
سینماسینما، فرزانه متین-فیلم های شاخص بسیاری با موضوع نژادپرستی و حتی اتوبیوگرافی های رهبران مبارز با این مقوله ساخته شده است.موضوعی که هنوز در خفا،ایالات متحده امریکا با آن مشکل دارد.
فیلم کتاب سبز که اسکار بهترین فیلم ۲۰۱۹ را از آن خود کرد،در میان آثاری با پیام های نژادپرستانه این اثر را باید بر پایه انسانیت و به دور از شعارزده گی دانست.فیلمی روان که مخاطب را با خود همسو می کند و بدون آن که بیانیه صادر کند ما را در دل واقعیت فرو می برد و از مخاطبش می خواهد که ارزش انسانی را به همراه تضادها بپذیریم. یک درام جاده ای،رفاقتی و کمدی که در طول آن با تغییر شخصیت ها روبه رو می شویم و می توانیم با هر کدام همذات پنداری کنیم.
داستان از این قرار است که تونی لیپ با بازی ویگو مورتتس، سفید پوست امریکایی ایتالیایی ساکن نیویورک در هنگام بیکاری برای آن که از مخارج همسر و فرزندانش بر آید حاضر می شود پیشنهاد رانندگی و محافظت از یک سیاهپوست،دکتر دان شرلی با بازی ماهرشا علی را طی هشت هفته را قبول کند.داستان در اوایل دهه ۶۰ و به هنگام ریاست جمهوری کندی (مخالف نژادپرستی) روی می دهد و تونی باید دکتر شرلی، نوازنده ی مشهور را به ایالت های جنوبی کشور که دشمنی دیرینه با رنگین پوست ها دارند برای اجرای ارکستر ببرد.
در طول فیلم در ایالت های جنوبی بارها به شرلی توهین می شود اما وی تمامی خشم و نفرتش از کسانی که با او متفاوت از سفید پوستان برخورد کرده اند (حتی اجازه پرو کت و شلوار در مغازه را ندارد)، در ظاهری آرام،خونسرد و با کلاس پنهان می کند که کاملا با شخصیت رهای تونی در تضاداست.تونی هر زمان که ناراحت می شود با یک مشت عصبانتیش را خالی می کند و اجازه نمی دهد چیزی در دلش بماند. در اینجاست که متوجه تضاد بین دو نقش اصلی می شویم و مورد دیگر ،تفاوت این فیلم با سایر فیلم های نژادپرستانه این است که نقش سیاه فیلم برخلاف سیاهان دیگر، زورگو، مشت زن و باجگیر نیست بلکه تحصیلکرده، مبادی آداب و منضبط است.
عنوان فیلم برگرفته از عنوان کتابی به نام کتاب سبز راننده سیاه پوست است که به عنوان یک راهنمای سفر برای سیاه پوستان ما بین سالهای ۱۹۳۶تا ۱۹۶۶که هر سال منتشر می شد و شامل اطلاعاتی در مورد محل اقامت،خوراکی، سرویس های که سیاه پوستان می توانستند دریافت کنند که به هنگام آغاز سفر این کتاب به تونی داده می شود.
سبزاین فیلم جاده ای-رفاقتی بیش از هر چیزی، مقام انسانیت در دورانی که امریکا تحت لوای ترامپ است را نشان می دهد و از شما دعوت به زندگی در صلح و آرامش به دیدگاه های انسانی جدا از رنگ پوست،ملیت،نژاد،قوم و…می کند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «گل سنگ»؛ سریالی که قواعد نمایش خانگی را بر هم زد
- جنابخان؛ لبخندی بر روزهای پرالتهاب
- «مو به مو»؛ پرویز شهبازی و خلق جهانی متفاوت در نمایش خانگی
- افسانهای در حبس؛ سرنوشت «چریکه تارا»
- «چیزهایی که میکُشی»؛ پدرسالاری، سکوت و خشونت
- خوانشی از نخستین فیلم ناصر تقوایی/ در ستایش سکوت و انزوا
- «زعفرانیه ۱۴ تیر»؛ یک روزِ پرتنش در شمال تهران
- «مرجان»؛ فیلمی آبرومند درباره قتلهای ناموسی
- نگاهی به «پیرپسر» و تطابق آن با جهان سینمای کیارستمی/ اول به پیرامون، بعد به دوردستها
- سریال «متل جهنمی» یا نمایش اینفلوئنسرهای وحشت
- «شغال»؛ دری به سوی فرهنگسازی
- بازنمایی جامعه مردسالار در «پیر پسر» و «زن و بچه»
- فصل دوم «نه غریبه کامل»؛ قصهای که شکل نگرفت
- آقای فراستی! نقد کردن آداب دارد
- نگاهی به سریال«بازی مرکب»؛ تراژدی انسانها تحت سیستمهای بیرحم
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





