حقوق بشر گفت: «فیلم جدیدم به نام «من تو هستم» درباره زندگی پناهجویان است و برای فیلمبرداری آن در ترکیه به زودی به استانبول سفر خواهم کرد.»
او که در ۱۴ سالگی پس از اشغال کشورش (افغانستان) توسط جماهیر شوروی ناچار به ترک وطن خود شده است، اظهار کرد: «برای ساخت این فیلم با گوکخان تراکیالی، مدیر فیلمبرداری ترک همکاری خواهم کرد تا زندگی پناهجویان به ویژه سوریها را به تصویر بکشم.»
او افزود: «ترکیه کمک زیادی به پناهجویان کرد و با این کار الگویی برای جهانیان شد، به همین دلیل ترکیه را انتخاب کردم.»
ناصری کول با تاکید بر این که وقتی به ترکیه میآید احساس میکند در خانه خودش است و آنجا را خیلی دوست دارد، گفت: «میخواهم این فیلم که فیلمبرداری آن را در استانبول انجام خواهیم داد، کاندیدای اسکار شود.»
او ادامه داد: «من نیز یک مهاجرم و در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی به آمریکا رفتم. وقتی به این کشور سفر کردم متوجه شدم همه چیز شدنی است. دیدم شوروی چگونه در کشورم نسلکشی کرد اما نمی دانستم باید چه کار بکنم. برای رونالد ریگان طی نامهای هشت صفحهای نوشتم در کشورم چه میگذرد؛ نوشتم در آنجا نسل کشی میشود و گفتم شما رییس جمهوری آمریکا هستید، چه کاری از دست شما ساخته است؟ و درخواست کردم تا او را ببینم.»
کارگردان افغان در ادامه به این اشاره کرد که بعد با او تماس گرفتند و گفتند رییس جمهور ریگان میخواهد او را ببیند و در نهایت موفق شدند تا مجلس سنا را راضی کنند تا به افغانستان موشک استینگر بدهد.
ناصری کول گفت: «من بنیاد جهانی کمکرسانی افغانستان را تاسیس کردم تا اتفاقاتی را که در آنجا میافتد به گوش جهان برسانم. سال ۲۰۰۷ در کابل یک مستند با نام «نان آورخانه» را ساختم که درباره بچهای هشت ساله است که با فروش تقویم، زندگی را میگذراند. این فیلم بازتاب خوبی داشت و باعث شد که من آموزش کارگردانی ببینم و کارگردانی را آغاز کنم.»
او با اشاره به ادامه کارش به فیلم «لاله سیاه» اشاره کرد که یک داستان واقعی راجع به افغانستان بود و تراژدی مردم این کشور را نمایش میداد و سال ۲۰۱۱ به عنوان نماینده افغانستان در بخش اسکار خارجی زبان شرکت کرد، افزود: «کارگردانی و فیلمسازی در مناطق جنگی بسیار دشوار است. چون این فیلم را در افغانستان تهیه میکردم هیچ کس اسپانسر نشد و در عوض به من پیشنهاد زیادی شد تا در رژیم صهیونیستی، چین و مراکش فیلمسازی کنم.»
این کارگردان مسلمان با تاکید بر این که ساخت فیلم در مناطق جنگی دشوار است و به همین دلیل خیلی وقتها مورد تهدید قرار گرفته است اظهار کرد: «در مورد تجربههایم در این زمینه کتابی نوشتم و با کمکهایی که در بنیاد جهانی کمک رسانی افغانستان جمع آوری کردم مدرسه و بیمارستان ساختم.»
ناصری کول با بیان اینکه بر این که تحولی در افغانستان رخ نداده و کشور در کنترل طالبان است، گفت: «کسی درباره کشته شدن میلیونها افغان در این جنگ سخن نمیگوید. به خاطر یک شبهنظامی طالبان یک روستا را نابود میکنند و مردم را میکشند. شاید ۴۰۰ انسان جان خود را از دست بدهند اما کسی در این باره حرف نمیزند. این برای افغانستان و متحدانش خیلی گران تمام شد. به نظر من از نظر استراتژیکی اشتباهات بزرگی مرتکب شدیم.»
منبع: مهر
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- رکوردشکنی فیلم «سریع و خشمگین۹» در دو روز
- اکران فیلمهای شاخص سال ۲۰۱۹ جهان در چهارمین جشنواره بینالمللی فیلم سلیمانیه
- سایه سنگین قتل جمال خاشقجی بر نخستین جشنواره بینالمللی فیلم عربستان
- همسرِ تونی بلر تهیهکننده شد
- پروژه مشترک جدید ایران و اروپا به زودی آغاز میشود
- زمانی که میشد در هالیوود فیلمی خیلی تجربی ساخت!/ نگاهی به فیلم «همشهری کین»
- نمایش فیلمهایی از مصر، استونی و مجارستان در جشنواره جهانی فیلم فجر
- کسی که شبیه هیچکس نیست/ نگاهی به فیلم «حکایت»
- مرور سینمای آلمان و چین در سیوهفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر
- «قهرمانان» قهرمان شد/ دستان خالی فرهادی در اسکار سینمای اسپانیا
- ۱۰فیلم پرفروش سینمای جهان در ۲۰۱۸
- کمال تبریزی در گفتوگو با سینماسینما/ گرایش به ابتذال در فیلمهای کمدی سینمای ایران را ضعیف میکند
- برگزاری هفته فیلمهای اروپایی در سینماهای هنروتجربه
- گلایه دوبلور پیشکسوت از بیتوجهی به جذب نیرو در دوبله
- رقابت آثار ایرانی و خارجی برای جایزه بهترین فیلم اول جشنواره جهانی فجر
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
