سینماسینما، افشین اشراقی _ صحنه سربهنیستکردنِ شهره (مرجان اتفاقیان)، نقطه عزیمتِ مناسبی برای بررسیِ دیالوگگویی در فیلم است. شهروز پارچهای را دور گردن شهره انداخته است و دارد خفهاش میکند. شهره فریاد میزند و کمک میخواهد اما در آوایش جز جرجر، نشانی از خفهشدن نیست. مونولوگها کامل و دقیق ادا میشوند، بدون ذرهای لغزش. کافیست تصویر را ماسکه کنید و به تمنای شهره گوش دهید؛ واقعاً دارد خفه میشود؟
در سراسر فیلم کیفیت دیالوگگویی همینگونه است. کوچک و بزرگ، در شرایط عادی و بحرانی، شیوا و رسا حرف میزنند. جالبتر اینکه، همه بهطرز شگفتانگیزی حاضرجواباند و همیشه پاسخی حاضر و آماده در آستین دارند که به وقتاش آن را بیدرنگ و بیتپق تحویل طرف مقابل میدهند.
به نظر میرسد یکی از تاکتیکهای فیلم برای همراه و درگیرکردنِ تماشاگران همین ریتمِ پرشتاب و بیسابقه دیالوگگویی باشد. واژهها بیوقفه از گوش مخاطبان سرریز میشوند و درنگیدن را از او سلب میکنند. اینطور که پیداست خودِ نویسنده هم اسیر و مسحورِ تاکتیکِ مزبور شده و گرهگشاییها را فقط بر دوش گفتوگوها انداخته است. شخصیتها روبهروی هم، نشسته و ایستاده، از رازها پرده برمیدارند: شاهین به زندان و ملاقاتِ شکور میرود. در خلال گفتوگوها شکور به او میگوید که تا اطلاع ثانوی یتیم است چرا که پدر و مادرش افرادِ دیگریاند. شهره رودرروی شاهین مینشیند و ماجرای کلیپ را «شرح» میدهد…
بله، هر فیلمی جهان و منطق خودش را بنا میکند (امیدواریم که هر فیلمی چنین کند)، در ضمن، وراجبودنِ شخصیتها خود گواهیست بر کوچکی و زنگزدگیِ مغزهایشان؛ آنها اغلب در حال بلغورکردناند و بههیچ عنوان حرفشان را مزهمزه نمیکنند. اما این حد از حاضرجوابی و تسلط بر کلام، پذیرفتنی نیست.
مغزها… بهطور کلی، فضای شنیداریِ پُرازدحامی دارد. ویژگیای که در همان اوایل آشکار میشود: توأمشدنِ فریادِ شادی و موسیقی در صحنه پایکوبی؛ غرشِ مهیبِ موتورها در صحنهای که مأمورِ نیروی انتظامی دارد خودرویِ بهسرقترفته را شناسایی میکند. به اینها اضافه کنید با لِولِ بالا دیالوگگفتن و فریاد زدن و مهمتر از همه، سَیلانِ آواهای انسانی را (در اینجا منظورِ نگارنده گفتوگوهاست، فارغ از معنایشان).
باندِ صوتیای که ذکرش رفت، میتوانست تناسبی داشته باشد با متن و جغرافیای آدمها و شرایطِ درهموبرهم و ملتهبِ زندگیشان. اما فیلم راه افراط را پیموده و از این حیث لطمه خورده است. مشکل به دیالوگنویسی و دیالوگگویی برمیگردد، و نه صدابرداری و صداگذاری.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «استودیو صدای بِربِریَن»؛ فریادها و نجواها
- بازخوانی قهرمان، ضدقهرمان و آنتاگونیست در سریال «وحشی»
- سریال «وحشی»؛ الهامی واقعی از یک اسطورهی شوم
- «وحشی»؛ اولین حضور سریالهای ایرانی در تورنتو
- «پیرپسر»؛ جلوهی صوتیِ تأویلپذیر
- درباره «وحشی»؛ شاخ و برگ ندهیم
- وحشیسازی یا وحشیزادگی؟/ روایتی از داود اشرف و زخم فرودستان در «وحشی»
- شروین حاجیپور تیتراژ ابتدایی «وحشی» را خواند
- در آستانه انتشار سریال؛ پوستر رسمی «وحشی» رونمایی شد
- از ۲۵ فروردین؛ سریال هومن سیدی به شبکه نمایش خانگی میآید
- یک منبع ارزشمند/ نگاهی به کتاب «طراحی صدا برای فیلم»
- صدا در حاشیه/ ادبیاتِ سینمایی و تدوین چگونه صدا را به حاشیه راندهاند
- «جنگ جهانی سوم» به هلند میرود
- نامزدی جنگ جهانی سوم در سه رشته در دومین دوره جوایز سپتیمیوس آمستردام
- چهارمین جایزه بین المللی محسن تنابنده برای فیلم جنگ جهانی سوم از جشنواره فانتاسپوآ برزیل
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





